Dział
Botanika leśna
Ilość znalezionych haseł: 577
(botanika, ekologia i geografia roślin), interakcje między organizmami polegające na tym, że organizm cudzożywny czerpie pokarm z innego żywego organizmu, zwanego żywicielem lub gospodarzem. W zależności od stopnia zależności pasożyta od żywiciela wyróżnia się pasożyty względne (fakultatywne), które mogą żyć poza organizmem żywiciela i bezwzględne (obligatoryjne), które są od niego całkowicie zależne. Formy pasożytnicze są częste wśród bakterii i grzybów, a rzadsze wśród roślin kwiatowych (np. kanianka, zaraza, łuskiewnik), u których spotyka się gatunki zdolne do wytwarzania chlorofilu i asymilacji CO2 i czerpiące z żywiciela wodę z solami mineralnymi (półpasożyty, np. jemioła, pszeniec, szelężnik).
Zobacz więcej...
(botanika, ekologia i geografia roślin), strefy roślinności w górach, będące wyrazem zmieniających się, wraz ze wzniesieniem nad poziom morza, wszystkich podstawowych elementów klimatycznych. Typ układu piętrowego zależy od położenia geograficznego i kierunku przebiegu pasma, wielkości zajętego przez nie obszaru, a także charakteru roślinności na terenach przyległych. W polskich górach, np. w Tatrach wyróżnia się: regiel dolny (od podnóży do 1250 m n.p.m.) z przewodnim zbiorowiskiem buczyny karpackiej, regiel górny (1200-1550 m n.p.m.) z panującymi wysokogórskimi borami świerkowymi, piętro subalpejskie (1550-1800 m n.p.m.) z dominującymi zaroślami kosodrzewiny, piętro alpejskie (1800-2250 m n.p.m.) z murawami wysokogórskimi, piętro subniwalne (powyżej 2250 m n.p.m.), w którym podłoże skaliste jest przede wszystkim miejscem występowania zespołów porostów.
Zobacz więcej...
(botanika, ekologia geografia roślin), specyficzna grupa organizmów, które powstały na skutek wytworzenia trwałej symbiozy między cudzożywnym grzybem i samożywnym glonem. Do niedawna traktowane były w systematyce jako oddzielna gromada Lichenes w obrębie królestwa roślin. Obecnie zaliczane są do grzybów i uznawane za grzyby lichenizowane, czyli takie, które mają zdolność tworzenia symbiozy z glonami. Synonimem nazwy porosty jest określenie grzyb lichenizowany. Komponenta grzybowego nazywa się mikrobiontem. U 98% porostów występuje grzyb należący do workowców (Ascomycota), u pozostałych – do grzybów niedoskonałych (Deuteromycota) i podstawczaków (Basidiomycota). Partnerem autotroficznym, czyli fotobiontem, są zielenice z klasy Chlorophyaceae (około 90% gatunków) lub sinice (Cyanobacteria, Cyanophyta), które są organizmami prokariotycznymi (nie mają wykształconego jądra). Porosty rozmnażają się wegetatywnie przez fragmentację plechy oraz wyrostki (izydia) i urwistki (soredia). Generatywnie rozmnaża się tylko komponent grzybowy, czego przejawem jest tworzenie owocników. Znanych jest około 13 500 gatunków porostów, z czego w Polsce stwierdzono około 1600.
Zobacz więcej...
(botanika,ekologia i geografia roślin), podział kraju na jednorodne jednostki przestrzenne, wyróżnione na podstawie regionalnego zróżnicowania cech szaty roślinnej (flory i roślinności). Fundamentalnym opracowaniem na ten temat jest Geobotaniczny Podział Polski zaproponowany przez W. Szafera (1959, 1972). Koncepcję regionalizacji geobotanicznej na podstawie analizy potencjalnej roślinności naturalnej przestawił J.M. Matuszkiewicz (1993), kierując się następującymi kryteriami przy wyróżnianiu jednostek terytorialnych: podokręgów (jednostek podstawowych) – jednorodny krajobraz roślinny, okręgów – specyficzny układ krajobrazów roślinnych, zwykle z jednym typem krajobrazu dominującego, krainy – jednorodny inwentarz zbiorowisk roślinnych w zakresie zespołów i odmian regionalnych zespołów, jednostki wyższego rzędu – charakterystyczny zestaw zbiorowisk zonalnych i częściowo ekstrazonalnych ujmowanych w randze wyższych syntaksonów (związki, rzędy, klasy). Obszar Polski został podzielony na 9 działów z 34 krainami (łącznie z podkrainami – 50 jednostek), 187 okręgami i 909 podokręgami.
Zobacz więcej...
(botanika,ekologia i geografia roślin), jedna z dwóch, obok sukulentów, grup kserofitów, czyli roślin środowisk suchych i odpornych na suszę. Wyróżnia je zdolnych do sprawnego pobierania wody i skutecznego ograniczania transpiracji. Mają one zwykle pokrój sztywny, skórzasty, z dużą ilością elementów zdrewniałych w organach pędowych; okrywająca je skórka ma silnie zgrubiałe, skutynizowane lub nawet zdrewniałe zewnętrzne ściany komórkowe, jest pokryta grubą kutykulą, nalotami woskowymi, często kutnerem. Blaszki liściowe są zwykle stosunkowo grube, często bywają uwstecznione, o mocno zredukowanej powierzchni, a system korzeniowy jest dobrze rozwinięty, sięgający na ogół bardzo głęboko.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 »
Wszystkich stron: 39
