Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Szczepan Rybak urodził się 6 XII 1908 r. w Wesołej pod Kępnem. Był synem Stanisława, leśnika i Rozalii z d. Błaszczyk. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Zgorzelcu rozpoczął naukę zawodu leśnika w lasach majątku Siemianice pod Kępnem. Po ukończeniu praktyki pracował jako gajowy w tym majątku. W Iatach 1928-30 odbył zasadniczą służbę wojskową w 69 pp. Od 4 IV 1935 r. objął posadę gajowego w leśniczówce Janowo w pobliżu wsi Gułtowy, w lasach hr. Adolfa Bnińskiego (obecnie pow. Środa Wlkp., gmina Dominowo). W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany do 69 pp jako dowódca drużyny w kompanii karabinów maszynowych. Brał udział w walkach nad Bzurą i w obronie Warszawy. W czasie walk był ciężko ranny. Przebywał w niemieckich szpitalach polowych, potem w Sochaczewie. Zwolniony wrócił do miejsca zamieszkania w końcu grudnia 1939 r. i został zatrudniony ponownie jako gajowy w leśniczówce Janowo. W początkach 1941r. nawiązał kontakty z plut. Wawrzyńcem Chałupką, który latem tego roku włączył go do miejscowej grupy konspiracyjnej. Jesienią 1941 r. został zaprzysiężony przez por. Alfreda Furmańskiego do ZWZ (pseudonim „Jeż”). W jego gajówce odbywały się liczne zebrania konspiracyjne, a nadto wykonywał szereg zadań związanych z łącznością konspiracyjną. W 1942 r. był szefem łączności konspiracyjnej w Obwodzie AK Środa Wlkp., a następnie kwatermistrzem. Na wniosek por. A. Furmańskiego dokonał reorganizacji grupy pracowników leśnych tak, aby składała się wyłącznie z żołnierzy AK. Od lata 1943 r. organizował placówkę odbioru zrzutów lotniczych, szyfrowaną „Proso 2" i przygotowywał kryjówki ziemne do przechowania broni zrzutowej. W tym okresie został awansowany do stopnia sierżanta i mianowany dowódcą wydzielonego plutonu AK w rejonie Janowa, stanowiącego trzon kadrowy placówki odbiorczej „Proso 2". 14 IX 1943 r. jako zastępca oficera zrzutowego przygotował plan rozmieszczenia placówki odbiorczej. Po północy 15 IX 1943 r. przyjęła ona zrzut typu „OW", dokonany przez brytyjską załogę, którą dowodził S/L Pitt, Nowozelandczyk. Kierował zbieraniem materiałów zrzutowych oraz zacieraniem śladów operacji. Następnego dnia po zrzucie uzyskał z posterunku policji niemieckiej w Nekli informacje o planowanej akcji pościgowej. Ostrzeżenia przekazał por. A. Furmańskiemu, po czym zbiegł z terenu akcji. Ukrywał się kolejno w Klonach, Wysławicach, Bagrowie, w Garbach. W kwietniu 1944 został przypadkowo aresztowany przez Gestapo. Po ciężkim śledztwie w Domu Żołnierza w Poznaniu osadzono go w obozie koncentracyjnym w Żabikowie, gdzie wyrokiem Policyjnego Sądu Doraźnego (Polizeistandgericht STAPO Posen) został skazany na karę śmierci. Rozstrzelany w zbiorowej egzekucji 19 I 1945 r.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Saczuk Bolesław ( 1914-1997) absolwent, Państwowej Szkoły dla Leśniczych w Bolechowie (1934), Wydziału Leśnego SGGW (1952 studia inżynierskie),(1960 studia magisterskie), 1963 tytuł doktora nauk leśnych na Wydziale Leśnym Akademii Rolniczej w Poznaniu. W latach 1934-1939 pracował na różnych stanowiskach w nadleśnictwach Sołotwina Mizuńska, Zielenica, Bolechów i Zakopane. W czasie wojny pracował w zakładach drzewnych na terenie Nowego Targu. W latach 1945-1948 członek grupy operacyjnej, zastępca inspektora lasów w powiecie Nowy Targ, a także kierownik tartaku w Nowym Targu. Później kolejno: inspektor w Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie, wicedyrektor Lasów Państwowych i Dyrektor Rejonu Lasów Państwowych w Zakopanem. W 1951 roku przeszedł do pracy w Ministerstwie Leśnictwa na stanowisko Dyrektora departamentu Organizacji, w latach 1952-1953 pełni funkcję Dyrektora Naczelnego Centralnego Zarządu Lasów Państwowych. W latach 1953-1965 był doradcą Wiceprezesa Rady Ministrów ds. leśnictwa, w 1965 powołany zostaje na stanowisko Dyrektora Instytutu Badawczego Leśnictwa, którą to funkcję pełni do 1975 roku. Członek i działacz Stowarzyszenia Inżynierów, Techników Leśnictwa i Drzewnictwa.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Filip Skoraczewski urodził się 13 IX 1838 r. w Godurowie pod Gostyniem. Do szkół uczęszczał w Lesznie i Trzemesznie, skąd w 1858 r. przeniósł się do słynnego Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu i tutaj uzyskał maturę w kwietniu 1862 r. W okresie szkolnym działał bardzo aktywnie w Towarzystwie Narodowym, organizował młodzież do udziału w manifestacyjnym pogrzebie Tytusa Działyńskiego, właściciela dóbr kórnickich oraz w nabożeństwie za duszę Joachima Lelewela. W listopadzie 1861 r. wprowadził do Towarzystwa Narodowego Jana Działyńskiego, nowego dziedzica Kórnika. Jan Działyński myślał w tym czasie o utworzeniu polskiej wyższej szkoły rolniczo-leśnej w Kórniku. Skoraczewski pod jego wpływem decyduje się na wybór zawodu leśnika, mając perspektywę objęcia stanowiska wykładowcy lub nawet kierownika tej szkoły. Bezpośrednio po maturze otrzymał na wniosek Działyńskiego stypendium Towarzystwa Pomocy Naukowej w wysokości 120 talarów, na praktyczne zapoznanie się z zawodem leśnika. Naukę rozpoczął jako elew leśnictwa w pruskich lasach państwowych w podpoznańskim Ludwikowie. Jesienią 1862 r. policja pruska rozpoczęła śledztwo w sprawie działalności Towarzystwa Narodowego, które doprowadziło do aresztowania Skoraczewskiego i skazania go w marcu 1863 r. na 4 tygodnie więzienia. Skazanie uniemożliwiło mu dalszą praktykę w lasach rządowych. Za wstawiennictwem Jana Działyńskiego podejmuje na krótko pracę w lasach majątku Sułkowskich w Rydzynie, lecz krótko potem zostaje przez niego zaangażowany do pracy w tzw. „Komitecie Działyńskiego”, który organizował i koordynował wszechstronną pomoc z Wielkiego Księstwa Poznańskiego dla trwającego w Królestwie Polskim Powstania Styczniowego. Ujawnił tutaj swoje zdolności organizacyjne m.in. w zaopatrywaniu w broń oddziałów wyruszających do Królestwa Polskiego. Sam stanął na czele sformowanego oddziału powstańczego, który uczestniczył w bitwie z Rosjanami pod Ignacewem. Ciężko ranny uniknął niewoli rosyjskiej i przedostał się szczęśliwie w Poznańskie. Po rewizji dokonanej w Pałacu Działyńskich w Poznaniu policja przechwyciła dokumentację „Komitetu Działyńskiego”. Chcąc uniknąć aresztowania, latem 1864 r. Skoraczewski, jak wcześniej Jan Działyński, wyjechał pod zmienionym nazwiskiem najpierw do Drezna, a następnie do Szwajcarii, gdzie zapisał się wydział leśny politechniki w Zurychu. Tymczasem w grudniu dochodzi do procesu w Berlinie, w którym Jan Działyński i Filip Skoraczewski zostają zaocznie skazani na karę śmierci. Pozbawiony pomocy finansowej Skoraczewski podejmuje się różnych zajęć: guwernerki, korepetycji, pisania płatnych korespondencji do różnych pism, m.in do warszawskiego „Gońca Leśnego i Wiejskiego”, redagowanego przez Aleksandra Połujańskiego. Wykształcenie uzupełniał o dodatkowe studia z zakresu ekonomii politycznej i nauki o administracji państwowej. Dzięki swym zdolnościom i pracowitości znalazł się czołówce studentów na wydziale leśnym, a nawet (mimo że był cudzoziemcem), został obrany najpierw sekretarzem, a potem przewodniczącym Szwajcarskiego Stowarzyszenia Kandydatów Leśnictwa. W końcu lipca 1866 r. kończy chlubnie studia i zdaje z odznaczeniem egzamin dyplomowy. W 1867 r. Filip Skoraczewski pod przybranym nazwiskiem Ignacego Mieloszyka wraca w Poznańskie (swego prawdziwego nazwiska zaczął znowu używać dopiero po rehabilitacji w 1871 roku). Jego protektor Jan Działyński nadal pozostawał na emigracji, skąd powrócił do Kórnika dopiero po amnestii w 1869 r. Po kilku trudnych miesiącach, Skoraczewski znajduje zatrudnienie u Seweryna Mielżyńskiego i obejmuje posadę nadleśniczego w lasach miłosławskich, zastępując na tym stanowisku swego poprzednika, schorowanego już Eugeniusza Ronkę. I tutaj, na Bagatelce w Miłosławiu, pozostanie do końca życia. Lasy miłosławskie pod jego zarządem budziły podziw innych leśników i właścicieli ziemskich. Szczególne uznanie wzbudzała podziw budziła szkółka, w której Skoraczewski hodował około 240 gatunków i odmian drzew i krzewów krajowych i egzotycznych. Zalesiał efektywnie piaszczyste, mało żyzne grunty rolne, a na znacznej powierzchni rozpoczął uprawę wierzby koszykarskiej. Bardzo aktywnie działał na forum Wydziału Leśnego Centralnego Towarzystwa Gospodarczego na Wielkie Księstwo Poznańskie. We wrześniu 1869 roku, na zebraniu Sekcji Południowej Wydziału Leśnego przedstawił obszerny program 6-tygodniowych kursów dla borowych. Na zebraniach Wydziału wygłaszał liczne referaty, z których niektóre ukazywały się później drukiem na łamach „Przeglądu Leśniczego”, redagowanego przez Józefa Rivolego, oraz w „Sylwanie” i „Ziemianinie”. Był także członkiem Wydziału Przyrodniczego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, któremu pod koniec życia ofiarował swoje bogate zbiory paleontologiczne i ornitologiczne. W 1903 roku został zastępcą prezesa Józefa Rivolego w Wydziale Leśnym CTG i wraz z nim uczestniczył w 1907 r., w pierwszym trójzaborowym zjeździe leśników polskich w Krakowie. Jako reprezentant leśników z Wielkopolski, a zarazem członek Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, wygłosił tam obszerny referat na temat sytuacji leśnictwa polskiego w zaborze pruskim. W 1908 roku Filip Skoraczewski został członkiem zarządu powstałego Towarzystwa Leśnego w Wielkim Księstwie Poznańskim, w które przekształcił się Wydział Leśny Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. Swoją chlubną działalność zawodową zakończył w lipcu 1909 roku przechodząc na emeryturę, obdarowany godnością pierwszego członka honorowego przez Towarzystwo Leśne w Wielkim Księstwie Poznańskim. Wkrótce po tej uroczystości, 13 lutego 1910 roku, zmarł i został pochowany na cmentarzu miłosławskim.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Walerian Michał Wilhelm Skwirzyński urodził się 27 listopada 1893 r. w Bełzie pow. Sokal, woj. lwowskie. Był synem Tadeusza, dr. weterynarii i Seweryny z d. Perelli. Szkolę podstawową ukończył w Bełzie, a gimnazjum w Przemyślu, po czym podjął studia w Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu. Wcielony do armii austro-węgierskiej 1 sierpnia 1914 roku. Służył przez całą wojnę w artylerii ciężkiej, awansując do stopnia kapitana. Po zakończeniu wojny kontynuował studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej, pracując równocześnie jako geodeta w biurze geodezyjnym P. Góralskiego we Lwowie. Studia ukończył na Wydziale Leśnym SGGW w 1925 roku pracą dyplomową na temat „Fitosocjologiczna metoda opisu drzewostanów podług Hulta zastosowana w leśnictwie" W 1922 r. ożenił się z Krystyną Czuruk, z którą miał dwoje dzieci: córkę Janinę (ur. 2 IV 1924 r., oraz syna Stanisława (ur. 31 III 1929 r., zginął w Powstaniu Warszawskim). W latach 1925 - 1927 r. pracował jako asystent w Katedrze Geodezji SGGW w Warszawie. Od wrześniu 1927 r. do połowy kwietnia 1929 r. pracował w Dyrekcji Lasów Państwowych w Łucku, a następnie w Niekłańskich „Zakładach Ostrowieckich”, gdzie zajmował się pomiarami lasów. W 1933 roku przeniósł sie z rodzina do Kórnika, gdzie z dniem 15 marca objął stanowisko nadleśniczego w Fundacji „Zakłady Kórnickie", którą pełnił do wybuchu II wojny światowej. W 1939 r. został zmobilizowany i brał udział w kampanii wrześniowej w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej. W czasie transportu do Fordonu k. Bydgoszczy zbiegł i powrócił do Warszawy, gdzie wraz z kolegami ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (Stanisławem Kozerskim, Janem Wolskim i Janem Miechowiczem) założył spółkę handlu drzewem. Po bezskutecznej próbie powrotu po wojnie do Kórnika, podjął pracę w Warszawskim Okręgowym Przedsiębiorstwie Mierniczym, a od 1957 r. w Biurze Urządzania Lasu i Projektów Leśnictwa przy Ministerstwie Leśnictwa w Warszawie na stanowisku starszego inspektora. Był czynnym członkiem Stowarzyszenia Geodetów Polskich. W 1966 przeszedł na emeryturę. Zmarł 27 listopada 1977 r. w Michałowicach i został pochowany na cmentarzu w Raszynie k. Warszawy.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Konstanty Stecki urodził się 29 VII 1885 r. w Hrubieszowie jako syn lekarza. Do gimnazjum uczęszczał w Hrubieszowie i Siedlcach. Po udziale w manifestacjach solidarnościowych ze strajkiem dzieci wrzesińskich w 1902 r. musiał przenieść się do gimnazjum do Łodzi, gdzie w 1905 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Do 1907 r. studiował nauki przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie specjalizował się w zakresie mikologii w Zakładzie Botaniki Katedry Anatomii i Fizjologii Roślin u profesora Edwarda Janczewskiego. W latach 1909-1910 był asystentem w Katedrze Uprawy Roli i Roślin UJ. Celem poratowania zdrowia przeniósł się do Zakopanego, gdzie w latach 1910-1923 pracował jako nauczyciel przyrody w szkołach średnich oraz pełnił funkcję kustosza działu przyrodniczego Muzeum Tatrzańskiego. W tym okresie prowadził ożywioną działalność naukową i kulturalno-społeczną. Stopień doktora filozofii uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1920 r. na podstawie rozprawy "Zmienność kwiatów szafranu tatrzańskiego" (1922). Z początkiem roku akademickiego 1923/24 przybył do Poznania i jako zastępca profesora objął na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego stanowisko kierownika Katedry Botaniki Systematycznej i Leśnej. W 1924 r. habilitował się na podstawie pracy "Roślinność Tatr" (1923). W następnym roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Od 1925 r. organizował z dawnego ogrodu dworskiego na Sołaczu ogród dendrologiczny i kierował nim do wybuchu II wojny światowej. W 1935 r. objął funkcję kierownika Katedry Botaniki Ogólnej i Fitopatologii (po rezygnacji doc. W. Kuleszy), a po wojnie - Katedry Botaniki Ogólnej UP i następnie Wyższej Szkoły Rolniczej. Profesor Stecki pełnił funkcję dziekana (1933/34) i prodziekana (1934/35 - 1937/38) Wydziału Rolniczo-Leśnego UP oraz dziekana (1953/54 - 1955/56) i prodziekana (1952/53) Wydziału Rolniczego WSR w Poznaniu. Wykładał botanikę systematyczną, botanikę leśną, geografię roślin i ochronę przyrody, a także drzewoznawstwo w Państwowej Szkole Ogrodnictwa w Poznaniu. W pamięci współpracowników i studentów zapisał się jako doskonały nauczyciel. Był członkiem władz Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Leśnego, Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika i Towarzystwa Tatrzańskiego. Ogłosił drukiem 166 prac - monografii, rozpraw, podręczników, artykułów naukowych i popularnonaukowych z wielu dyscyplin, między innymi na temat mikologii, florystyki, fitosocjologii, ochrony przyrody, dendrologii, a także etnografii, numizmatyki i pedagogiki. W czasie pobytu w Zakopanem zajmował się rozległymi studiami przyrody Tatr, stając się jednym z najbardziej wybitnych jej znawców. Opracował zmienność szafranu tatrzańskiego (1922) oraz opublikował wiele prac dotyczących ochrony przyrody tatrzańskiej. W dziele "Krajobrazy roślinne Polski" był autorem i współautorem sześciu tomów dotyczących roślinności Tatr, Pomorza i Śląska Cieszyńskiego (1923, 1928, 1929, 1939). Wspólnie z profesorem B. Pawłowskim prowadził pionierskie w skali kraju tatrzańskie badania fitosocjologiczne (1927). Brał czynny udział w urządzaniu alpinarium w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem. Po przybyciu do Poznania zainteresowania naukowe skierował głównie na obszar Wielkopolski i Pomorza. Rejestrował osobliwości przyrodnicze tych ziem, uzasadniając konieczność ochrony wielu obiektów o unikatowym charakterze. Przygotował monograficzną charakterystykę rozmieszczenia lasów Wielkopolski (1935). Był gorącym orędownikiem utworzenia Wielkopolskiego Parku Narodowego. Prowadził badania nad zmiennością morfologiczną form świerka, jodły i sosny (1928, 1930, 1936) oraz brzozy czarnej (1928) i cisa (1931). Po II wojnie światowej opublikował wiele prac dendrologicznych i florystycznych, zwłaszcza na temat rzadkich i ginących gatunków roślin. Został laureatem I nagrody w konkursie ogłoszonym przez Ministerstwo Leśnictwa na opracowanie koncepcji przyrodniczo-leśnego podziału Polski (1946). Wydał skrypt z drzewoznawstwa (1948, 1953) oraz kierował opracowaniem wieloautorskiego podręcznika "Botanika dla WSR" (1966). Głęboką wiedzę i umiłowanie ojczystej przyrody podsumował w książce Osobliwości, piękno i geneza krajobrazu Polski (1978). Zmarł 4 X 1978 r. w Poznaniu.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Stanisław Stryła urodził się 23 III 1901 r. w Krasnymstawie w woj. lubelskim. Gimnazjum humanistyczne ukończył w Zamościu. W 1929 r. uzyskał tytuł inżyniera leśnictwa, a w 1937 r. stopień doktora nauk leśnych na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Stopień doktora habilitowanego nauk leśnych z zakresu mechanicznej technologii drewna również otrzymał na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP w 1946 r. W latach 1927-1939 pracował w Katedrze Inżynierii Leśnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP jako młodszy asystent, a później - starszy asystent, pod kierunkiem prof. Juliana Rafalskiego. Tematyka jego prac opublikowanych w tym czasie dotyczyła między innymi skurczliwości objętościowej drewna i zależności niektórych własności drewna sosnowego od położenia w strzale. Podczas okupacji pracował do 1941 r. na roli w powiecie Krasnystaw, następnie do 1943 r. był gajowym i leśniczym w lasach chłopskich. Równocześnie czynnie działał w ruchu oporu. W maju 1945 r. wrócił do Poznania i został zatrudniony w reaktywowanej Katedrze Inżynierii Leśnej Uniwersytetu Poznańskiego na stanowisku adiunkta. Od 1945 r. prowadził wykłady z mechanicznej technologii drewna. Po śmierci profesora Rafalskiego (23 XI 1949) objął zlecone wykłady z inżynierii leśnej, budownictwa leśnego i użytkowania lasu. W 1950 r. został kierownikiem Katedry Inżynierii Leśnej. W latach 1950-1951 był też kuratorem Katedry Technologii Drewna na Wydziale Leśnym Wyższej Szkoły Rolniczej. Został mianowany profesorem nadzwyczajnym Katedry Inżynierii Leśnej 14 XII 1950 r. Profesor Stryła w działalności naukowej w okresie powojennym zajmował się wykorzystaniem elektroniki do badań leśnych, wykonując 19 prototypów aparatury pomiarowej. W tym czasie prowadził również prace ważne dla gospodarki narodowej, dotyczące biotechnicznej obudowy cieków nizinnych, które przeprowadzał w dorzeczu Wkry i Prosny. W 1954 r. nazwę jednostki kierowanej przez Profesora zmieniono na Katedra Inżynierii Leśnej i Budownictwa Leśnego. Profesor kierował nią do 1970 r. W latach 1960/61-1963/64 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Leśnego WSR. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Komisji Nauk Rolniczych i Leśnych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, zespołu leśnego rzeczoznawców Sekcji Studiów Rolnych Rady Głównej, kuratorem warsztatów precyzyjno-mechanicznych WSR. W uznaniu zasług dla kraju i regionu został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Honorową Odznaką za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego. Przeszedł na emeryturę 21 IX 1971 r. Zmarł 1 VIII 1992 r. w Poznaniu w wieku 91 lat.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Stefan Studniarski urodził się 16 IV 1868 r. w Szamotułach w Wielkopolsce, jako syn lekarza. W latach 1877-1986 uczęszczał do Gimnazjum im. Marii Magdaleny w Poznaniu. Po zdaniu matury zapisał się w 1886 r. na Wydział Medyczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Po trzech latach przeniósł się do Berlina na dalsze studia, których jednak nie dokończył. W 1890 r. odbył jednoroczną praktykę leśną w Wielkopolsce w nadleśnictwie k. Witkowa, po czym rozpoczął studia leśne w Tharandcie. Ukończył je w 1893 r., ale stopień inżyniera leśnika uzyskał dwa lata później w Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu. Po studiach podróżował - zwiedził lasy w Saksonii, Prusach i Meklemburgii. W latach 1894-1910 pracował jako nadleśniczy w Kutach i Suchodole we wschodniej Galicji. W 1905 r. złożył drugi egzamin państwowy w Ministerstwie Rolnictwa w Wiedniu. W latach 1910-1918 był inspektorem lasów w lwowskiej Dyrekcji Domen i Lasów Państwowych. W 1914 r. odbył uzupełniający kurs komercjalny, prowadzony przez Ministerstwo Rolnictwa dla wyższych urzędników leśno-administracyjnych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniósł się do Wielkopolski, gdzie brał udział w organizowaniu administracji lasów państwowych aż do uzyskania w kwietniu 1923 r. nominacji na profesora nadzwyczajnego administracji i rachunkowości leśnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Wykłady zlecone z tego tematu prowadził już od 1921 r. W roku akademickim 1931/32 pełnił funkcję dziekana, a w 1937 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. W tym samym roku przeszedł na własną prośbę na emeryturę. W 1929 r. na zaproszenie rządu brał udział w sądzie arbitrażowym do spraw rozliczeń między Wolnym Miastem Gdańskiem a Polską. W tym roku również - na podstawie opracowanej ekspertyzy - razem z G. Huffelem, profesorem Akademii Leśnej w Nancy (Francja), występował w sporze dotyczącym zakwestionowanej przez stronę niemiecką wyceny wartości majątku Krotoszyn (13 tys. ha), który został przejęty na rzecz skarbu państwa. W 1930 r. uczestniczył w konferencji zwołanej przez właścicieli lasów prywatnych w sprawie nowelizacji ustawy o ochronie lasów. Profesor Studniarski był twórcą podstaw polskiej ekonomiki gospodarstwa leśnego i polityki leśnej. Prowadził gruntowne badania nad strukturą gospodarstwa leśnego i wartością dochodową lasu oraz nad wpływem ustroju agrarnego i stosunków politycznych na ustawodawstwo leśne. W wywodach opierał się na założeniach gospodarki kapitalistycznej, oceniał ją jednak krytycznie w wielu jej przejawach. Z bogatego dorobku naukowego, obejmującego ok. 25 ważniejszych publikacji, ogłoszonych głównie w „Sylwanie", podstawowe znaczenie mają prace nad strukturą gospodarstwa leśnego oraz teorią ekonomicznej oceny produkcji leśnej. Należą do nich przede wszystkim: "Stosunek kapitalizmu do gospodarstwa leśnego" (Sylwan 1919), "Badania nad strukturą gospodarstwa leśnego" (Sylwan 1924, 1925), "Teoria Roberta Liefmanna i jej wpływ na niektóre zagadnienia z dziedziny gospodarstwa leśnego" (Sylwan 1926, 1927), "O wartości dochodowej lasu" (Lwów 1928), "Leśnictwo w pierwszym 10-leciu Polski Odrodzonej" (w: Bilans Polski Odrodzonej, Poznań 1929), "Wpływ ustroju agrarnego i stosunków politycznych na ustawodawstwo leśne średniowieczne i nowożytne aż do rewolucji francuskiej („Las Polski" 1930), Widmo przyszłego kryzysu leśnego („Przegląd Ekonomiczny" 1932), O rentowności gospodarstwa leśnego (Sylwan 1933), "W sprawie opodatkowania gospodarstwa leśnego" (Sylwan 1934). W 1936 r. ukazał się I tom cennego podręcznika profesora Studniarskiego "Podstawy i zadania polityki leśnej". Rękopis II tomu zaginął w czasie wojny. Na początku okupacji, w listopadzie 1939 r., Profesor został wysiedlony przez Niemców z Poznania do Generalnego Gubernatorstwa. Zamieszkał w Grzegorzewiczach, w pow. opatowskim, gdzie zmarł nagle 24 III 1942 r. i został pochowany na miejscowym cmentarzu.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Kazimierz Suchecki urodził się 11 XI 1880 r. w Kowarach (pow. miechowski). Szkołę średnią ukończył w Krakowie w 1899 r. Studiował początkowo na akademii górniczej w Loeben, następnie na akademii rolniczej w Wiedniu. Tam w latach 1902-1903 zdał obowiązkowe trzy egzaminy państwowe z leśnictwa. W latach 1903-1928 pracował w terenie, początkowo przy zabudowie potoków górskich, a od 1905 r. jako cywilny inżynier leśnictwa prowadził gospodarstwa leśne w lasach prywatnych, osiadając w końcu na stałe jako nadleśniczy w Sieniawie k. Jarosławia nad Sanem. Wkrótce kierowany przez niego zarząd lasów stał się przykładem racjonalnie prowadzonej gospodarki leśnej. W czasie 25-letniej praktyki zawodowej podejmował również wiele prac badawczych, zwłaszcza z dziedziny hodowli i ochrony lasu, wypowiadając się na tematy fachowe w licznych artykułach, przeważnie na łamach „Sylwana". Zyskał sobie opinię wybitnego leśnika. W 1928 r. został powołany na Katedrę Hodowli Lasu Politechniki Lwowskiej jako zastępca profesora. W 1930 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1932 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1938 r. profesorem zwyczajnym. Okres okupacji hitlerowskiej spędził w Krakowie, pracując w Stacji Badań Nasion Drzew Leśnych. Brał udział w tajnym nauczaniu na Uniwersytecie Jagiellońskim (Wydział Rolny). Zaraz po wyzwoleniu Krakowa zajął się organizowaniem stacji Instytutu Badawczego Lasów Państwowych i jednocześnie Katedry Leśnictwa na Wydziale Rolnym UJ. W sierpniu 1945 r. objął kierownictwo Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego (później Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu). Katedrą kierował do czasu przejścia na emeryturę w 1960 r. W 1950 r. był ponadto kuratorem Nadleśnictwa Doświadczalnego Zielonka UP. W latach 1947/48 i 1949/50 pełnił funkcję dziekana. Opublikował przeszło 50 prac. Do dzieł szczególnie cennych należy zaliczyć "Wykład nauki o siedlisku leśnym" (1935), z którego przez wiele lat korzystały liczne pokolenia leśników. Do takich należy także "Hodowla lasu i produkcja drzew w lesie oraz na glebach nieleśnych" (1947), podręcznik zbierający wiedzę i doświadczenia z 40-letniej praktyki i teoretycznych studiów autora. Jego teoria ekologicznego wypełnienia drzewostanu (1938), pomimo polemicznego charakteru, jest znakomitą przesłanką mogącą być kluczem do rozwiązania wielu zagadnień związanych z produkcją i reprodukcją lasu. Profesor był członkiem Galicyjskiego i Małopolskiego Towarzystwa Leśnego, a następnie Polskiego Towarzystwa Leśnego - łącznie ponad 60 lat. W 1946 r. wszedł w skład pierwszego po wojnie Zarządu Głównego. W 1949 r. nadano mu godność członka honorowego PTL. Ponadto był członkiem i działaczem wielu innych towarzystw naukowych i organizacji społecznych. W uznaniu zasług naukowych, zawodowych i społecznych został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Sieniawie 14 V 1965 r. w wieku 85 lat i tam został pochowany.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
