Dział
Gleboznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 1004
(Gleboznawstwo leśne), jednostka taksonomiczna systematyzowania gleb wprowadzona przez Klasyfikację gleb leśnych Polski 2000. Określa ona modyfikacje profili glebowych uzależnione od zmian czynników glebotwórczych niższej rangi od tych uwzględnianych przy diagnozowaniu typu i podtypu gleby. Są to cechy pedogeniczne (troficzność, oglejenie opadowe i gruntowe, zabagnienie gleb torfowych i mułowych, stopień zmurszenia torfu, jakość wód gruntowo-glebowych, wytrącenia pedogeniczne, miąższość gleby mineralnej i organicznej), geogeniczne (pokrywy materiałów holoceńskich, wtrącenia materiałów węglanowych, domieszki piasku kwarcowego w rędzinach) i antropogeniczne ( gleby przekształcone mechanicznie i chemicznie). Dalsze szczegóły zawiera → Klasyfikacja gleb leśnych Polski [2000], a ich wybrane praktyczne zastosowanie ujmuje → troficzna odmiana podtypu gleby.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), za oligotroficzne gleby uznaje się jednostki wykazujące właściwości nieco lepsze od tych zdefiniowanych jako → dystroficzna gleba leśna. W porównaniu do gleb dystroficznych, w glebach oligotroficznych występuje wyższa zawartość frakcji o średnicy <0,02 mm, wśród których znajdują się substancje ilaste tworzące kompleks sorpcyjny gleby. Rzadko uziarnienie części ziemistych gleb oligotroficznych tworzą głębokie piaski luźne tak powszechne w podłożu gleb dystroficznych. Częściej w glebach oligotroficznych znajdują się piaski luźne z przewarstwieniami piasku słabo gliniastego lub nawet gliniastego. Te różnice w uziarnieniu odzwierciedlają całkowite zasoby sumy frakcji o średnicy <0,02 mm określone w pedonie o objętości 1,5 m3, które w glebach oligotroficznych bardzo rzadko są mniejsze od 50 kg, co jest regułą w glebach dystroficznych. Wyższa zasobność gleby we frakcje o średnicy <0,02 mm, a zwłaszcza ił idzie w parze z umiarkowanym wzrostem zasobności gleby w kationy zasadowe oraz poprawia się zdolność gleb piaszczystych do zatrzymywania wody. W warunkach świeżych i umiarkowanie wilgotnych są to najczęściej gleby bielicowe właściwe, rdzawe bielicowe, rdzawe właściwe i rdzawe brunatne, a w warunkach wilgotnych i mokrych gleby glejobielicowe właściwe, opadowoglejowe bielicowane, gleby gruntowoglejowe torfowe, gleby stagnoglejowe torfowe. Obiektywnym kluczem do diagnozowania trofizmu gleby jako oligotroficzne jest indeks → SIG, który wynosi w tej grupie od 14 do 23. Prezentuje to załączony rysunek, który pochodzi z publikacji stanowiących źródło definicji i gdzie znajdują się dalsze szczegóły. Są to gleby borów mieszanych. W drzewostanach tych siedlisk panuje sosna wysokiej (I-II) bonitacji, z domieszkami świerka, dębu, buka niskiej jakości, występujących głównie w niższym piętrze drzewostanu. W runie poza gatunkami oligotroficznych siedlisk wystepują wskaźniki siedlisk oligo-mezotroficznych: orlica pospolita (Pteridium aquilinum), konwalijka dwulistna (Maianthemum bifolium) szczawik zajęczy (Oxalis acetosella), nerecznica krótkoostna (Dryopteris carthusiana), konwalia majowa (Convallaria majalis), trzcinnik leśny (Calamagrostis arundinacea). W takich warunkach na glebach świeżych wykształcają się zbiorowiska bogatszych wariantów borów (Leucobryo-Pinetum i Peucedano-Pinetum z Oxalis acetosella) oraz uboższe warianty boru mieszanego z dębem bezszypułkowym (Quercetum petraeae-Pinetum). Na glebach wilgotniejszych wykształca się uboższa forma wilgotnego boru mieszanego (Querco roboris-Pinetum molinietosum).
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), obszary półpustynne występują głównie w strefach brzeżnych pustyń i są do nich w dużym stopniu podobne. Półpustynia cechuje się wybitnie suchym klimatem, występowaniem okresowych, słonych jezior i solnisk, rozrzedzoną pokrywą roślinną z przewagą suchorostów (kserofitów) i sukulentów (roślin gromadzących i przechowujących wodę), a także roślin efemerycznych, pojawiających się epizodycznie po opadach deszczu i szybko ginących. Półpustynia stanowi formację pośrednią pomiędzy strefami znanymi jako → pustynia i → step oraz jego suchą odmianą. Granica pomiędzy strefami półpustyni i suchego stepu jest płynna. Obie formacje wzajemnie się przenikają na dość szerokiej przestrzeni. W Europie południowo-wschodniej półpustynia występuje w otoczeniu Morza Kaspijskiego, głównie w regionie Astrachania i Kałmucji, sięgając do granicy rosyjsko-kazachskiej. Półpustynie zajmują wielkie obszary lądów w Azji Środkowej, w Afryce, w Ameryce oraz w Australii. Obszary półpustyń są pokryte płaszem specyficznych gleb, wykazanych hasłami → gleby Europy, wykaz jednostek głównych oraz → gleby Europy, wykaz jednostek szczegółowych półpustyni.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 »
Wszystkich stron: 67
