(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), samoczynne rozprzestrzenianie diaspor roślinnych przy wykorzystaniu własnych sił i sposobów, jakimi dysponuje roślina macierzysta. Autochoria zwana jest także samosiewnością.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), autochoryczny sposób rozprzestrzeniania diaspor w wyniku działania tzw. mechanizmu balistycznego. Przemieszczanie diaspor następuje w rezultacie gwałtownego zwolnienia napięcia w owocu i wyzwolenia sił uruchamiających ściany owocni, co powoduje wyrzucanie nasion na zewnątrz, np. u niecierpka.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), rezerwy (zasoby) zdolnych do życia nasion obecnych w glebie i na jej powierzchni. Wielkość banku nasion w glebie jest efektem „deszczu nasion”, opóźnionej zdolności kiełkowania, zjadania przez zwierzęta oraz sposobu dyspersji i śmierci nasion.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), rozprzestrzenianie diaspor roślinnych dzięki sile grawitacji, czyli ich opadanie z rośliny macierzystej na ziemię. Ten rodzaj allochorii jest charakterystyczny dla gatunków o ciężkich nasionach lub owocach i prowadzi do osiedlenia się potomstwa rośliny w jej najbliższym sąsiedztwie.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), rośliny preferujące gleby (podłoża) o odczynie zasadowym (pH ponad 7,3). Należą do nich między innymi gatunki muraw wapiennych i niektóre gatunki gleb zasolonych. Bazyfity zwane są również roślinami bazyfilnymi.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), metody oceny stanu warunków środowiska za pomocą organizmów uznanych za wskaźnikowe. Przykładem jest lichenoindykacja, wykorzystująca zróżnicowaną wrażliwość gatunków lub grup gatunków porostów na zanieczyszczenia powietrza tlenkami głównie azotu, dwutlenkiem siarki.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), zespół abiotycznych warunków środowiska w konkretnym ekosystemie powstający dzięki specyficznemu przekształcaniu siedliska przez biocenozę danego ekosystemu oraz ekosystemów poprzedzających go w odnośnej serii sukcesji ekologicznej.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), jedna z cech charakteryzujących szatę roślinną, określana na podstawie analizy flory. Za miarę bogactwa florystycznego jakiegoś obszaru przyrodniczego przyjmuje się liczbę występujących na nim gatunków oraz grup systematycznych wyższej rangi (rodzajów, rodzin).
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), jedna z cech charakteryzujących szatę roślinną, określana na podstawie analizy roślinności. Za miarę bogactwa roślinności przyjmuje się liczbę zbiorowisk, które wchodzą w jej skład.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), dział geografii roślin, który zajmuje się rozmieszczeniem jednostek systematycznych (taksonów) na Ziemi, tzn. ustala i analizuje ich zasięgi geograficzne (poziome i pionowe). Chorologia roślin zwana jest też florystyczną geografią roślin.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), dział ekologii roślin zajmujący się jakościowymi i ilościowymi zmianami populacji roślinnych, czyli badaniem ich struktury i dynamiki w określonych warunkach. Wprawdzie pojęcie to pojawiło się dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku, jednak wymienionymi właściwościami populacji roślin zajmowano od dawna.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), pojęcie używane w odniesieniu do roślin na określenie ich części służących do rozmnażania i rozprzestrzeniania się takich, jak: zarodniki, nasiona, owoce, rozmnóżki itp.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), przerwa w zasięgu geograficznym gatunku lub grup gatunków roślin. Jednym z przykładów jest dysjunkcja arktyczno-górska powstała w wyniku migracji roślin oligotermicznych w plejstocenie, gdy w kolejnych glacjałach gatunki pochodzenia arktycznego wycofywały się przed czołem lądolodu ku południowi, a gatunki górskie obniżały swe zasięgi schodząc na niż. Po spotkaniu się tych dwóch fal migracyjnych powstała mieszana tundra arktyczno-górska. W okresach między zlodowaceniami i po ustąpieniu lądolodu wycofywała się ona zarówno ku północy, jak i wyższe rejony gór, zanikając na niżu.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), zestaw syntetycznych wskaźników liczbowych, za pomocą których przedstawia się skale ekologiczne gatunków roślin w odniesieniu do wybranych czynników siedliska, np. temperatury, kontynentalizmu klimatu, wilgotności i zasobności gleby itp. Skale te są zwykle 5-stopniowe i opisują warunki najbardziej typowe dla gatunku, tj. takie, w których rośnie on najczęściej. Opierają się na wynikach badań terenowych i dobrym rozeznaniu warunków siedliskowych poszczególnych grup gatunków. Jednym z aspektów praktycznego wykorzystania ekologicznych liczb wskaźnikowych (poza aktualną charakterystyką siedlisk) może być porównanie zmian warunków edaficznych na przestrzeni wielu lat.
(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), przestrzeń zawarta między dwoma sąsiednimi układami ekologicznymi (zbiorowiskami, biocenozami). W ekologii roślin często jest stosowany termin strefa przejścia określana jako pas przejściowy między zbiorowiskami, w których występują elementy z tych zbiorowisk, albo jako obszar zawarty między typowymi płatami fitocenoz (zbiorowisk), wyrażający się jako pas o niejednorodnej roślinności, zmieniającej się prawidłowo w dwu kierunkach (zmienność liniowa).
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 » Wszystkich stron: 39