Dział
Jednostki klasyfikacji gleb
Ilość znalezionych haseł: 166
(Gleboznawstwo leśne), gleby morfologicznie podobnie do gleb murszowych, położone w terenie niskim, podmokłym lub płaskim, ale odwodnionym i skutkiem tego o przerwanym procesie bagiennym oraz postępującej humifikacji i mineralizacji murszu. W profilu glebowym występuje warstwa organiczna lub mineralno-organiczna, murszowa lub murszowata, która uległa już częściowo lub całkowicie humifikacji jako skutek odwodnienia, stanowiąc poziom diagnostyczny → melanic. Pod tym poziomem występuje poziom → gleyic. Miąższość poziomu → melanic wynosi co najmniej 30 cm i zawiera on poniżej 11,6% węgla organicznego (→ fotografia). Dopuszcza się w części tego poziomu zawartość C organicznego powyżej 11,6%. Obecność w części poziomu melanic warstwy murszu o zawartości węgla organicznego powyżej 11,6%, w granicach 11,6- 5,8% i poniżej 5,8% i miąższości poniżej 30 cm, jak również ich odczyn są podstawą wydzielania podtypów gleb murszowatych (→ rysunek). Gleby murszowate są kwaśne i lekko kwaśne. Odczyn w całym profilu wynosi pH w H2O poniżej 6,5. Tak ujęte właściwości geochemiczne tych gleb rozdzielają je od typu → czarne ziemie, które morfologicznie są do nich podobne. Właściwości geochemiczne gleb murszowatych dzielą je na odmiany eutroficzne, mezotroficzne i oligotroficzne. Odmiany eutroficzne tworzą siedliska lasu wilgotnego i lasu łęgowego. Są to potencjalne zbiorowiska niskich grądów (Tilio - Carpinetum circaeaetosum i astrantietosum) oraz łęgu wiązowo - jesionowego (Ficario – Ulmetum). Odmiany mezotroficzne gleb murszowatych to siedlisko olsu i lasu mieszanego bagiennego. Są to potencjalne zbiorowiska typowego olsu porzeczkowego (Ribo nigri – Alnetum) i olsu tofowcowego (Sphagno squarrosi – Alnetum). Odmiany oligotroficzne gleb murszowatych tworzą siedlisko boru mieszanego wilgotnego z potencjalną roślinnością trzęślicowego kontynentalnego boru mieszanego (Querco roboris - Pinetum molinietosum). Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), gleby te powstają z opadających na dno zbiorników wodnych osadów, złożonych z częściowo zhumifikowanych cząstek organicznych z domieszką cząstek mineralnych, zwanymi → muł. Obniżenie poziomu wody w zbiorniku umożliwia rozwój procesu bagiennego i powstawanie gleb, początkowo w strefie brzegowej. Gleby mułowe powstają w mozaice z glebami torfowymi, murszowymi, glejowymi, czarnymi ziemiami. Miąższość osadów mułowych musi być większa od 30cm. Poziomem diagnostycznym gleb mułowych jest poziom → histic. Występują w nich przewarstwione → muł, → torf, → gytia. Mogą być w pełni lub częściowo nasycone wodą. Podłożem mineralnym tych gleb są utwory różnej genezy. Morfologię tych gleb można przedstawić poziomami: Ol-POm–Om–DG. W glebach mułowych wyróżniono podtypy właściwe, torfowo-mułowe i gytiowe. Są to bardzo żyzne gleby, tworzące siedliska olsu z roślinnością potencjalną olsu porzeczkowego (Ribeso nigri-Alnetum), a także łęgu jesionowo-olszowego (Fraxino -Alnetum), w górach bagiennej olszyny górskiej (Caltho – Alnetum).
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), są glebami reliktowymi, rzadko spotykanymi w Polsce, z poziomem ochrowym o barwie ciemno czerwonej. Powstają w płaskich obniżeniach równin, które wcześniej były glebami zbliżonymi do gleb glejowych i glejobielicowych. Poziom ochrowy jest bogatszy we frakcje pyłowe i iłowe od niżej leżących poziomów G, jest on kwaśny i silnie kwaśny, posiada niskie wysycenie kationami zasadowymi (→ fotografia). Morfologie tego typu można przedstawić poziomami: Ol–Ofh–GoBreA–GoBre–Gorre. W starszych klasyfikacjach gleby takie były łączone z glebami rdzawymi. W Klasyfikacji gleb leśnych Polski [2000] są one wydzielone w odrębny typ, bez propozycji podtypów, występują częściej w północno-zachodniej Polsce. Są to gleby wytworzone z piasków z przemywnym typem gospodarki wodnej, z zasilaniem wodami gruntowymi dopływającymi z sąsiednich terenów. Są to najczęściej gleby odmiany dystroficznej i oligotroficznej tworzących siedliska borów i borów mieszanych. Gleb ochrowych nie należy łaczyć z poziomem → ochric, wprowadzonym przez WRB dla określenia zubożonego w materię organiczną poziomu próchnicznego w wielu typach gleb.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), występowanie gleb opadowoglejowych związane jest z terenami płaskimi oraz obecnością w profilach utworów trudno przepuszczalnych. Są to zailone piaski różnej genezy, piaski na glinie, gliny, iły nad którymi okresowo lub trwale stagnują zawieszone wody pochodzenia opadowego. W budowie profilu wyróżnia się poziom próchniczny oraz tuż pod nim występujący i dominujący w profilu poziom diagnostyczny → stagnic (→ fotografia) (w WRB nie ma poziomu → stagnic tylko → stagnoglejowa mozaika barw). Poziom próchniczny może przyjmować kilka wariantów w zależności od stanu troficznego gleby. Od poziomu mineralnego przez organiczno-mineralny do organicznego (torfowego). Morfologię gleb opadowoglejowych można przedstawić poziomami: Ol–A–Gg–Cg–C. Charakterystyczną cechą tych gleb jest okresowe lub stałe wysokie wysycenie górnej części profilu wodami opadowymi. Konsekwencją nadmiaru wody w stropowych poziomach profilu, wszystkie procesy w tej części gleby przebiegają w warunkach trwałego bądź okresowego nasycenia wodą i związanym z tym niedoborem tlenu. Objawia się to przede wszystkim efektem barwnym w części profilu objętym tym nadmiernym uwilgotnieniem. Barwa powierzchni agregatów jest wyraźnie jaśniejsza w porównaniu z ich wnętrzem. Plamy popielate, sine, zielonkawe lub jednolite wymienione barwy, wskazujące na nadmiar uwilgotnienia, występują w profilu najsilniej tuż pod poziomem próchnicznym. W głąb profilu, a zwłaszcza pod poziomem → stagnic (→ stagnoglejowa mozaika barw), przybywa barw żółtych, rdzawych beżowych, co wskazuje na poprawę warunków tlenowych wraz z głębokością. Uziarnienie gleb opadowoglejowych jest zróżnicowane i waha się od piasków luźnych i słabogliniastych do glin i pyłów. Odczyn waha się od silnie kwaśnego do lekko kwaśnego i obojętnego. Wyróżnia się następujące podtypy gleb opadowoglejowych: właściwe, bielicowane, stagnoglejowe właściwe, stagnoglejowe torfowe i stagnoglejowe torfiaste (→ rysunek). Właściwości biogeochemiczne gleb opadowoglejowych ujęte w indeks SIG pomagają kwalifikować je do odmian eutroficznych, mezotroficznych i oligotroficznych. Odmiany eutroficzne stanowią siedliska lasu wilgotnego. Potencjalne zbiorowiska tych gleb stanowią różne warianty grądów niskich (Tilio – Carpinetum), żyzną buczynę niżową (Melico - Fagetum corydaletosum) i dębniak turzycowy (Carici elongatae – Quercetum). Odmiany mezotroficzne gleb opadowoglejowych są siedliskami lasu mieszanego wilgotnego. Potencjalne zbiorowiska zaś to kontynentalny wilgotny bór sosnowo - dębowy (Populo tremulae – Quercetum), podzespół trzęślicowy kontynentalnego boru mieszanego (Querco roboris - Pinetum molinietosum) i wyżynny jodłowy wilgotny bór mieszany (Abietetum polonicum circaeaetosum), uboższe warianty grądów (Tilio-Carpinetum calamagrostietosum). Odmiany oligotroficzne gleb opadowoglejowych tworzą siedliska borów mieszanych z potencjalną roślinnością kontynentalnego boru mieszanego (Querco roboris-Pinetum molinietosum). Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 »
Wszystkich stron: 12
