(dendrometria), chronologia doprowadzona do współczesności lub wydatowana na podstawie innej chronologii o znanym wieku. Jest to szereg pomiarowy lub ciąg indeksów albo innych charakterystyk przyrostów, wydatowany i sprawdzony pod względem poprawności złożenia chronologii i synchronizacji każdego przyrostu z kalendarzem.
(dendrometria), szereg czasowy parametrów słojów drewna w postaci wskaźników (indeksów). Chronologia taka uwypukla wspólne cechy charakterystyczne dla przyrostów radialnych poszczególnych egzemplarzy oraz osłabia ekspresję ich osobniczej zmienności, powodowanej głównie przez czynniki inne niż klimatyczne. Chronologia indeksowana eliminuje długookresowe tendencje eksponując zmienność krótkookresową (roczną) powodowaną głównie przez czynniki meteorologiczne.
(dendrometria), szereg czasowy uzyskany na podstawie sekwencji przyrostów rocznych z uśrednienia kilku chronologii stanowisk (obiektów). Zawiera z reguły ciągi pomiarowe słojów rocznych wykonane dla drzew rosnących w różnych warunkach ekologicznych.
(dendrometria), seria szerokości słojów rocznych o nieznanym wieku (niewydatowana), która nie została dopasowana do poszczególnych lat kalendarzowych. Chronologia pływająca obejmuje zwykle większą liczbę sekwencji przyrostowych, wzajemnie skorelowanych ze sobą. Pozwala na względne datowanie badanego materiału. Na umiejscowienie takiej chronologii w czasie pozwalają inne metody datowania bezwzględnego (np. metoda radiowęglowa).
(dendrometria), obejmuje sekwencje absolutne przyrostów rocznych drewna danego gatunku drzewa dla większego obszaru, regionu jednorodnego pod względem dendrochronologicznym. Złożenie chronologii regionalnych wymaga przeprowadzenia wielkoprzestrzennych badań korelacyjnych, uwzględniających większą liczbę stanowisk. Chronologie regionalne poszczególnych taksonów drzew usprawniają proces datowania obiektów drewnianych oraz stanowią bazę danych do prowadzenia różnych analiz geobotanicznych w czasie i przestrzeni.
(dendrometria), wersja chronologii indeksowanej pozbawiona autokorelacji. Wykorzystywana w analizach zależności pomiędzy przyrostem radialnym drzew a warunkami klimatycznymi. Niweluje skutek składania wieloletniej średniej z próbek pochodzących z drzew w różnych stadiach rozwoju osobniczego.
(dendrometria), podstawowy rodzaj chronologii wykorzystywany w badaniach dendrochronologicznych. Jest to ciąg znormalizowanych parametrów przyrostów radialnych drzew wyrażonych w skali czasu. Standaryzacja (indeksacja) szerokości słojów rocznych pozwala na wyeliminowanie zmienności długookresowej oraz trendów. Standaryzacja (indeksacja) pojedynczej sekwencji osobniczej przeprowadzana jest poprzez dopasowanie funkcji wyrównującej wielkości słojów rocznych i obliczenie dla każdego roku stosunku szerokości słoja do odpowiadającej mu wartości z dopasowanej krzywej. Budowa chronologii standaryzowanej obejmuje wyrównanie sekwencji indeksowanych oraz ponowną indeksację. Po uśrednieniu indeksów dla każdego roku, uzyskuje się szereg czasowy indeksów uwypuklający zmienność krótkookresową, powodowaną najczęściej przez czynnik meteorologiczny.
(dendrometria), powstaje poprzez uśrednienie szerokości słojów bądź indeksów przyrostowych dla drzew, których wzorzec przyrostowy jest zgodny z większością drzew rosnących na danym stanowisku, rozumianym jako obiekt badawczy, drzewostan, budowla bądź wykop archeologiczny.
(dendrometria), wielkość liczbowa ustalana (na podstawie pewnej liczbie drzew próbnych) jako iloraz sum pierśnic w korze i bez kory, stosowana np. przy określaniu przyrostu miąższości drzewostanu metodą Grochowskiego.
(dendrometria), iloraz rzeczywistej miąższości drzew przypadających na jednostkę powierzchni drzewostanu w stosunku do miąższości przyjętej za wzorzec (najczęściej miąższości tablicowej).
(dendrometria), iloraz rzeczywistej liczby drzew na jednostce powierzchni w stosunku do liczby drzew przyjętej za wzorzec.
(dendrometria), metoda dendrochronologiczna pozwala na datowanie próbek drewna poprzez porównanie sekwencji osobniczej szerokości słojów rocznych z chronologią wzorcową opracowaną dla danego gatunku w określonym regionie.
(dendrometria), wyrażony w procentach ubytek aparatu asymilacyjnego szacowany względem wzorca korony o pełnym ulistnieniu. W praktyce jest ustalany przez porównanie korony ze zdjęciem drzewa o ustalonej wielkości defoliacji umieszczonym w atlasie ubytku aparatu asymilacyjnego.
(dendrometria), dziedzina wiedzy wykorzystująca metodę dendrochronologiczną do datowania drewna ze starych budowli, wykopalisk archeologicznych, instrumentów muzycznych, mebli itp.
(dendrometria), dziedzina wiedzy wykorzystująca metodę dendrochronologiczną do rozwiązywania zagadnień ekologicznych, takich jak np. badanie dynamiki lasu, historii pożarów czy gradacji owadów.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 » Wszystkich stron: 13