Dział
Arborystyka
Ilość znalezionych haseł: 387
(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), świadome działanie w kierunku poprawy stanu zdrowotnego drzew jest związane z odwieczną sztuką ogrodową. Sposoby zabezpieczania ran były początkowo dość specyficzne: „Oto przepisy na kit do drzew: 1/2 garnca gliny żółtej wysuszonej i przesianej – część świeżego krowieńca – dwie garści bydlęcej sierści drobno posiekanej – 1/2 f. terpentyny. Glinę zmieszać gęsto z krowieńcem i sierścią – położyć na desce zamieszaną glinę – rowek w niej zrobić – wlać rozpuszczoną terpentynę i kawałkiem drzewa zaokrąglonym tę masę przebić mocno, aby się wszystko zmieszało – złożyć tę masę w pęcherzu, aby nie wysychała, i trzymać w piwnicy w miejscu wilgotnem. Tym kitem na 1/4 cala grubo zamazać należy wszelkie rany drzew bez obwinięcia” [Anonim 1862]. Jedną z pierwszych polskich prac poświęconych w całości problematyce leczenia drzew było opracowanie Adama Czartoryskiego [1929]: „Myśl podzielenia się z szanownymi czytelnikami swemi doświadczeniami z zakresu chirurgicznego leczenia drzew powstała stąd, że spotykam dużo osób, które szczerze kochają swe stare drzewa, często szybkiem tempem pochylające się do upadku, które ubolewają nad ich stanem beznadziejnym, które nie żałowałyby czasu ni wydatków na ich konserwowanie i leczenie, które jednak nie umieją złemu zaradzić, nie mają od kogo zasięgnąć informacyj, a o ile wiem niema o tym temacie podręcznika polskiego, niemieckiego ani francuskiego”. W drugiej połowie XX w. podejście do pielęgnacji drzew uległo istotnym przemianom. Do końca lat 60. XX w. działania skupiały się na zabezpieczaniu drzew. Sztandarową dla tego okresu metodą pielęgnacji było plombowanie dużych ubytków wgłębnych, które miało miejsce już na początku XX w. W połowie lat 70. XX w. ubytki podlegały już tylko oczyszczeniu i zabezpieczeniu powierzchni twardego drewna impregnatem. W tym okresie pojawiło się określenie „chirurgia drzew” (ang. tree surgery), które odnosiło się do zespołu szeroko zakrojonych aktywnych działań zmierzających do poprawy stanu zdrowotnego drzewa poprzez wykonywanie cięć w koronie, leczenie ubytków powierzchniowych i wgłębnych oraz zabezpieczenie systemów korzeniowych. Od połowy lat 80. XX w. zwrócono uwagę na występowanie naturalnych barier ochronnych zabezpieczających zdrowe drewno przed infekcją grzybów patogenicznych, w związku z tym stopniowo ograniczano rozmiar prac w strefie ubytków. W latach 90. usuwano już w zasadzie jedynie zgniliznę miękką i przewietrzano ubytki poprzez ich otwarcie na poziomie szyi korzeniowej. Ze względu na inwazyjność ograniczono również stosowanie wiązań sztywnych i elastycznych przelotowych, chociaż brak jest wyników przekrojowych i długoletnich badań świadczących o stopniu ich zagrożenia dla zdrowotności drzew. Ciężar prac przesuwa się ostatnio w kierunku zapewnienia lepszych warunków wzrostowych i poprawienia tym sposobem żywotności i stabilności drzew. Nowocześnie rozumiana pielęgnacja drzew to zestaw skoordynowanych działań obejmujących różnorodne zagadnienia z dziedziny fizjologii i statyki drzew. Wprowadzone na początku XXI w. pojęcie arborystyka oraz współczesna chirurgia drzew oznaczają takie właśnie podejście do problemów utrzymania drzew.
Zobacz więcej...
(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), smugi tworzą naturalne lub nawiązujące do naturalnych zadrzewienia w krajobrazie kulturowym otwartym o charakterze leśno-rolnym. Ich cechą charakterystyczną jest liniowy przebieg w terenie. Sąsiadują często z nieregulowanymi rzekami, ale występują również wzdłuż jarów czy dróg polnych, podkreślając ich linię i stanowiąc o atrakcyjności krajobrazu. W otwartym, zantropogenizowanym krajobrazie rolniczym, dla którego charakterystyczne są uprawy wielkopowierzchniowe, istotne jest wprowadzanie i pielęgnacja smug również jako miejsca bytowania zwierzyny drobnej, stanowiącej istotne ogniwo biocenoz. Z tego punktu widzenia najkorzystniejsze są pasy zadrzewień lub zakrzewień o szerokości ok. 10 m, o zróżnicowanej strukturze gatunkowej, wysokościowej i przestrzennej.
Zobacz więcej...
(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), strategie reakcji drzewa wynikają z oddziaływania środowiska (infekcje powodowane przez patogeny, gradacje owadzie), wieku i żywotności. Wymienia się trzy typy strategii: wzrostu, obrony lub przeżycia. W strategii wzrostu widoczna jest przewaga asymilowanej energii nad jej wydatkowaniem (głównie dysymilacją), co umożliwia szybki wzrost. Strategia obrony, uruchamiana w sytuacjach stresowych, polega na zużywaniu zasobów energii do uruchomienia mechanizmów obronnych i regeneracyjnych. W tej sytuacji obniża się dynamika wzrostu drzewa. Długo trwający niekorzystny bilans energetyczny spowodowany np. permanentnym występowaniem sytuacji stresowej powoduje wejście w stan przeżycia. Bilans energetyczny jest szczególnie zmienny w sytuacji cyklicznego oddziaływania na drzewo niekorzystnych czynników środowiskowych. Stały, właściwy dla konkretnego osobnika bilans ustala się do momentu zmiany oddziaływania otoczenia. Następuje wtedy również zmiana bilansu energetycznego, aż ustali się nowy poziom równowagi. Szybkość reakcji drzewa, zwłaszcza przy częstych zmianach poziomu stresorów i ich zróżnicowaniu, jest coraz mniejsza, spowolnieniu ulega działanie systemu obronnego i obniża się odporność na ewentualne kolejne negatywne bodźce.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 »
Wszystkich stron: 26
