Dział
Botanika leśna
Ilość znalezionych haseł: 577
(botanika leśna, fitosocjologia), zbiorowiska leśne z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae, związku Fagion sylvaticae oraz podzwiązku Cephalanthero-Fagenion. Ciepłolubne lasy występujące na glebach bogatych w węglan wapnia – rędziny lub pararędziny. Typowe płaty związane są z wychodniami starych skał wapiennych, choć zbiorowiska takie mogą się rozwijać także na glebach wytworzonych na kredzie jeziornej, trawertynach lub glebach wzbogaconych w wapń przez eoliczne nanoszenie pyłu marglistego. W typowych postaciach drzewostan jest bukowy, w górach niekiedy również bukowo-jodłowy lub nawet jodłowy. Charakterystyczny jest stały udział kilku gatunków storczyków, a także gatunków ciepłolubnych, wiążących ten typ buczyn z ciepłolubnymi dąbrowami. W Polsce stwierdzono występowanie buczyny storczykowej w kilku izolowanych rejonach – w Tatrach Zachodnich, Pieninach, na terenie Małopolski, w Sudetach, na Pomorzu oraz na klifie wyspy Wolin. Wyróżnia się następujące zespoły: pienińską buczynę storczykową (Carici albae-Fegetum Panc.-Kotej. in W.Mat. 2001), małopolską buczynę storczykową (zbiorowisko Fagus sylvatica-Cruciata glabra), sudecką buczynę storczykową (zbiorowisko Fagus sylvatica-Hypericum maculatum), kaszubską buczynę storczykową (zbiorowisko Fagus sylvatica-Cypripedium calceolus) i nadbałtycką buczynę storczykową (Cephalanthero rubrae-Fagetum Piotr. et Olacz. 1978). Buczyny storczykowe zwane są także ciepłolubnymi buczynami storczykowymi.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), krzewiaste zarośla śródpolne z rzędu Prunetalia spinosae i klasy Rhamno-Prunetea; nazwa ludowa wprowadzona do literatury fitosocjologicznej przez Falińskiego i in. (1963). Zbiorowiska te występują w formie kęp, pasów lub półnaturalnych żywopłotów w krajobrazie rolniczym i rolniczo-leśnym, zarówno wśród pól, wzdłuż dróg, rowów, jak i na granicy lasu z polem. Zbudowane są przeważnie z tarniny, głogów, szakłaka pospolitego, derenia świdwy, bzu czarnego, trzmieliny zwyczajnej. Mają dużą wartość biocenotyczną i stanowią dobry wskaźnik dzisiejszej roślinności potencjalnej na terenach pozbawionych lasu.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie Quercetum pubescenti-petraeae Imchenetzky 1926 n.inv. Heinis 1933, z klasy Querco-Fagetea, rzędu Quercetalis pubescenti-petraeae i związku Quercion pubsecenti-petraeae. Ciepłolubny las dębowy z udziałem dębu omszonego, występujący w Polsce na jednym stanowisku w Bielinku nad Odrą, na stromych zboczach doliny tej rzeki, o wystawie południowej, zbudowanych z glin zwałowych moreny dennej, z których wykształciły się gleby brunatne ze znaczną zawartością węglanu wapnia. Drzewostan jest luźny, a runo o fizjonomii leśno-murawowej zajmuje przede wszystkim miejsca odsłonięte, ciepłe i suche. Warstwę zielną tworzą przede wszystkim takie gatunki, jak: kłosownica pierzasta, ciemiężyk białokwiatowy, lepnica zwisła, buławnik mieczolistny, groszek czerniejący, miodownik melisowaty, dzwonek brzoskwiniolistny i inne.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), wilgotny las dębowy o nazwie naukowej zbiorowisko Quercus robur-Carex elongata, opisane jako zespół Carici elongatae-Quercetum Sokołowski 1972, z klasy Alnetea glutinosae, rzędu Alnetalia glutinosae i związku Alnion glutinosae. Występowanie fitocenoz tego zbiorowiska stwierdzono w Puszczy Białowieskiej oraz na kilku innych stanowiskach w północno-wschodniej Polsce, w miejscach, gdzie w płaskie obniżenia terenu wypełniają się stagnująca wodą w czasie wiosennych roztopów (gleby gruntowo-glejowe).Wyróżnia się ono rzadkim, ale zwykle dorodnym drzewostanem dębowym z niewielką domieszką brzozy omszonej i brodawkowatej, świerka, rzadziej olszy, osiki i graba. Ma ono słabo zaznaczona strukturę kępkowo-dolinkową. Częstymi gatunkami w runie są: turzyce – odległokłosa i siwa, tojeść pospolita i bukietowa, trzcinnik owłosiony, borówka czarna i inne.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), nauka o zbiorowiskach roślinnych. Została wyodrębniona z geografii roślin w końcu XIX wieku. Jej nazwę wprowadził po raz pierwszy w 1896 roku polski botanik Józef Paczoski. Wcześniej jednostki roślinności opisywane były na ogół jako formacje roślinne, czyli układy wyróżniane na podstawie cech fizjonomicznych. W pierwszym etapie badań fitosocjologia zajmowała się głównie opisywaniem zbiorowisk, a zwłaszcza charakteryzowaniem ich składu florystycznego, wkrótce jednak przedmiotem tej dyscypliny stało się wyjaśnianie prawidłowości powstawania zbiorowisk i ich związków z warunkami siedliskowymi. Następnie rozwinęły się takie aspekty badawcze jak: klasyfikacja zbiorowisk, ich biologia, ekologia, geografia i dynamika. W różnych regionach świata wykształciły się różne szkoły fitosocjologiczne, takie jak: angielsko-amerykańska, francusko-szwajcarska, skandynawska, rosyjsko-radziecka. Każda z nich posługiwała się nieco innymi pojęciami oraz metodami badawczymi, w związku z czym nie udało się wypracować jednego, uniwersalnego systemu klasyfikacji zbiorowisk. Obecnie coraz większym zainteresowaniem i bardziej powszechnym zastosowaniem cieszą się zasady i metody ugruntowane przez szkołę francusko-szwajcarską.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 »
Wszystkich stron: 39
