Dział
Gleboznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 1004
(Gleboznawstwo leśne), strefa korzeniowa to objętość gleby w której występuje → system korzeniowy. Jest ona bardzo zróżnicowana. Są przypadki gleb, gdzie obserowane są bardzo głęboko korzeniące się rośliny, np., w piaskach zalegających na glinie dużo korzeni drzew w poszukiwaniu składników pokarmowych i wody wrasta aż do gliny, która może zalegać głęboko. Innym, przeciwnym przypadkiem są gleby trwale i silnie oglejone, gdzie większość korzeni rozwija się w powierzchniowej kilkunastocentymetrowej warstwie gleby, co jest często obserwowane na wykrotach, jako bardzo płaski → system korzeniowy, podniesiony przez upadające drzewo.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), w Klasyfikacji gleb leśnych Polski [2000], stosuje się symbole do oznaczania poziomów głównych pisanych dużymi literami oraz symbole pisane małymi literami do wyrażania cech i właściwości poziomów, podpoziomów i warstw. Symbole podzielono na dwie grupy: → poziomy główne organiczne: O, P, M i → poziomy główne mineralne: A, E, B, C, G, D, R.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), strefa lasów iglastych na półkuli północnej, leżąca między strefą tundry na północy, a strefą lasów liściastych i lasostepów na południu. Rozpoczyna się pojawianiem najpierw pojedynczych, później grup drzew w obrębie tundry by wreszcie stać się zwartym lasem iglastym. Tajga zajmuje większość obszaru Syberii oraz znaczne obszary Niżu Wschodnioeuropejskiego i Półwyspu Fennoskandzkiego tworząc pas szerokości do 1000km. Tajga w zależności od położenia różni się składem gatunkowym, w części europejskiej dominuje świerk zwyczajny, sosna zwyczajna i brzoza brodawkowa, dalej na wschód rośnie udział jodły syberyjskiej, świerka syberyjskiego, limby syberyjskiej, a następnie modrzewia. Zróżnicowanie warunków życia drzew w zasięgu pasa tajgi pozwoliło na jej podział na tajgę północną, środkową i południową. Gleby tajgi północnej są zdefiniowane hasłem → Gleby Europy, wykaz jednostek szczegółowych tajgi północnej. Gleby tajgi południowej są zdefiniowane hasłem → Gleby Europy, wykaz jednostek szczegółowych tajgi południowej.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), troficzne odmiany podtypów gleb wprowadziła Klasyfikacja gleb leśnych Polski 2000. Obejmują one grupy gleb o podobnych właściwościach, które kształtują zbliżone warunki życia roślin w lasach. Odmiany te można wyróżniać według postępowania przyjętego dla Siedliskowego Indeksu Glebowego → SIG. Badania wykonane w Katedrze Gleboznawstwa Leśnego, na Wydziale Leśnym UR w Krakowie wykazały, że zastosowana metodyka obliczania SIG pozwala wyznaczyć następujące troficzne odmiany podtypów: dystroficzne (→ dystorficzna gleba), oligotroficzne (→ oligotroficzna gleba), mezotroficzne (→ mezotroficzna gleba) i eutroficzne (→ eutroficzna gleba). Odmiany te ułatwiają poszukiwanie związków gleb z roślinnością naturalną i typami siedlisk leśnych. Najważniejszym elementem obliczania odmian troficznych są ilościowo oznaczone w laboratoriach właściwości gleb. Są one obiektywną informacją o glebie i jej funkcjach w środowisku przyrodniczym, zwłaszcza w odniesieniu do roślin. W przypadku leśnictwa ma to ogromne znaczenie, gdyż jest to obecnie jedyna branża gospodarki narodowej, gdzie stosuje się kartowanie gleb, jako element rozpoznania siedlisk, na dużych obszarach.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 »
Wszystkich stron: 67
