Dział
Gleboznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 1004
(Gleboznawstwo leśne), SIG to liczba reprezentująca podstawowe właściwości bryły gleby o ściśle określonych wymiarach. Jest to liczba wyliczana z podstawowych właściwości gleby. Zaproponowano na podstawie badań dwa warianty obliczeń SIG: dla gleb z poziomem organicznym do 20 cm i dla gleb z poziomem organicznym powyżej 20 cm miąższości. Dla gleb o miąższości poziomu organicznego do 20 cm do obliczeń są wykorzystywane:
1) zasoby frakcji Ø<0,02 mm, w kg w bryle gleby o wymiarach 100cm x100cm x150cm,
2) zasoby kationów zasadowych wyrażone w molach w bryle gleby o wymiarach 100cm x100cm x150cm,
3) całkowita kwasowość gleby wyrażona w molach jonów wodorowych w bryle gleby o wymiarach 100cm x100cm x150cm i podzielona przez sumę frakcji Ø<0,02 mm wyrażonej w kg w tej samej bryle,
4) procentowy udział azotu całkowitego w pierwszym poziomie mineralnym gleby podzielony przez proporcję C : N w tym poziomie.
Dla gleb z poziomem organicznym o miąższości ponad 20 cm, do obliczeń SIGo są wykorzystywane:
1) zasoby kationów zasadowych wyrażone w molach w bryle gleby o wymiarach 100cm x100cm x150cm, (
2) całkowita kwasowość gleby wyrażona w molach jonów wodorowych w bryle gleby o wymiarach 100cm x100cm x150cm, (
3) procentowy udział azotu całkowitego w pierwszym poziomie gleby, podzielony przez proporcję C:N w tym poziomie i podzielony przez 10.
Zakres zmienności SIG wynosi od 4 do 40. SIG 4 oznacza skrajnie uboga glebę, a SIG 40 w przyjętym modelu oznacza maksymalnie bogatą glebę. SIG jest używany do określenia odmian troficznych podtypów gleb w lasach, a także do diagnozowania siedlisk w lasach. Na podstawie SIG wyróżnia się następujące odmiany troficzne gleb: → dystroficzna gleba leśna, → oligotroficzna gleba leśna, → mezotroficzna gleba leśna i → eutroficzna gleba leśna. SIG został wdrożony do kartografii siedlisk leśnych w Instrukcji Urządzania Lasu cz.II. Instrukcja wyróżniania i kartowania w Lasach Państwowych typów siedliskowych lasu oraz zbiorowisk roślinnych. SIG jest zmodyfikowaną wersją → ITGL.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), skażenie, nazywane też zanieczyszczeniem gleb, to wszelkie związki chemiczne, a także mikroorganizmy, które występują w glebach w zwiększonych ilościach lub dostały się do niej w wyniku zdarzeń i czynności nienaturalnych (np. składowanie odpadów, nawozów, surowców do produkcji chemicznej, itp.). Pochodzą m.in. ze stałych i ciekłych odpadów przemysłowych i komunalnych, gazów i pyłów emitowanych z zakładów przemysłowych, spalin samochodowych oraz z nawozów sztucznych, środków ochrony roślin. Skażenia wpływają negatywnie na stan chemiczny, fizyczny i biologiczny gleby, powodując obniżenie lub utratę urodzajności, zakłócają przebieg wegetacji roślin lub ją uniemożliwiają, niszczą walory ekologiczne i estetyczne szaty roślinnej, a także mogą powodować uszkodzenia budynków, konstrukcji inżynierskich, np. rurociągów. Skażenie gleb rozprzestrzenia się do wód, generując zanieczyszczenie całego środowiska.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), poziom diagnostyczny o barwie od rdzawej do rdzawo-czarnej, znajdujący się pod poziomem → albic zawierający wypłukane z niego amorficzne związki (materia organiczna, glin, żelazo). Kryteria, które kwalifikują ten poziom jako spodic to pH (H2O; 1:1) <5,9, zawiera powyżej 0,5% węgla organicznego, znajduje się bezpośrednio pod poziomem → albic, barwa od rdzawej do rdzawo-czarnej, jest bardziej spójny (scementowany) niż sąsiednie poziomy, zawartość glinu i żelaza ekstrahowanych w kwaśnym roztworze szczawianowym w proporcji AlO+½FeO jest większa niż 0,50 % i więcej niż dwukrotność zawartości tej formy glinu i żelaza w poziomie albic. Jego miąższość przekracza 2,5 cm. W starszych opracowaniach był nazywany poziomem wmycia. Razem z poziomem albic stanowią poziomy diagnostyczne wymagane w glebach bielicowych w lasach. Na terenach uprawnych do diagnozy typu → gleba bielicowa, wystarczy poziom spodic.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), teren dość suchy, pokryty trawami, pozbawiony naturalnie występujących drzew, którego synonimami na różnych kontynentach są: preria, pampa, puszta, sawanna. Występuje w warunkach klimatu umiarkowanego z gorącym, suchym latem. Ze względu na gatunki traw stepy dzielą się na: łąkowe (Europa Wschodnia, Ameryka Północna, najbogatsze gatunkowo wysokie trawy dorastające do 120 cm, po zaoraniu wykorzystywane rolniczo, ze względu na bardzo dobre gleby), ostnicowe (Azja Środkowa, Mongolia, uboższe gatunkowo, występujące w klimacie suchym, kontynentalnym, wykorzystywane do pasterstwa, ze względu na uboższe gleby), piołunowe (najuboższe gatunkowo, z ubogimi, zasolonymi glebami, rzadko wykorzystywanymi rolniczo). W krajobrazie stepowym dominują obszary płaskie lub pofalowane pokryte trawami i roślinnością zielną. Wśród traw żyje wiele owadów, gryzoni ryjących nory w ziemi, a także dużo roślinożernych ssaków, jak antylopy, gazele, dzikie konie i osły, wilki i stepowe lisy oraz drapieżne ptaki. Drzewa na stepie spotyka się tylko w wąwozach (jarach) i dolinach rzek. W Europie na stepach występują najżyźniejsze gleby, → czarnoziemy o bardzo dobrych właściwościach, przydatnych do wszelkich upraw rolniczych. Na terenach bardziej wilgotnych uprawia się zboża (pszenicę), soję, kukurydzę, buraki cukrowe oraz marchew. Bardziej suche obszary stepów wykorzystywane są jako całoroczne obszary wypasu bydła. Dlatego właśnie stepy nazwane są spichlerzami świata. Stepowienie to przechodzenie obszarów leśnych w step. Obszary stepowe są pokryte płaszczem gleb, wykazanych hasłami → gleby Europy, wykaz jednostek głównych oraz → gleby Europy, wykaz jednostek szczegółowych stepu kontynentalnego.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 »
Wszystkich stron: 67
