Dział
Gleboznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 1004
(Gleboznawstwo leśne), skałami macierzystymi gleb rdzawych są głębokie i odwapnione osady piasków i żwirów sandrowych, terasowych, zwałowych oraz lekkie zwietrzeliny granitów, gnejsów i bezwęglanowych gruboziarnistych piaskowców. Sporadycznie w skale macierzystej tych gleb mogą występować węglany. Gleby rdzawe mają dobrze wykształcony, czyli zróżnicowany na poziomy genetyczne profil. Pod poziomem próchnicznym O lub O i A występuje jednolicie rdzawy poziom diagnostyczny → sideric Bv (→ fotografia). Poziom ten jest bogatszy we frakcje pyłu i iłu od poziomu leżącego poniżej i stopniowo przechodzi w skałę macierzystą C. Morfologię gleb rdzawych można przedstawić poziomami: Ol–Ofh–A–Bv–BvC–C. Są to gleby lekkie, kwaśne w poziomach powierzchniowych, przechodzące w lekko kwaśne w głębszych poziomach, sporadycznie mogą być obojętne i zasadowe. Wydzielanie podtypów gleb rdzawych wraz z kryteriami przedstawia rysunek. Właściwości biogeochemiczne gleb rdzawych z nizin wyraźnie oddzielają je od gleb brunatnych z nizin i są porównywalne z lepszymi troficznie glebami bielicowymi (Atlas gleb leśnych Polski 2003). Najnowsze badania z zastosowanie obiektywnych narzędzi wykazały, że w obrębie gleb rdzawych można wyróżnić odmiany dystroficzne, oligotroficzne i mezotroficzne, a nawet sporadycznie – eutroficzne (Brożek S., Zwydak M., Lasota J. 2008. Liczbowy indeks troficznych odmian podtypów gleb bielicowych i rdzawych. Rocz. Glebozn. 59, 1, 7-17). W klasyfikacji siedliskowej są to więc bory, bory mieszane, lasy mieszane i lasy. Obiektywne podejście do diagnozowania odmian troficznych tych gleb umożliwia → SIG, Siedliskowy Indeks Glebowy. Odmiany dystroficzne gleb rdzawych to siedliska borów z potencjalną roślinnością sośnin (Leucobryo – Pinetum, Peucedano – Pinetum). Odmiany oligotroficzne gleb rdzawych to głównie uboższe warianty boru mieszanego z dębem bezszypułkowym (Quercetum petraeae – Pinetum) i acidofilne dąbrowy (Calamagrostio - Quercetum petraeae). Odmiany mezotroficzne gleb rdzawych odpowiadają acidofilnym lasom bukowo – dębowym (Fago-Quercetum petraea typicum), bogatszym wariantom boru mieszanego (Querco roboris - Pinetum typicum), acidofilnej dąbrowie (Calamagrostio - Quercetum petraeae). Eutroficzne odmiany gleb rdzawych to siedliska lasów z uboższymi wariantami grądów. Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), jednostki zaliczane do podtypu gleb torfowych torfowisk niskich muszą spełniać kryteria typu → gleby torfowe. Ponadto są one wytworzone z torfu o właściwościach korzystnych dla życie drzew leśnych. Lekko kwaśny i obojętny odczyn, szczególnie w głębszych poziomach, dobry i średni stopień rozkładu torfu, częste zamulanie, wysoka zawartość kationów, a zwłaszcza wapnia, ruchoma i dobrze natleniona woda, składają się na dobre warunki troficzne gleb torfowych torfowisk niskich. Ich trofizm pozwalał zaliczyć je do odmian mezotroficznych i eutroficznych. Są to siedliska olsów, z potencjalnymi zbiorowiskami olsu porzeczkowego żywokostowego i typowego (Ribo nigri - Alnetum symphytetosum i typicum), bagiennej olszyny górskiej (Caltho – Alnetum). Właściwości te ujęte indeksem SIG przyjmują wartość powyżej 25 → rysunek. Ich morfologię można przedstawić poziomami: Ol- POtni–Otni–D.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 »
Wszystkich stron: 67
