Dział
Gleboznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 1004
(Gleboznawstwo leśne), glony (Algae) to organizmy zawierające chlorofil i asymilujące CO2 z atmosfery. W zasadzie są to organizmy wodne, ale występują też w glebach, tak jak inne → organizmy glebowe, zwłaszcza w wilgotnych i mokrych. Preferują odczyn w zakresie pH 5,5-8,5. Glony jako organizmy fotosyntetyzujące, wzbogacają gleby w bezazotową substancję organiczną (węglowodany), oraz w białka zawarte w ich ciałach. Przykładami glonów są sinice, okrzemki, zielenice. Znaczenie glonów w żyzności gleb jest widoczne we wzbogacaniu w bezazotową substancję organiczną, w wiązaniu azotu atmosferycznego (sinice). Glony często występują na skałach jako organizmy pionierskie. Wydzielane przez nie kwasy organiczne, głównie węglowy, silnie wzmaga wietrzenie skał.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), grzyby to także → organizmy glebowe. Są organizmami bezchlorofilowymi i nie są zdolne do fotosyntezy, muszą więc korzystać ze związków organicznych. Są heterotrofami żyjącymi na martwej materii organicznej lub pasożytami i żyją w symbiozie z roślinami. Różnorodność grzybów występujących w glebie jest ogromna; od najprostszych glonowców do grzybów kapeluszowych, od saprofitów i grzybów mikoryzowych do pasożytów roślin i zwierząt, a także ludzi. W kwaśnych glebach leśnych, grzyby występują obficiej niż bakterie i spełniają wielu ważnych funkcji w rozkładzie materii organicznej. Grzyby w glebie biorą udział w rozkładzie błonnika, pektyn, związków aromatycznych, lignin, są też czynne w syntezie antybiotyków, substancji humusowych, witamin, mikotoksyn. Grzyby uczestniczą w wielu procesach biochemicznych, jak wytwarzanie substancji śluzowych, wytwarzanie kwasów organicznych, uwalnianie z niektórych minerałów składników pokarmowych potrzebnych roślinom, a także magazynują wodę i stąd posiadają duże znaczenie glebotwórcze i w żywieniu roślin. Mikoflora gleb jest reprezentowana przez następujące klasy grzybów: glonowce, workowce, podstawczaki i grzyby niedoskonałe. Do grzybów niedoskonałych zalicza się liczne pasożyty roślin, w tym grzyby toksynotwórcze zwane mikotoksynami.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), częściowy rozkład pierwotnych związków organicznych (np. igliwie, liście, gałązki, itp.) i wtórna synteza. W wyniku humifikacji powstaje → próchnica (humus). W profilu glebowym próchnica przybiera ciemne zabarwienie i występuje w górnej jego części. Związki humusowe są substancjami o złożonej strukturze. Są to związki odgrywające bardzo istotne funkcje w kształtowaniu morfologii i właściwości gleb. Materia organiczna to substrat którym żyje → edafon glebowy. Humifikacja odbywa się w dwóch etapach: rozkład (→ butwienie z udziałem tlenu i beztlenowe → gnicie) oraz synteza swoistych związków próchnicznych, do których, zgodnie z klasycznymi metodami chemicznego frakcjonowania, zalicza się: → kwasy humusowe, → kwasy huminowe, → kwasy fulwowe , → huminy. Nowsze badania wskazują na ograniczenia przydatności wyników klasycznego frakcjonowania związków próchnicznych w dalszych badaniach ich struktury i sugerują nowe metody oparte na separacji próbek według pochodzenia. Na tak przygotowanych próbkach proponuje się analizy oparte na fizycznym frakcjonowaniu według wielkości i gęstości, a także badanie rozpuszczonej materii organicznej w roztworze glebowym. Produkty humifikacji są niedostępne dla roślin wyższych i aby mogły być przez nie pobrane muszą ulec dalszemu rozkładowi w procesie → mineralizacja glebowej materii organicznej
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), o budowie i właściwościach → próchnicy leśnej decydują podstawowe właściwości mineralnej części gleby oraz skład gatunkowy drzewostanu dostarczający opadu roślinnego o zróżnicowanej podatności na rozkład. Wymienione cechy w danych warunkach klimatycznych prowadzą do zróżnicowania typów próchnic w lasach. W Klasyfikacji gleb leśnych Polski [2000], wyróżnia się następujące jednostki klasyfikacji próchnic: typy (→ mull, → moder, → mor), podtypy (suchy, świeży, wilgotny, bagienny) i odmiany (rozdrobniony, włóknisty, właściwy, mazisty, murszowaty, torfiasty).
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), Kręgowce (Vertebrata). Tylko nieliczne kręgowce w warunkach geograficznych Polski można zaliczyć do form glebowych, w dodatku okresowych. Niektóre płazy (kumaki, ropuchy, traszki, salamandry) i gady zimują w glebie, wykorzystują ją jako schronienie w czasie upałów i suszy. Ze ssaków, z glebą związane są np. kret i ryjówka, a także drobne gryzonie. Jedynym kręgowcem w Polsce ściśle związanym z glebą jest kret., który ma przystosowane do grzebania przednie kończyny. Kret większość życia spędza w glebie i opuszcza ją na krótko wiosną, w czasie godów. Kret unika suchych gleb piaszczystych, a także zbyt wilgotnych lub zbyt zbitych. Głębokość chodników kreta jest zróżnicowana, zwykle w zasięgu korzeni roślin, zimą chodniki są głębsze. Wyliczono, że ilość gleby wyrzuconej przez jednego kreta w ciągu jednego roku może dochodzić do 13 ton. Daje to obraz rozmiaru mieszania gleby przez krety. Pokarmem kretów są prawie wszystkie zwierzęta spotkane w glebie, w tym najczęściej – dżdżownice, często poczwarki, larwy. Udział owadów dojrzałych w diecie kreta stanowi do 5%. Napotykano przypadki zjadanych myszy przez kreta. Krety gromadzą zapasy pokarmu na zimę, zwykle w specjalnych niszach w pobliżu gniazda zimowego, czasem w ścianach chodników. Dżdżownice znalezione jako zapas zimowy miały okaleczone lub odgryzione pierścienie głowowe, lecz pozostawały żywe i mało aktywne. Aktywność kreta sprzyja przewietrzaniu, spulchnianiu i mieszaniu gleby. W przeciwieństwie do kreta, drobne ryjówki żyją głównie w ściółce leśnej, nie są zdolne do rycia korytarzy i preferują wilgotne lasy liściaste. W glebach leśnych gryzonie reprezentowane są przez smużkę (skoczkowate), badylarka, mysz polną, zaroślową i leśną (myszowate). Najliczniej reprezentowane są w glebach leśnych chomikowate, nornica ruda, piżmak. Niemal wszystkie gryzonie żywią się materiałem roślinnym, a także drobnymi bezkręgowcami. Inne grupy istot żywych w glebie zaprezentowano hasłem → organizmy glebowe.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), mineralizacja w chemii analitycznej oznacza rozkład substancji organicznej do prostych związków mineralnych. Mineralizacja glebowych związków organicznych przekształca produkty → humifikacji, w związki mineralne. W warunkach tlenowych proces nazywa się → butwienie, dający produkty pełnego utlenienia, jak CO2, H2O, jony Ca++, K+, SO4--, PO4---, NH4+ i NO3- i inne. Mineralizacja przebiegająca w warunkach beztlenowych nosi nazwę → gnicie, a jego produktami są m.in.: CO2, H2O, H2S, CH4, skatol itp. W procesie mineralizacji biorą udział mikroorganizmy, mikrofauna i mezofauna glebowa. Przykładem mineralizacji jest → amonifikacja, tj. przejście azotu zawartego w związkach organicznych (aminy, amidy, aminokwasy) pod wpływem działalności mikroorganizmów w amoniak. W etapie drugim mineralizacji azotu, azot amonowy jest utleniany w formę azotanową w procesie zwanym → nitryfikacja. Mineralizacja materii organicznej posiada doniosłe znaczenie w udostępnianiu roślinom związków zawartych w glebowej materii organicznej. Dopiero mineralne związki rozpuszczone w roztworze glebowym mogą być pobierane przez rośliny. Mineralizacja glebowej materii organicznej stanowi też ważny etap w obiegu materii w ekosystemie.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 »
Wszystkich stron: 67
