(gleboznawstwo leśne), organiczny związek chemiczny stosowany w laboratoriach jako wskaźnik odczynu (pH). Jest to bezbarwna substancja krystaliczna, nierozpuszczalna w wodzie, a rozpuszczalna w alkoholach. Używana jest najczęściej jako 1% bezbarwny roztwór w etanolu. Zmienia formę z bezbarwnej w środowisku kwaśnym lub obojętnym na malinowoczerwoną w środowisku zasadowym.
(gleboznawstwo leśne), filtr lub sączek to błona lub warstwa, zaprojektowana do rozdzielania cieczy od cząsteczek stałych, w procesie zwanym sączeniem lub filtracją. W → laboratorium gleboznawczym jest to papier filtracyjny zwany potocznie sączkiem. Jest używany do sporządzania ekstraktu glebowego zwanego → wyciąg glebowy.
(gleboznawstwo leśne), zjawisko wykorzystujące emisję promieniowania rentgenowskiego. Każdy pierwiastek zawarty w próbce poddanej napromieniowaniu, wskutek wzbudzenia rentgenowskiego, emituje charakterystyczne dla siebie widmo stanowiące podstawę do analizy jakościowej i ilościowej. Zjawisko to wykorzystuje metoda fluorescencji rentgenowskiej XRF (ang. X-Ray Fluorescence), jedna z technik analitycznych służących do oznaczania składu pierwiastkowego wszelkiego rodzaju próbek, zarówno stałych jak i ciekłych. XRF łączy w sobie dokładność z prostym i szybkim przygotowaniem próbek. Umożliwia analizy pierwiastków w zakresie stężeń od poziomu ppm do 100%. Metoda XRF jest obecnie najczęściej stosowaną techniką analityczną w badaniach nieniszczących analizowanych prób. Umożliwia wykonanie pomiarów bez przygotowania próbek jak np. mineralizacja, ekstrakcja, stosowane w klasycznych technikach analitycznych. Znajduje szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach badań, w tym w gleboznawstwie. Opanowanie bezpiecznego dla pracownika napromieniowania rentgenowskiego przyspieszyło wprowadzenie metody do standardowych warunków laboratoryjnych. Przykładem zastosowania fluorescencji jest →spektrometr rentgenowski całkowitego odbicia – TXRF.
(Gleboznawstwo leśne), czynności zmierzające do wytwarzania jednorodnej mieszaniny ze składników lub ujednolicenia próbki do badań w laboratorium. Homogenizację przeprowadza się w przeznaczonych do tego celu urządzeniach zwanych homogenizatorami, jak na przykład → homogenizator ultradźwiękowy.
(Gleboznawstwo leśne), urządzenie służy do homogenizacji niewielkich próbek ciekłych czyli wytworzenia jednolitej mieszaniny z niemieszających się ze sobą w warunkach normalnych składników, a także do rozdrabniania granulatów. Umożliwia przeprowadzenie procesu homogenizacji z dużą wydajnością i efektywnością w krótkim czasie. Jest przydatny w wielu pracach laboratoryjnych.
(Gleboznawstwo leśne), żele lub substancje porowate, które posiadają zdolność selektywnego uwalniania jednych jonów i pochłaniania innych. Są stosowane do selektywnej wymiany jonowej w kolumnach jonitowych i filtrach jonitowych. Przepuszczenie przez warstwę jonitu mieszaniny lub roztworu powoduje albo wzbogacenie jej o określony → jon albo wychwycenie i pozbycie się określonego jonu. Każdy jonit posiada określoną pojemność jonową, wyrażaną w molach. Po pełnym wykorzystaniu swojej pojemności jonity wymagają regeneracji. Regeneracja jonitów polega na jego płukaniu roztworem zawierającym jony, które uległy usunięciu z jonitu np. NaCl. Jonity są szeroko stosowane w laboratoriach do demineralizacji wody używanej w pracach analitycznych. Stanowią podstawę prac laboratoryjnych w metodach określanych jako → chromatografia. Wymiennik jonitowy jest częścią domowych zmywarek do naczyń i dlatego w urządzeniach tych wymagane jest uzupełnianie soli regeneracyjnej. Także domowe zmiękczacze wody stosują jonity, które zmniejszają lub usuwają, na zasadzie wymiany jonowej, kationy powodujące powstawanie kamienia (twardość wody).
(Gleboznawstwo leśne), urządzenie służy do utrzymywania próbek w zadanych warunkach temperaturowych i wilgotnościowych przez dowolny okres czasu. Zakres temperatury pracy od 5-70oC.
(Gleboznawstwo leśne), przyrząd do pomiaru cechy o nazwie → przewodność elektryczna gleby, a ścieślej jej roztworów elektrolitów. W gleboznawstwie stosowany do pomiaru cechy diagnostycznej gleb słonych → zasolenie gleby. Jest też stosowany do orientacyjnych pomiarów zanieczyszczenia i zasolenia wody oraz w miareczkowaniu konduktometrycznym.
(Gleboznawstwo leśne), pomieszczenie przystosowane do oznaczeń właściwości gleby. Jest ono uzbrojone w podstawowe media jak energia elektyczna, wyciągi powietrza, nawiewy, kliamatyzacja, bezpieczna dostawa gazów do prac analitycznych. Wyposażenie tych powmieszczeń to meble laboratoryjne przystosowane do prac analitycznych, urzadzenia stałe i przenośne wspomagające prace. Najważniejszym wyposażeniem tych powmieszczeń jest → aparatura laboratoryjna.
(Gleboznawstwo leśne), urządzenie pozwala określać skład → granulometryczny gleby. Materiał próbki dodawany jest do naczynia z cieczą dyspergującą. Pompa przepompowuje w sposób ciągły materiał próbki przez celę pomiarową, a absorpcja strumienia pokazywana jest na monitorze komputera. Następuje pomiar rozkładu intensywności rozproszonego światła: wyświetlane są sygnały detektora oraz liczba wykonanych skanów. W zależności od wybranego zakresu pomiarowego używane są jedno lub dwa położenia lasera. W pełnym zakresie pomiarowym (80nm – 2mm) wykonywany jest najpierw pomiar przy użyciu zielonego lasera (zakres dokładny od 0,08 do ponad 40 µm), a następnie pomiar przy użyciu lasera podczerwonego IR (zakres zgrubny od 15 do 2000 µm). Detektor rozproszonego światła umożliwia rozpoznawanie wielu klas wielkości cząstek. Laserowy miernik zastępuje klasyczną już i pracochłonną analizę areometryczną. Analizie granulometrycznej podlegają wszystkie próbki gleby analizowane w laboratorium – jest to analiza podstawowa o dużym znaczeniu w interpretacji innych wyników dla terenów naturalnych jak i przekształconych antropogenicznie. Przygotowanie próbki do analizy uziarnienia zawsze poprzedza → peptyzacja. Jej celem jest osiągnięcie stanu zwanego → dyspersja.
(Gleboznawstwo leśne), przyrząd pomiarowy stosowany w gleboznawstwie do pobrania prób wody z gleby zwanej →roztwór glebowy. Służy on do badań ilości i chemicznego składu wód przesiąkających przez poszczególne poziomy, a także przez cały profil glebowy. Badania roztworów przesączających się przez dany poziom genetyczny gleby pozwala na uchwycenie miejsca powstawania ładunków i ich sorpcji. Lizymetry są montowane w glebie na stałe lub stosowane jako urządzenia przenośne. Można je stosować w celu jednorazowego pobrania prób roztworów glebowych, albo dla dłuższej rejestracji ciągłej obiegu w profilu glebowych składników łatwo rozpuszczalnych w wodzie. Po pobraniu prób roztworów określana jest ilość wody zgromadzonej w ustalonym czasie, a następnie są wykonywane oznaczenia składy chemicznego roztworów.
(Gleboznawstwo leśne), tradycyjna metoda sedymentacyjna oznaczania procentowej zawartości frakcji granulometrycznych w danej próbce gleby. Przygotowanie próbki do oznaczeń porzedza całkowita jej → dyspersja. Następnie badana próbka poddana jest procesowi → homogenizacja. Oznaczenie udziału frakcji wykonuje się przez pomiar gęstości zawiesiny w ściśle wyznaczonych przedziałach czasowych. Wyskalowanie areometru pozwala odczytać udział frakcji w procentach. Metoda ta jest stopniowo wypierana przez → laserowy miernik wielkości cząstek.
(Gleboznawstwo leśne), metoda polega na pobraniu próbki gleby o nienaruszonej strukturze do metalowych cylindrów o objętości najczęściej 100 lub 250 cm3, a następnie wykonanie na tak pobranej próbce następujących analiz: gęstości objętościowej, kapilarnej i maksymalnej pojemności wodnej, wilgotności względnej, porowatości i pojemności powietrznej.
(Gleboznawstwo leśne), metoda Kjeldahla jest stosowana do oznaczania azotu w wodzie, glebie lub produktach spożywczych. Badanie gleby na zawartość azotu poprzedza → mineralizacja glebowej materii organicznej, która zawiera azot. Podczas mineralizacji azot zawarty w glebie reaguje z kwasem siarkowym tworząc siarczan amonu. Zmineralizowaną próbkę alkalizuje się i destyluje w aparacie o nazwie → analizator do oznaczania azotu metodą Kjeldahla. Powstały amoniak odbiera się kwasem borowym, który następnie jest miareczkowany kwasem siarkowym. Ilość amoniaku jest miarą ilości azotu w badanej próbce. Zawartość azotu jest podstawową cechą charakterystyki gleby. Metoda Kjeldahla jest obecnie wypierana przez → analizator elementarny CNS.
(Gleboznawstwo leśne), stosowana jest do oznaczania procentowego udziału frakcji grubszych w glebie, jak piaski i żwiry, kamienie. Polega na przesianiu próbki gleby przez → sita glebowe. Zawartość frakcji drobniejszych oznacza się →metodą areometryczną, sedymentacyjną lub → laserowym miernikiem wielkości cząstek.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 » Wszystkich stron: 67