Dział
Fitopatologia leśna
Ilość znalezionych haseł: 258
(fitopatologia leśna), choroba powodowana przez Lophodermium pinastri (Schrad.) Chevall. i Lophodermium seditiosum Minter, Staley et Millar (Ascomycota, Ascomycetes, Rhitismatales). Powoduje zamieranie i przedwczesny opad igieł. Choroba najgroźniejsza dla sosen do 5-6 wieku życia (szczególnie w odnowieniu naturalnym), choć może również powodować zamieranie drzew nieco starszych. patogeny porażają sosny niezależnie od wieku. Wyrzut zarodników od wiosny do listopada, z dwoma szczytami w lipcu i wrześniu-październiku. Pierwsze objawy porażenia (żółte plamy na igłach) widoczne są dopiero jesienią, w okresie zimy igły żółkną, brązowieją, zamierają i na wiosnę opadają. Następnie na opadłych igłach tworzą się miseczki, które w zależności od warunków wilgotnościowych mają zdolność do otwierania i zamykania się. W szkółkach igły pojedyncze nie opadają, a porażone sadzonki przybierają postać nastroszoną, po czym zamarłe igły wykruszają się. Patogeny porażają igły tegoroczne. Choroba powoduje oprócz zamierania drzew straty przyrostowe. W. o. s. może występować epifitozyjnie. Warunki sprzyjające to wilgotna wiosna i lato oraz łagodna jesień i zima. Ochronę stosujemy w szkółkach, ewentualnie w bardzo cennych uprawach i odnowieniu naturalnym. Opryski preparatami chemicznymi muszą być bezwzględnie wykonane przed szczytami wyrzutu zarodników workowych. Częstotliwość oprysków zależy od jakości preparatu chemicznego, cyklu rozwojowego sosen i warunków pogodowych. Pierwsze dwa zabiegi zaleca się wykonać fungicydami o działaniu kontaktowym, a następne środkami o działaniu układowym. Sadzonki sosny z aparatem asymiacyjnym porażonym powyżej 25% nie przeznacza się do odnowień.
Zobacz więcej...
(fitopatologia leśna), chorobę powoduje Sphaeropsis sapinea (Fr.) Dyko et B. Sutton (grzyby mitosporowe, Coelomycetes, Spheropsidales). Patogen zakaża młode pędy, jeszcze niezdrewniałe (siewki, paki i wierzchołki pędów), nieuszkodzone tkanki, ale korzysta także z ran spowodowanych przez owady, okrzesywanie czy gradobicie. Szczyty pędów brunatnieją i zamierają, następuje także obfity wyciek żywicy. Patogen poraża siewki i sadzonki w szkółkach oraz drzewa wszystkich klas wieku, najczęściej do 40 roku życia. Na martwej korze i u podstawy igieł pojawiają się piknidia patogena. Warunki sprzyjające: podatność młodych pędów, zranienia oraz ekstremalne warunki pogodowe, przebyte porażenia przez Gremmeniella abietina (Lagerb.) M. Morelet. Rezerwuarem patogena są także opadłe szyszki. Ochrona: w szkółkach po wystąpieniu objawów, usuwanie porażonych sosen i opryski chemiczne, niewprowadzanie do upraw sadzonek z objawami porażenia.
Zobacz więcej...
(fitopatologia leśna), Patogen: Erwinia amylovora. Bakteria gramujemna pałeczka, orzęsiona perytrychalnie. Groźna choroba jabłoni, gruszy, pigwy, ale także głogu, jarząbu, irgi czy świdośliwy. Porażone kwiaty szybko więdną i zamierają. Porażone pędy zakrzywiają się w kształcie odwróconej litery U, a liście zwijają się wzdłuż głównego nerwu do środka. Pędy i liście przebarwiają się i zamierają (czerwionobrunatne - jabłoń, głóg, jarząb, czarnobrunatne - grusza). Patogen poraża także owoce, które zamierają, zasychają i kurczą się. Na gałęziach, konarach i pniu powstają zgorzele. W miejscu porażenia z poczatku gładka, lekko nabrzmiała i wodnita korowina, ciemnieje, zapada się i przesycha. Mogą pojawić się pęknięcia kory. W okresie wegetacji może pojawić się wyciek bakteryjny o zabarwieniu szarobiałym, później żółtym i w końcu brązowym. Do zakażenia dochodzi przez naturalne otwory i zranienia. Infekcje wtórne dokonywane są za pośrednictwem wiatru, deszczu i owadów. Warunki sprzyjające to wysoka wilgotność, opady, zwłaszcza w okresie kwitnienia i intensywnegio wzrostu pędów. Ochrona: chemiczna i agrotechniczna.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 »
Wszystkich stron: 18
