(dendrometria), sekwencję osobniczą stanowi absolutny bądź względny ciąg szerokości słojów rocznych zmierzony na pojedynczej próbie (drzewie). Taki ciąg pomiarów można wykorzystać do rekonstrukcji uwarunkowań środowiskowych pojedynczego drzewa, bądź też może wchodzić w skład różnego rodzaju chronologii. Sekwencja osobnicza nazywana jest również krzywą dendrochronologiczną.
(dendrometria), zdolność lasu do pochłaniania dwutlenku węgla. Rośliny w lesie pochłaniają CO2 w procesie fotosyntezy, wydzielają jednak ten sam gaz w procesie oddychania i w trakcie rozkładu. W sumie jednak las więcej pochłania niż wydziela. Inną cenną właściwością lasu jest magazynowanie ogromnych ilości węgla w tkankach (często zdrewniałych).
(dendrometria), statystyczna wielkość reprezentująca wspólną zmienność występującą we wszystkich sekwencjach przyrostowych na poszczególnych stanowiskach. Wskaźnik ten obliczany jest na podstawie współczynników korelacji pomiędzy zindeksowanymi sekwencjami przyrostowymi.
(dendrometria), iloraz szerokości do długości korony
(dendrometria), średnicomierz umożliwiający pomiar grubości z zaokrągleniem do 1 mm (zdarza się jednak, że w pracach badawczych używa się przyrządów dających możliwość odczytu do 0,1 lub nawet 0,01 mm)
(dendrometria), miejsce, a właściwie miejsca w których staje obserwator prowadząc pomiar metodą Bitterlicha (relaskopem lub listewką). Ze sprawą tą wiążą się trzy zagadnienia: 1) liczba stanowisk, która zapewni uzyskanie wymaganej dokładności; 2) zachowanie odpowiedniej odległości stanowisk od granicy drzewostanu i wzajemnej odległości między stanowiskami; 3) losowe położenie stanowisk w drzewostanie (należy unikać subiektywnego wyboru)
(dendrometria), zbiór modelowych krzywych lub równanie empiryczne pozwalające na określenie wysokości drzewa na podstawie parametrów drzewostanu (przeciętna pierśnica przekrojowa lub wysokość) i pierśnicy drzewa
(dendrometria), zbiór wzorcowych linii liczb kształtu lub równanie empiryczne pozwalające na określenie liczby kształtu drzewa na podstawie parametrów drzewostanu (przeciętna pierśnica przekrojowa lub wysokość) i pierśnicy drzewa
(dendrometria), wartość stałej (czyli współczynnika, przez który należy pomnożyć liczbę drzew spełniających warunek Bitterlicha – patrz definicja) wynika z długości listewki (b) i szerokości szczerbinki (a). Określa stałą wzór (patrz rysunek): Najczęściej stosowane stałe to 1; 2 i 4. Stała zalecana przez Instrukcję Urządzania Lasu - 4
(dendrometria), bardzo podobne do stałej listewki, paski (odpowiednik szczerbinki) są wewnątrz relaskopu na powierzchni walca, który może się obraca wokół swej osi symetrii. Relaskop umożliwia stosowanie stałych 1; 2 i 4.
(dendrometria), jednostka stosowana przy pomiarze pierśnic drzew drzewostanu. Szerokości stopni najczęściej - dwucentymetrowe, czasem centymetrowe, lub cztero i pięciocentymetrowe.
(dendrometria), stosunek szerokości korony do wysokości drzewa
(dendrometria), forma pnia, w przypadku której oś morfologiczna przebiega bezpośrednio, nieomal po prostej od wierzchołka do podstawy drzewa
(dendrometria), przyrząd umożliwiający pobranie próbki w kształcie długiego, cienkiego walca zwanego „wywiertem”. Umożliwi to określenie liczby słojów (chociaż przekrój poprzeczny nie jest dostępny). Bardzo często dokonuje się pomiarów grubości poszczególnych przyrostów rocznych. Ma to znaczenie w dendrometrii (określanie przyrostu drzew i drzewostanu) oraz w dendrochronologii/dendroklimatologii.
(dendrometria), (1907-1984) profesor Wydziału Leśnego SGGW, wykładał dendrometrię naukę o przyroście oraz urządzanie lasu. Wieloletni Dziekan i Prodziekan Wydziału, pracownik naukowy IBL-u. Dwukrotnie kierował opracowaniem planu i operatu urządzania lasu lasów doświadczalnych w Rogowie, w planach stosował nowe metody, które potem trafiły do praktyki urządzeniowej. Wydał Tablice zasobności i przyrostu drzewostanów, 1961.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 » Wszystkich stron: 13