(dendrometria), jeden ze współczynników równania regularnych brył obrotowych rozpatrywanych w dendrometrii.
(dendrometria), nie chodzi tutaj o pasek skórzany za pomocą którego można relaskop zawiesić na ramieniu. Naprawdę opis dotyczy paru pasków widocznych na skali relaskopu. Paski te spełniają taką samą rolę w relaskopie jak szczerbinka w listewce. Celując na pierśnicę drzewa dokonujemy projekcji pewnego kąta czyli sprawdzamy czy drzewo spełnia warunek Bitterlicha. Na rysunku zobaczyć można, że szerokość paska nie jest stała. Trzeba pamiętać, że cała skala relaskopu umieszczona jest na bębnie, który umożliwia obserwację różnej części skali w zależności od kąta pionowego celowania. Najszerszą, środkową, część paska obserwator widzi kiedy celuje poziomo. Im większy jest kąt pionowy celowania (w górę lub w dół) tym węższą cześć paska obserwujemy. Dzięki temu, kiedy stanowisku zakładane jest na stoku, relaskop dokonuje redukcji wyników określania powierzchni do poziomu. Tych pasków w relaskopie jest kilka. Ważne przy pomiarze powierzchni przekroju są paski białe oznaczone cyfrą 1 (kiedy porównujemy przy celowaniu pierśnicę z szerokością tego paska to stała relaskopu wynosi 1), lub 2 (odpowiednio – stała równa 2) . Można również uzyskać stała równą cztery – w tym celu należy wykorzystać łącznie szerokość paska białego z „jedynką” i przylegające do niego cztery wąskie paski przylegające ze strony lewej w kolejności czarny-biały-czarny-biały. Razem jest ich zatem pięć. Inne paski widoczne na skali relaskopu mają znaczenie przy pomiarze wysokości i przy pomiarze odległości.
(dendrometria), stopień zbliżenia regularnej bryły obrotowej do walca, miarą pełności jest wykładnik kształtu r. Walec jako bryła najpełniejsza ma wykładnik kształtu r = 1. Ze wzrostem r pełność brył maleje
(dendrometria), umowne miejsce, w którym mierzy się grubość drzewa stojącego. W krajach stosujących system metryczny grubość jest mierzona na wysokości 1,30 m od ziemi (jeśli drzewo rośnie na stoku – wysokość tą ustala się od najwyższego punktu obwodu podstawy). W krajach stosujących jardy i stopy pierśnica jest mierzona nieco wyżej bo 4,5 stopy od ziemi, co daje 1,3716 m.
(dendrometria), pole powierzchni wieloboku powstałego z połączenia punktów rzutu na płaszczyznę najdalej wysuniętych gałęzi na kilku (przeważnie ośmiu) kierunkach.
(dendrometria), procentowy udział grubości kory w stosunku do średnicy drzewa określonej w korze.
(dendrometria), procentowy udział miąższości kory w stosunku do miąższości bryły dendrometrycznej określonej w korze. W praktyce parametr ten jest używany do określania miąższości drewna bez kory.
(dendrometria), w „metodzie kontroli” (przy przerębowym sposobie zagospodarowania) umowna wartość pierśnicy, od której drzewo jest objęte pomiarem.
(dendrometria), pierśnica odpowiadająca średniemu przekrojowi drzew drzewostanu, jest ona nieco większa od średniej arytmetycznej pierśnic (por. Statystyka matematyczna: średnia arytmetyczna vs średnia kwadratowa).
(dendrometria), zmiana wielkości odnoszących się do drzew lub do drzewostanu dokonująca się w pewnym czasie. Może to być np. przyrost wysokości drzewa w ciągu sezonu wegetacyjnego lub przyrost jego miąższości w ciągu 5 lat
(dendrometria), a) przyrost bieżący, jest to przyrost, który dokonuje się w pewnym czasie,b) przyrost bieżący okresowy, przyrost, który dokonał się w ciągu okresu (zazwyczaj różnego od roku),c) przyrost bieżący roczny, przyrost który dokonał się w ciągu jednego roku (ściśle rzecz biorąc, w naszych warunkach w ciągu części roku zwanej sezonem wegetacyjnym).
(dendrometria), diameter increment - zmiana wartości grubości w ciągu okresu. Parametr często wykorzystywany w metodach określania przyrostu miąższości drzew lub drzewostanów; najczęściej pomiarom podlega przyrost pierśnicy.
(dendrometria), u drzewa: zmiana miąższości jak odbyła się w ciągu okresu w wyniku działania stożka wzrostu (przyrost wysokości) i odkładania nowych komórek drewna i łyka przez miazgę twórczą. Przyrost miąższości drzewostanu, oprócz zmian wynikających ze wzrostu drzew zależy także procesów zmiany liczby drzew w ciągu okresu.
(dendrometria), jeśli przyjąć, że miąższość drzewostanu na początku okresu wynosi „v”, na końcu okresu zaś „V” a w ciągu okresu z drzewostanu ubyła pewna liczba drzew, których miąższość sumaryczna w momencie ich ubywania wynosiła „U”, to przyrost miąższości drzewostanu „Zv” można przedstawić wzorem Zv = V - v + U Uwaga: wzór powyższy odnosi się do drzewostanu, w którym drzewa, z wiekiem, tylko ubywają, np. w zrębowym sposobie zagospodarowania. Przy bardziej złożonej strukturze wzór należy rozbudować.
(dendrometria), w odróżnieniu od „metody okresowych pomiarów”, przy określaniu przyrostu drzewostanu wstecz, wszystko odbywa się przy jednej wizycie w drzewostanie – w końcu okresu. Samo określanie przyrostu może być prowadzone na postawie tablic miąższości (np metoda Grochowskiego, Loetscha), tablic przyrostu miąższości (tablice Borowskiego, tablice Dudka), drzew próbnych (metoda Borowskiego, Bruchwalda) lub wreszcie na podstawie procentu przyrostu miąższości. Najczęściej wszystkie metody tej grupy pomijają przyrost jaki odłożył się na drzewach, które w ciągu okresu ustąpiły.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 » Wszystkich stron: 13