Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(Historia i tradycja leśna), (czasopismo) – najstarsze w Polsce czasopismo poświęcone tematyce leśnej, założone w 1820 r. w Warszawie. W historii wydawania „Sylwana” wyodrębniły się cztery okresy:
1) 1820-1850 – pismo założono z inicjatywy Ludwika Platera – Generalnego Dyrektora Lasów Królestwa Polskiego. Publikowano w nim rozprawy naukowe dotyczące zagadnień zagospodarowania lasów, opierające się na doświadczeniach niemieckich. Ponadto w „Sylwanie” ukazywały się teksty zarządzeń i komunikaty sprawującej zarząd nad lasami rządowymi Królestwa Polskiego Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, a także spis urzędników administracji lasów rządowych.
2) 1883-1918 – Pismo zostało wznowione jako organ wydawniczy Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego. Informowało o działaniach Towarzystwa, propagowało i rozwijało ruch naukowy w środowisku leśników.
3) 1918-1939 – W tym okresie „Sylwan” ukazywał się początkowo jako organ Małopolskiego Towarzystwa Leśnego, natomiast od 1925 r. – Polskiego Towarzystwa Leśnego. Od 1936 zeszyty „Sylwana” ukazywały się w dwóch seriach: A – rozprawy naukowe, B – sprawy Towarzystwa.
4) od 1947 – ukazywał się jako organ Polskiego Towarzystwa Leśnego (kwartalnik), następnie w 1955-1966 – czasopismo Wydziału Nauk Rolniczych Polskiej Akademii Nauk i Polskiego Towarzystwa Leśnego (miesięcznik).
Od 1966 r. do chwili obecnej „Sylwan” jest organem wydawniczym Polskiego Towarzystwa Leśnego, ukazując się jako miesięcznik. Na łamach „Sylwana” ukazują się najnowsze wyniki badań leśnych prowadzonych w kraju i zagranicą. Jest czasopismem indeksowanym przez Science Citation Index Expanded (SciSearch), Journal Citation Reports/Science Edition, CAB International oraz Polish Scientific Journal Contents, IndexCopernicus Journal Master List (www.sylwan.ibles.waw.pl).
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Szafer Władysław botanik (1886 - 1970). Studiował botanikę na Uniwersytecie Wiedeńskim (1905-1908) i Lwowskim (1908-1909). 1910 doktor filozofii, 1912-1914 profesor botaniki w Wyższej Szkole Lasowej we Lwowie, 1912-17 bakteriolog wojskowy w Krakowie, Kielcach i Lublinie, 1917-61 profesor Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, później Katedry Systematyki i Geografii Roślin, a następnie dyrektor Krakowskiego Ogrodu Botanicznego, który rozszerzył i zmodernizował. W 1953 zorganizował Instytut Botaniki PAN w Krakowie, którym kierował do 1961; w latach 1931-32 dziekan, 1936-37 rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1940-45 rektor Tajnego Uniwersytetu tamże; doktor honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu M. Curie Skłodowskiej w Lublinie. 1919-25; przewodniczący Tymczasowej Komisji Ochrony Przyrody, a w latach 1925-49 Państwowej Rady Ochrony Przyrody, Współzałożyciel Ligi Ochrony Przyrody (1924), założyciel i kierownik Zakładu Ochrony Przyrody PAN w Krakowie (1951- 1961), honorowy członek Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i jej Zasobów, Międzynarodowego Komitetu Parków Narodowych, wielu zagranicznych akademii nauk, towarzystw botanicznych i krajowych towarzystw naukowych w tym Polskiego Towarzystwa Leśnego. Od 1920 członek Polskiej Akademii Umiejętności (wiceprezes 1947-52), a od 1952 Polskiej Akademii Nauk (wiceprezes 1955-64); laureat wielu nagród naukowych i państwowych. Autor 693 publikacji.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Wiesław Szczerbiński urodził się 20 IX 1900 r. Wkrótce po ukończeniu gimnazjum brał udział w powstaniu wielkopolskim. W 1920 r. został słuchaczem Sekcji Leśnej Wydziału Rolniczno-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego. Studia ukończył w 1923 r. W pierwszych latach po studiach pracował jako adiunkt w nadleśnictwach państwowych: Zielonka, Kąty, Czeszewo, Wanda i Gliśnica w województwie poznańskim. Na jeden rok został oddelegowany do Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych w Warszawie. W 1929 r. wrócił do pracy w terenie, obejmując stanowisko nadleśniczego w lasach Fundacji Sułkowskich w Rydzynie. We wrześniu 1939 r. - jako oficer rezerwy 17. pułku ułanów - walczył w Poznańskiej Brygadzie Kawalerii i w czasie ciężkich zmagań nad Bzurą dostał się do niewoli niemieckiej. Lata pobytu w oflagach hitle¬rowskich nie były jednak zmarnowane. W tym czasie uzupełnił znajomość języków obcych (niemiecki, angielski, francuski). Wyróżnił się dużą aktywnością, wygłaszając m.in. liczne referaty dla współwięźniów. Choć nie dysponował żadną literaturą, napisał pracę "Myśliwy doskonały", o objętości 1800 stron rękopisu. Po Jego śmierci rękopis dzieła został przekazany do Muzeum Wielkopolskiego Łowiectwa w Uzarzewie. Po powrocie z niewoli w 1945 r. pracował jako nadleśniczy Nadleśnictw Leszno i Dąbcze. Chęć ciągłego uzupełniania i wzbogacania wiedzy przyrodniczo-leśnej skłoniła go jednak do rezygnacji z pracy terenowej i przeniesienia się do resortu szkolnictwa wyższego. Pracując jako adiunkt Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, uzyskał stopień doktora ze specjalizacji hodowla lasu, a po nominacji na stanowisko docenta - po wznowieniu na wydziałach leśnych wyższych uczelni wykładów z gospodarstwa łowieckiego - utworzył Zakład Gospodarstwa Łowieckiego, podniesiony w 1962 r. do rangi katedry. Jako wnikliwy obserwator i wielki przyrodnik, wykorzystując głęboką wiedzę, stworzył podstawy nowoczesnego łowiectwa. Był świetnym erudytą - w czasie dwudziestoletniej pracy dydaktycznej w WSR w Poznaniu przekazywał setkom wychowanków zarówno poglądy, jak i wielki zasób wiedzy. W 1967 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Był promotorem ponad 180 prac magisterskich z dziedziny gospodarstwa łowieckiego. Pod jego kierunkiem ukończono trzy doktoraty. Finalizację dalszych sześciu przerwała śmierć. Ponadto profesor Szczerbiński był autorem licznych recenzji podręczników, skryptów, prac doktorskich i habilitacyjnych. Działalność publikacyjną zapoczątkował bardzo wcześnie. Do 1930 r. wydał 52 pozycje, z czego aż 32 dotyczyły tematyki łowieckiej, ochrony przyrody, ptaków czy żubra. Po okresie dużej aktywności badawczej na temat hodowli lasu, pod koniec lat pięćdziesiątych poświęcił się niemal całkowicie badaniom łowieckim. Jako pierwszy w kraju kompleksowo opracował zagadnienie spałowania drzewostanów sosnowych i świerkowych. Drugim, niezwykle istotnym nurtem jego twórczości naukowej były ekologiczne podstawy gospodarstwa łowieckiego. Publikacje Profesora na temat ekologii, biologii zwierząt łownych, hodowli lasu, gospodarstwa łowieckiego, ochrony przyrody - czyli zagadnień bardzo ściśle ze sobą związanych - obejmują łącznie ponad 150 pozycji. Nagła śmierć Profesora przeszkodziła w wydaniu dzieła życia - podręcznika z zakresu gospodarstwa łowieckiego (45 ark. wyd. maszyn.) w ostatnich latach ciągle aktualizowanego i uzupełnianego. Zmarł w Poznaniu 2 V 1972 r. w wieku 72 lat.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), urodził się 31 stycznia 1872 r. w Grojcu (ob. woj. małopolskie). Ukończył wydział leśny Akademii Ziemiańskiej we Wiedniu. Po studiach pracował w dyrekcji lasów i dóbr państwowych, następnie został przeniesiony do biura urządzania lasu. W 1898 r. awansował na stanowisko asystenta i rozpoczął pracę w zarządzie lasów w Kałuszu (ob. miasto na Ukrainie), skąd w 1901 r. przeniesiono go do zarządu lasów w Nadwórnej (ob. miasto na Ukrainie). W tym samym roku Szczerbowski otrzymał stypendium Ministerstwa Rolnictwa, dzięki któremu zwiedził lasy Śląska i Opolszczyzny. W latach 1903-1906 kierował zarządem lasów państwowych w Suchodole (ob. Krosno). Pracował w dyrekcji lasów i dóbr państwowych od 1906 r., a następnie w Niebyłowie od roku 1909 do czasu otrzymania nominacji (30 października 1912 r.) na cesarsko-królewskiego (c. k.) lustratora lasów i dóbr państwowych. Był aktywnym członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego. Spod jego pióra wyszedł obszerny „Pamiętnik 25-letniej działalności Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego”, który ukazał się w 1907 roku z okazji jubileuszu Towarzystwa i I Ogólnego Zjazdu leśników polskich w Krakowie (18 sierpnia 1907 r.). Na tym zjeździe Ignacy Szczerbowski wygłosił referat pt. „Pogląd na rozwój polskiego leśnictwa w XIX wieku - w Galicyi”. Z jego inicjatywy, w latach 1907-1909, ukazały się 3 roczniki „Skorowidza Leśnego” - polskojęzycznego wydawnictwa dedykowanego służbie leśnej w Galicji, zawierającego m.in. szereg praktycznych informacji z podstawowych dziedzin leśnictwa. Ponadto Szczerbowski opublikował na łamach „Sylwana” kilka artykułów dotyczących słownictwa leśnego. Pracował również nad usystematyzowaniem bibliografii leśnictwa, w tej sprawie podejmował także dyskusję w „Sylwanie”. Zmarł przedwcześnie 19 listopada 1913 roku we Lwowie.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Kazimierz Maria Szeptycki (bł. Klemens Szeptycki) przyszedł na świat 17 listopada 1869 r. w Przyłbicach w okolicach Jaworowa (dziś na Ukrainie) jako jeden z synów Jana Szeptyckiego i Zofii z Fredów, córki Aleksandra Fredry. Jednym z jego braci był Roman, późniejszy greckokatolicki metropolita lwowski i halicki Andrzej. Inny brat Stanisław był wybitnym polskim generałem, komendant Legionów, szef sztabu generalnego i dowódcą frontu w wojnie z bolszewikami 1920 r. Kazimierz Szeptycki ukończył z wyróżnieniem krakowskie gimnazjum św. Anny i rozpoczął studia na UJ, które kontynuował w Monachium i Paryżu. Studia uwieńczył doktoratem prawa na UJ, po czym rozpoczął działalność polityczną, posłując do parlamentu w Wiedniu w latach 1900-1907. W tym czasie działa także w Galicyjskim Towarzystwie Leśnym (w 1904 r. zostaje wybrany do zarządu, a w 1906 r. – pierwszym wiceprezesem). Po rozwiązaniu parlamentu w 1907 r. wrócił do swego majątku w Dziewiątnikach. Po niespodziewanej śmierci Jerzego Dunin Borkowskiego, objął w 1908 r. stanowisko prezesa GTL. Na tym stanowisku współtworzył austriacką ustawę leśną. W październiku 1911 r. przemawiał na odsłonięciu pomnika na grobie Henryka Strzeleckiego na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Jeszcze w tym samym roku oznajmił o swej decyzji porzucenia życia świeckiego i wstąpienia do zakonu. Przez rok przebywał w opactwie benedyktyńskim w Beuron (Badenia-Wirtembergia). Po upływie roku podjął decyzję o zmianie obrządku i rozpoczął nowicjat w unickim klasztorze studytów w Kamieńcu w Bośni. Tam w 1913 r. złożył śluby zakonne i przyjął imię Klemens. W trakcie studiów teologicznych na uniwersytecie w Innsbrucku otrzymał w 1915 r. święcenia kapłańskie. W 1927 r. Klemens został ihumenem (przeorem) ławry uniowskiej. Świadkowie tego okresu jego życia wspominają go jako świetnego gospodarza, a przy tym człowieka niezwykłej skromności. Po wybuchu II wojny światowej Uniów znalazł się pod okupacją sowiecką, a Klemens Szeptycki znalazł się w gronie zwierzchników egzarchatu greckokatolickiego Rosji. Kiedy w 1941 r. miejsce sowietów zajęli Niemcy, uniowski klasztor stał się miejscem, gdzie ukrywano wielu Żydów. Jednym z nich byt kilkuletni Adam Rotfeld, późniejszy minister spraw zagranicznych Polski (2005 r.). Po śmierci swego brata metropolity Andrzeja w 1944 r. Klemens został generalnym przełożonym zakonu studytów. Pod koniec wojny na Ukrainie znów pojawili się Rosjanie, który formalnie zlikwidowali kościół greckokatolicki, aresztując wielu biskupów. Wówczas Klemens Szeptycki stał się nieformalnym zwierzchnikiem kościoła unickiego na Ukrainie do 5 czerwca 1947 r., kiedy to został aresztowany. Skazany na 8 lat pobytu łagrze, zmarł w opinii świętości 1 maja 1951 roku we Włodzimierzu nad Klaźmą. Papież Jan Paweł II beatyfikował ojca Klemensa 24 czerwca 2001 r. we Lwowie podczas swojej pielgrzymki na Ukrainę. W listopadzie 2008 roku pośmiertnie bł. Klemens został odznaczony przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za uratowanie od zagłady Żydów w czasie II wojny światowej.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Alfred Szmidt urodził się 8 VII 1920 r. w Połtawie. Tytuł zawodowy magistra inżyniera leśnictwa otrzymał w 1950 r. po zdaniu z wyróżnieniem egzaminu dyplomowego na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Pracę dydaktyczno-naukową rozpoczął w 1948 r. jako zastępca asystenta na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP, przechodząc kolejne szczeble awansu: asystenta, starszego asystenta, adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego oraz profesora zwyczajnego (od 1976). W 1956 r. uzyskał stopień doktora, a w 1961 r. przeprowadził habilitację na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Dorobek naukowy profesora Szmidta obejmuje kilka głównych kierunków, nierzadko pionierskich w kraju, o podstawowym znaczeniu poznawczym i praktycznym. Za jeden z najciekawszych, szczególnie z punktu widzenia ochrony środowiska, należy uznać badania nad biologiczną metodę zwalczania szkodników leśnych. Kolejnym kierunkiem były prace nad wykorzystaniem do tego celu tzw. biopreparatów. Poświęcając znaczną część uwagi metodzie biologicznej w ochronie roślin, prof. dr hab. A. Szmidt doceniał jednak ciągle jeszcze wówczas niezastąpioną metodę chemiczną. Inne interesujące prace dotyczyły prognozowania występowania szkodliwych owadów leśnych oraz zwalczania szkodników nasion. Profesor Szmidt utrzymywał ścisłe kontakty naukowe nie tylko z krajowymi, lecz także licznymi badawczymi ośrodkami zagranicznymi: brał udział w kilkudziesięciu sympozjach i zjazdach, zwiedził wiele placówek naukowo-badawczych w Europie, Kanadzie i USA. Na podkreślenie zasługuje jego udział w radach naukowych wielu instytucji. Przez dwie kadencje w latach siedemdziesiątych był członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej przy prezesie Rady Ministrów. Należy wspomnieć również o jego dużych osiągnięciach w zastosowaniu wyników badań bezpośrednio w praktycznej ochronie lasu. Działalność dydaktyczno-wychowawcza Profesora obejmowała okres ponad 40 lat. Kierował ponad 120 pracami magisterskimi, był promotorem pięciu zakończonych przewodów doktorskich. Został doceniony w plebiscycie na najlepszego wykładowcę roku. Na Wydziale Leśnym otrzymał ten tytuł trzykrotnie. Był autorem lub współautorem wielu opracowań dydaktycznych: podręczników, skryptów czy monografii. Był prodziekanem (1964/65-1965/66) i dziekanem (1966/67-1969/70) Wydziału Leśnego, dyrektorem Instytutu Ochrony Lasu, a także, do przejścia na emeryturę, kierownikiem Katedry Entomologii Leśnej. Za działalność naukową, dydaktyczno-wychowawczą oraz organizacyjną otrzymał wiele nagród rektora, ministra, nagrodę zespołową miasta Poznania i województwa poznańskiego oraz nagrodę Komitetu Nauki i Techniki. Z ważniejszych odznaczeń należy wymienić: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawa¬lerski Orderu Odrodzenia Polski oraz tytuł Zasłużonego Nauczyciela PRL. Zmarł 31 I 2000 r. w wieku 79 lat.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Stanisław Szymański urodził się 23 IX 1926 r. w Krotoszynie w rodzinie inteligenckiej. Tam ukończył szkołę średnią - z przerwą wojenną. W czasie wojny pracował jako robotnik. Po maturze w 1946 r. podjął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, uzyskując w 1951 r. dyplom magistra agrotechniki i inżyniera leśnictwa z wynikiem bardzo dobrym. 1 IV 1951 r. został starszym asystentem w Katedrze Ogólnej Hodowli Lasu Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. W 1955 r. awansował na stanowiska adiunkta. Doktoryzował się w 1962 r. na podstawie rozprawy Dynamika niekierowanych młodników sosnowych, a cztery lata później habilitował się na macierzystym Wydziale, po przedstawieniu rozprawy Wzrost i morfologia dębu szypułkowego (Quercus robur L.) w uprawach gniazdowych powstałych z sadzenia. W 1968 r. został docentem w Katedrze Ogólnej Hodowli Lasu. Od 1970 r. pełnił funkcję kierownika Zespołu Ekologicznych Podstaw Hodowli Lasu, a od 1978 r. Zakładu Techniki Hodowli Lasu w Instytucie Przyrodniczych Podstaw Leśnictwa Akademii Rolniczej. Po likwidacji struktury instytutowej był kierownikiem Zakładu Techniki Hodowli Lasu w reaktywowanej zespołowej Katedrze Hodowli Lasu. Od 1989 r. aż do przejścia na emeryturę (1996) był jej kierownikiem. Nominację na profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1977 r., a profesora zwyczajnego - w 1986 r. Osobowość naukowa profesora Szymańskiego kształtowała się pod znacznym wpływem dwu znakomitych leśników praktyków i wybitnych naukowców - dr. hab. Tadeusza Puchalskiego oraz prof. dr. hab. Wiesława Szczerbińskiego. Jego działalność dotyczyła w zasadzie trzech kierunków i we wszystkich charakteryzowała się nowatorskim podejściem do rozwiązywanych problemów. Do pierwszego należały zagadnienia związane z gospodarką w drzewostanach sosnowych. Do największych jego osiągnięć można zaliczyć cykl prac naukowych poświęconych dynamice rozwoju niekierowanych drzewostanów sosnowych w I i II klasie wieku oraz przerostom i rozpieraczom sosnowym w litych młodnikach, zapoczątkowany wspólnie z profesorem Szczerbińskim. Pracami tymi wszedł profesor Szymański trwale do literatury światowej. Na wskroś nowoczesne spojrzenie na problemy pielęgnacyjne wzbogaciło treść zespołowego podręcznika Trzebieże (PWRiL 1980, 1999). Drugim problemem, zapoczątkowanym pracą habilitacyjną, były zagadnienia sztucznego odnawiania dębu. Prowadzone przez profesora Szymańskiego badania nad zmodyfikowaną gniazdową metodą uprawy dębu znalazły uznanie i praktyczne zastosowanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Opracowaną przez niego metodę wykorzystano w lasach polskich, a także zastosowano w Niemczech. Za jej wprowadzenie w 1984 r. otrzymał nagrodę indywidualną Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. Trzecim kierunkiem jego zainteresowań badawczych były zagadnienia związane z zamieraniem lasów. Na ten temat powstało wiele opracowań (prace badawcze, raporty, ekspertyzy, wytyczne) przygotowanych przez profesora Szymańskiego ze współpracownikami i uczniami. Prace zmierzały do ratowania i przebudowy zamierających świerczyn w Sudetach. Między innymi na podstawie badań zachowanych fragmentów naturalnych lub zbliżonych do naturalnych lasów sudeckich opracowano propozycję składów gatunkowych upraw leśnych w Sudetach. W tematyce badań profesora Szymańskiego dominowało ekologiczne podejście do podejmowanych tematów, również dotyczących odnowienia naturalnego świerka, sosny czy buka. Dorobek naukowy Profesora obejmuje ponad 140 pozycji - rozpraw i monografii, artykułów naukowych i popularnonaukowych, podręczników, skryptów i broszur. Dochodzą do tego liczne recenzje prac dyplomowych, doktorskich, habilitacyjnych, opinie wniosków o nadanie tytułu lub stanowiska profesorskiego, recenzje wydawnicze oraz projekty, ekspertyzy i niepublikowane sprawozdania z badań. Profesor Szymański pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji poza uczelnią. Działał w radach naukowych, m.in. Instytutu Badawczego Leśnictwa, Instytutu Dendrologii Polskiej Akademii Nauk w Kórniku i parków narodowych (Białowieskiego, Drawieńskiego, Karkonoskiego, Wielkopolskiego), a także innych ciałach doradczych. Był zaangażowanym członkiem grupy roboczej IUFRO Treatment of Young Forest Stands i przedstawicielem Polski w Europejskim Komitecie PRO SILVA oraz aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Leśnego i Stowarzyszenia Inżynierów Techników Leśnictwa i Drzewnictwa. Dla Profesora głównym miejscem przekazywania wiedzy, doświadczenia i miłości do lasu był macierzysty Wydział Leśny WSR/AR w Poznaniu: przez 10 lat wykładał ekologiczne podstawy hodowli lasu, a potem przez 15 lat - technikę hodowli lasu. Na potrzeby dydaktyki przygotował komplet skryptów akademickich "Ekologiczne podstawy hodowli lasu" (3 części), wydany w 1986 r. jako podręcznik. Pod kierunkiem Profesora wykonano w Katedrze Hodowli Lasu pięć prac doktorskich i ponad 100 prac magisterskich. Wyrazem uznania dla działalności Profesora były otrzymane przezeń odznaczenia: państwowe (Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski, 1978 i Złoty Krzyż Zasługi, 1973), resortowe (Medal Komisji Edukacji Narodowej, 1992, odznaka Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, 1983, 1985, 1986) i inne (Medal Ad Perpetum Rei Memoriam Wojewody Poznańskiego, 1992, złota odznaka „Za zasługi dla ochrony środowiska i gospodarki wodnej", 1998, Srebrna i Złota Odznaka Honorowa PTL), a także nagrody rektora Akademii Rolniczej w Poznaniu, ministra edukacji narodowej oraz ministra leśnictwa i przemysłu drzewnego. Doceniając międzynarodowe zasługi w dziedzinie hodowli i ekologii lasu, Fundacja Alfreda Toepfera FVS z Hamburga przyznała Profesorowi w 1994 r. nagrodę im. Wilhelma Leopolda Pfeila. W 1996 r. otrzymał godność honorowego członka Polskiego Towarzystwa Leśnego. Ponadto z okazji 75. rocznicy urodzin został odznaczony „Kordelasem Leśnika Polskiego" przyznanym przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Zmarł 6 IV 2008 roku w Poznaniu w wieku 81 lat.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Szymkiewicz Dezadery, leśnik, botanik, ekolog (1885-1948). Od 1925 profesor Politechniki Lwowskiej, kierownik Katedry Botaniki Ogólnej i Fizjologii Roślin. Założyciel pierwszych polskich stacji ekologicznych w Dublanach (1927) i Czemernem (1929). Po II wojnie światowej profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, współorganizator jego Wydziału Leśnego, kierownik Katedry Ekologii Roślin i Klimatologii. Od 1945 członek Polskiej Akademii Umiejętności i dyrektor Instytutu Badawczego Leśnictwa w Warszawie. Pionier stosowania matematycznych metod w biologii, twórca pojęcia tzw. współczynnika pokrewieństwa rodzajowego, służącego do porównywania flory odległych regionów geograficznych. Prowadził pionierskie badania ekologiczne nad wpływem czynników klimatycznych na czynności fizjologiczne roślin, również badania statystyczne i biometryczne. Autor pierwszego polskiego podręcznika ekologii roślin (1932).
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Tarchalski Mieczysław, „Marcin”, „Grzegorz” (1903-1981), żołnierz Wojska Polskiego, żołnierz AK, leśnik. Absolwent SGGW, w 1939 nadleśniczy Nadleśnictwa Rychtal w Dyrekcji Lasów w Poznaniu. Od 1939 roku aktywny uczestnik ruchu oporu, pełnił różne funkcje w strukturach początkowo ZWZ potem AK. Dowódca batalionu Las w 74 p.p.AK do czasu rozwiązania całej formacji. W 1945 roku aresztowany przez NKWD, wywieziony do Kandałakszy, powrócił do kraju w 1947 roku. Rozpoczął pracę w Dyrekcji Lasów w Olsztynie. W 1950 roku ponownie aresztowany, osądzony, skazany na 10 lat, opuścił więzienie w 1956 roku, aby rozpocząć pracę w Okręgowym Zarządzie Lasów Państwowych w Szczecinie. Twórca Wolińskiego Parku Narodowego.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
