Dział
Gleboznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 1004
(Gleboznawstwo leśne), wazonkowce (Enchytraeidae) w przeciwieństwie do dżdżownic to pierścienice mało poznane, choć licznie występujące → organizmy glebowe w glebach leśnych, zwłaszcza tam, gdzie występuje → próchnica nadkładowa (→ ektopróchnica). Są znacznie mniejsze od dżdżownic (długości 1-50 mm i szerokości 0,25-0,75 mm) i w większość ich gatunków żyje w glebach. Nie są tak bardzo jak nicienie związane z wodą glebową, niektóre są zdolne tworzyć korytarze, większość żyje w warunkach tlenowych. Liczebność wazonkowców w glebie waha się zależnie od pory roku i warunków środowiska. Najliczniejsze notowane przypadki sięgają 300 000 osobników na 1 m2. Pokarmem wazonkowców są resztki roślin wraz z ich mikroflorą, grzybów. Znane są antagonizmy nicieni i wazonkowców, wykorzystywane nawet w ochronie truskawek zaatakowanych nicieniami. Zwierzęta te przepuszczają przez swoje ciało znaczne ilości gleby i podobnie jak dżdżownice przyczyniają się do poprawy jej struktury. Szczególnie ważne jest, że przyczyniają się do mieszania cząstek organicznych i mineralnych w glebach kwaśnych, w których ograniczona jest działalność dżdżownic.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), węgiel C, to pierwiastek chemiczny, niemetal występujący w postaci izotopów 12C oraz 13C, oraz promieniotwórczy izotop 14C. Występuje w odmianach alotropowych, z czego najbardziej znane to grafit oraz → diament. Wszystkie formy występowania węgla są stabilne i wymagają wysokiej temperatury żeby przereagować nawet z tlenem. Największe ilości nieorganicznego węgla występują w postaci skał wapiennych, dolomitów oraz dwutlenku węgla, natomiast znaczne ilości węgla organicznego znajdują się w paliwach kopalnych. Węgiel tworzy więcej związków niż wszystkie inne pierwiastki chemiczne. W powietrzu węgiel występuje w postaci dwutlenku węgla CO2. Jest obecny we wszystkich organizmach żywych. W ludzkim ciele jest po tlenie najliczniejszym pierwiastkiem ze względu na masę (ok. 18,5%). Związki zawierające węgiel są podstawą życia na Ziemi. Większość form węgla jest stosunkowo słabo reaktywna w warunkach normalnych. Nie reaguje z kwasem siarkowym, kwasem solnym, chlorem ani zasadami. W glebach węgiel występuje i odgrywa ważną rolę jako → węgiel organiczny w glebach, → materia organiczna w glebie, uczstniczy w procesie określanym jako → obieg materii w przyrodzie.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), atmosfera Ziemi składa się z wielu gazów, w tym 78% to → azot, który stanowi pierwotne źródło tego pierwiastka dla roślin. Większość azotu zawartego w roślinach, kiedyś stanowiło azot w atmosferze. Rośliny pobierają azot z gleby i tylko nieliczne mogą go przyswajać z atmosfery. Azot z atmosfery trafia do biosfery poprzez wolno żyjące bakterie azotowe, np. Azotobacter i Clostridium, a także bakterie żyjące w symbiozie z roślinami, np. Rhizobium współżyjący z roślinami motylkowymi, promieniowiec Frankia Alni (dawniej Streptomyces alni) współżyjący z olszami. Wszystkie te organizmy posiadają w swoich komórkach enzym nitrogenazę, biorący udział w procesie wiązania azotu atmosferycznego. W leśnictwie duże znaczenie posiada wiązanie azotu przez olsze. W przypadku masowego występowania olszy szarej (Alnus incana (L.) Moench) proces wiązania powoduje silne wzbogacenie gleb w azot, rzędu nawet do 40 kg N x ha x rok, a także w materię organiczną. Ten pozytywny skutek rodzi też konsekwencje negatywne. Zalicza się do nich intensywna → nitryfikacja, → zakwaszanie gleby, przyspieszone → ługowanie gleby z azotanów i kationów, które przedostają się do wód powierzchniowych pogarszając ich jakość.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), wije (Myriapoda) to stawonogi charakteryzujące się obecnością wyróżnionej głowy i wydłużonego tułowia o wielu segmentach. Większość tych zwierząt jest wilgociolubna. Wyróżnia się następujące podgromady wijów: pierwowije, skąponogi oraz najliczniejsze w naszych lasach krocionogi i pareczniki.
Pierwowije żyją najczęściej w ściółce leśnej, a także pod korą martwych drzew, zwłaszcza w wilgotnych miejscach.
Skąponogi są słabo poznane i nieliczne. Żyją w organicznej części gleby i przy powierzchni gleby mineralnej. Są często związane z występowaniem grzybów, którymi się żywią.
Krocionogi są spotykane w terenach zasobnych w wapń, a więc w glebach żyznych siedlisk leśnych. W glebach suchych oraz kwaśnych i w lasach mieszanych oraz iglastych występują nielicznie. Krocionogi odżywiają się martwą substancja roślinną i mikroorganizmami i wyjątkowo – żywą tkanką roślinną oraz ekskrementami zwierząt. Wyliczono, że krocionogi w drzewostanach liściastych przerabiają rocznie 3-4% opadu ścioły leśnej, a w bardziej wilgotnych miejscach ilość ta rośnie. Krocionogi podobnie jak dżdżownice przyczyniają się do tworzenia struktury agregatowej, do mieszania powierzchniowej warstwy gleby. Ich najważniejsza rola w lasach to → rozkład (materii organicznej) i wydalanie jej w formie łatwo przyswajalnej dla mikroorganizmów.
Pareczniki to wije, które żyją w miejscach wilgotnych, a więc podobnie jak poprzednie podgrupy – w ściółce, w powierzchniowej warstwie gleby, pod korą martwych drzew. Liczebność pareczników jest największa w ściółce w lasach liściastych – nawet do 200 osobników na 1m2. Są one na ogół drapieżnikami, ale niektóre żywią się resztkami roślinnymi.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), wirki (Turbellaria). Wirki glebowe mogą żyć tylko w glebie i poza nią giną, np. w wodzie. Są obłe, co jest ich przystosowanie do życia w glebie, ich długość wynosi od 0,2-2 mm. Poruszają się w warstewce wody przylegającej do powierzchni gleby. W warunkach suszy przechodzą w stan anabiozy. W Europie znaleziono kilkadziesiąt gatunków wirków, preferują one organiczne powierzchniowe warstwy gleby. Wszystkie wirki są drapieżne, ich pokarmem są drobne zwierzęta typu pierwotniaki, wirki, nicienie, wrotki i inne. Stwierdzono inne gatunki wirków w warstwie organicznej gleb lasów liściastych, a inne - w iglastych.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), wirusy (Virales) to również → organizmy glebowe, które są mikroorganizmami o wymiarach rzędu 10-700 nm (1 nm = 0,001 μm), dostrzegalnymi przy dużym powiększeniu pod mikroskopem. Wirusy to skomplikowane cząsteczki organiczne nie mające struktury komórkowej, zbudowane z białek i kwasów nukleinowych, wykazują jednak zarówno cechy komórkowych organizmów żywych, jak i materii nieożywionej. Według niektórych źródeł wirusy to zakaźny, potencjalnie patogenny nukleoproteid, istniejący tylko pod postacią jednego kwasu nukleinowego, który reprodukuje materiał genetyczny. Znane są wirusy zwierzęce, roślinne i bakteryjne i w glebach występują wszystkie z nich. Badania nad wirusami w glebach, w przeciwieństwie do ich funkcji np. w życiu i zdrowiu człowieka, są mało zaawansowane.
Zobacz więcej...
(gleboznawstwo leśne), analiza gleby to zestaw czynności polowych, laboratoryjnych i kameralnych, których wynikiem jest ustalenie podstawowych i specjalistycznych właściwości gleby. Analizą polową są → terenowe badania gleby. Analiza laboratoryjna rozpoczyna się od oznaczenia uziarnienia gleby, odczynu, kwasowości, zawartości węgla organicznego i azotu całkowitego, zawartości kationów, anionów pojemności sorpcyjnej, makroelementów, mikroelementów i metali ciężkich, a także wielu składników organicznych, w tym liczebności bakterii, grzybów, oznaczanie aktywności enzymów, pomiar oddychania gleby i inne: → fizyczne właściwości gleb, → chemiczne i fizykochemiczne właściwości gleb, → biochemia i biogeochemia gleby. Do oznaczania właściwości służy aparatura laboratoryjna. Opracowanie wyników, to ich ujęcie w formie tabel i rycin, co czyni je prostszymi i łatwymi do interpretacji. W trosce o jakość wyników prac laboratoryjnych wprowadzono → certyfikat akredytacji laboratorium.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 »
Wszystkich stron: 67
