Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Tarłowski-Acht Kazimierz, leśnik (1859 - 1912). Studiował na Politechnice Lwowskiej i w Akademii Ziemiańskiej w Wiedniu; do 1883 odbywał praktykę w Romanowie k. Lwowa, podróżował po lasach Czech, Saksonii, Bawarii i Badenii. W 1884 pracował przy systemizacji lasów miziuńskich w Karpatach oraz złożył egzamin praktyczny dla służby państwowej w Ministerstwie Rolnictwa; 1885-87 asystent nauczyciel szkoły dla leśniczych w Bolechowie, 1887-91 - zarządca lasów państwowych w Krasnej, 1891-94 zarządca lasów państwowych we Lwowie, 1894-1903 lustrator Puszczy Niepołomickiej. Od 1899 radca, a od 1908 starszy radca leśnictwa. W 1909, jako pierwszy Polak uzyskał doktorat w Akademii Ziemiańskiej w Wiedniu. Od 1910 kierował dyrekcją Lasów Państwowych we Lwowie; od 1912 radca dworu i dyrektor dóbr państwowych, od 1892 docent, a od 1909 profesor nadzwyczajny Politechniki Lwowskiej. Czynny członek Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, reprezentował je w Wiedniu na kongresach leśnych: 1892, 1893, 1899, 1900, na zjeździe lekarzy i przyrodników 1906 w Krakowie. W 1892-95 redaktor Sylwana; autor wielu rozpraw.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), urodził się w 1805 roku w Lipsku; zmarł 20 października 1877 roku w Gorycji. W 1824 roku odbył praktykę leśną w lasach saskich. Dwa lata później podjął naukę na Akademii Leśnej w Tharandtcie, którą ukończył w 1828 roku z bardzo dobrymi wynikami. Mimo usilnych starań nie objął posady w lasach Saksonii, ponieważ nie był szlachcicem. W 1830 roku otrzymał propozycję zawiadywania dobrami leśnymi hrabiego Sayn- Wittgensteina na Litwie. Jako dyrektor tamtejszych lasów zdołał w ciągu 14 lat doprowadzić gospodarkę leśną do rozkwitu. W międzyczasie nauczył się władać językiem polskim. W 1844 roku ustąpił z posady. Spod jego pióra wyszło dzieło "Poradnik dla dziedziców i gospodarzy lasów, czyli krótki zbiór najgłówniejszych prawideł urządzenia i użytkowania z lasów, w guberniach zachodnich" (Lwów 1845).Działalność Thieriota została doceniona przez rząd Rzeczpospolitej Krakowskiej, która ofiarowała mu objęcie stanowiska nadleśniczego i kontrolera lasów rządowych. Posadę tę przyjął. Kiedy Wolne Miasto Kraków wcielono do monarchii Austro-Węgierskiej, Theriot został mianowany c. k. nadleśniczym w Byczynie. Później pełnił kolejno funkcje: radcy leśnego przy urzędzie Dyrekcji Górniczej i Leśnej w Wieliczce (1851-1855), radcy leśnego przy Krajowej Dyrekcji Skarbu w Krakowie (1855-1858). W 1850 roku za sprawą Thieriota powstało Zachodnio- Galicyjskie Towarzystwo Leśne, był on też pierwszym jej prezesem. W 1856 roku wydał "Technologię leśną (Kraków i Warszawa, 1856). Na rozkaz władz autriackich z roku 1858 został przeniesiony do Preszburga (dzisiejsza Bratysława), następnie w 1866 roku do Triestu. Do 1877 roku pełnił funkcję kierownika dyrekcji lasów w Gorycji. Tam zmarł.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Hipolit Trąmpczyński urodził się 6 VIII 1815 w Bojanicach koło Gniezna. Po ukończeniu gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, studiował w latach 1841-1842 na Akademii Leśnej w Tharandcie i był pierwszym Polakiem z dyplomem wyższych studiów leśnych w Wielkim Księstwie Poznańskim. Po ukończeniu studiów objął w 1843 r. stanowisko nadleśniczego w lasach kórnickich hr. Tytusa Działyńskiego. W 1845 r. podsunął Działyńskiemu myśl o zorganizowaniu polskiej wyższej szkoły leśnej w Kórniku, jednak realizację tego pomysłu uniemożliwiło powstanie, które wybuchło w Wielkopolsce w 1846 roku. Hipolit Trąmpczyński zorganizował wówczas w Kórniku oddział zbrojny, na czele którego udał się do Poznania, by walczyć o zdobycie cytadeli. Powstańcy kórniccy wpadli w zasadzkę, a ciężko ranny Trąmpczyński został aresztowany i skazany w procesie berlińskim 17 listopada 1847 roku na 25 lat twierdzy oraz utratę szlachectwa i majątku. Uwolniony z więzienia w czasie Wiosny Ludów w 1848 roku wrócił w Poznańskie i podjął pracę, tym razem w lasach zaniemyskich Heliodora Skórzewskiego, w powiecie średzkim. Wielką wagę przykładał do wspólnego działania leśników i stale dążył do jakiejś formy organizacji tego środowiska. Taka możliwość zaistniała dopiero w 1861 roku, kiedy to zawiązało się Centralne Towarzystwo Gospodarcze na W. Ks. Poznańskie z trzema wydziałami: ogólnym, rolnym i chowu inwentarza. Wraz z Hipolitem Cegielskim, prezesem CTG, doprowadził do powstania wydziału leśnego tegoż Towarzystwa. Na zebraniu organizacyjnym 20 grudnia 1866 r. został wybrany prezesem wydziału; pełnił tę funkcję tylko przez pięć miesięcy, do swej przedwczesnej śmierci. Trąmpczyński bardzo doceniał szerzenie nowoczesnej wiedzy leśnej. Opublikował on dziesiątki artykułów, przed wszystkim na łamach „Ziemianina”, w które dzielił się swoją wiedzą i wskazywał sposoby rozwiązania problemów w gospodarstwie leśnym. Ostatni opublikowany w lutym 1867 roku artykuł miał charakter programowy i wytyczał Wydziałowi Leśnemu kierunki pracy na przyszłość. Artykuł ten stał się swoistym testamentem Hipolita Trąmpczyńskiego, który w pełni sił zmarł nagle 29 maja 1867 roku w Ulejnie koło Środy.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Jan Vogtman urodził się 1 lipca 1891 r. w Warszawie. Studia zawodowe odbył w Akademii Leśnej w Tharandt w Saksonii w latach 1911-1914, po czym do 1918 roku odbył praktykę w lasach prywatnych pod Poznaniem. W listopadzie 1918 r. wstąpił do służby w Ministerstwie Rolnictwa, gdzie od 1923 r. był naczelnikiem wydziału polityki leśnej. W latach 1919-1923 wykładał w średniej Szkole Leśnej w Warszawie i na Wydziale Leśnym Wolnej Wszechnicy Polskiej, a także był współredaktorem miesięcznika „Las Polski". W 1918 roku należał do założycieli Związku Zawodowego Leśników, a w 1930 roku współorganizował oddział Polskiego Towarzystwa Leśnego w Warszawie. Jego koncepcje polityki leśnej różniły się od poglądów przełożonych, skutkiem czego w 1931 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Do wybuchu II wojny światowej pracował w lasach prywatnych, a w czasie wojny do 1943 r. administrował majątkiem w Ojcowie. W tymże roku wrócił do Warszawy, gdzie utrzymywał się z pracy w firmie owocowo-warzywniczej gdzie. Równocześnie był członkiem konspiracyjnej Rady Głównej Leśnictwa, kierowanej przez Teofila Lorkiewicza. Przygotował uzasadnienie potrzeby upaństwowienia lasów i opracował projekt odpowiedniej ustawy. Deportowany do Niemiec, wrócił do kraju w marcu 1945 r. Podjął prace najpierw w Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych, a później w Ministerstwie Leśnictwa. Początkowo zajmował stanowisko st. inspektora w Departamencie Ekonomicznym i w Departamencie Zagospodarowania Lasu, a od 1950 r. stanowisko naczelnika Wydziału Lasów Niepaństwowych. Na stanowisku tym dokonał m.in. analizy projektów zalesień dla poszczególnych województw oraz kontrolował akcję zalesieniową nieużytków na gruntach chłopskich. Prawdopodobnie z przyczyn politycznych został w 1954 r. przeniesiony w stan spoczynku. Podjął pracę w Wydziale Lasów Zarządu Zieleni Miejskiej w Warszawie, projektując i nadzorując zalesienia w lasach miejskich i na niektórych terenach nieleśnych. Po przeniesieniu na emeryturę w lipcu 1958 r. pracował na tzw. półetacie w Departamencie Lasów Nadzorowanych i Łowiectwa MLiPD. Zmarł 26 grudnia 1958 r.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Tadeusz Wielgosz urodził się 14 I 1888 r. w Kutach, woj. stanisławowskie. Po ukończeniu gimnazjum w Stanisławowie studiował leśnictwo w Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu (1906-1910), gdzie uzyskał tytuł inżyniera za rozprawę "Ueber den Einfluss der Beobachtungsfehler auf die dendrometrischen Messungsteorien". W 1912 r. zdobył stopień naukowy doktora. Promotorem był prof. dr Leopold Adametz. W latach 1912-1914 pracował przy regulacji potoków górskich w Małopolsce Zachodniej. Po I wojnie światowej, w której brał udział, podjął pracę w Ministerstwie b. Dzielnicy Pruskiej na stanowisku naczelnika Lasów Państwowych. W Komisariacie Naczelnej Rady Ludowej usilnie popierał utworzenie studiów leśnych na Wszechnicy Piastowskiej (Uniwersytecie Poznańskiem). W październiku 1919 r. został powołany na wykładowcę matematyki i geometrii wykreślnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Wspólnie z profesorami Bronisławem Niklewskim i Józefem Rivolim brał udział w organizacji Sekcji Leśnej Wydziału Rolniczo-Leśnego UP. W maju 1921 r. habilitował się z zakresu dendrometrii, oceniania lasu i statyki leśnej na podstawie rozprawy Pomiar drzew na podstawie metody najmniejszych kwa¬dratów. Został mianowany profesorem nadzwyczajnym 1 I 1922 r. i powołano go na kierownika Katedry Dendrometrii i Statyki Leśnej, której był założycielem. Od czerwca 1924 r. pełnił ponadto obowiązki kuratora Katedry Miernictwa. Główne zainteresowania naukowe profesora Wielgosza dotyczyły problematyki dendrometrycznej. Był przedstawicielem kierunku matematycznego w tej dyscyplinie naukowej, wzbogacając jej podstawy teoretyczne. Na szczególne wyróżnienie zasługują jego prace: wymieniona rozprawa habilitacyjna oraz "Teoria dokładności wzorów ksylometrycznych". Działalność naukowa profesora Wielgosza odznaczała się oryginalnością koncepcji badawczych, umiejętnością rozwiązywania problemów dendrometrycznych z zastosowaniem matematyki wyższej, teorii błędów i rachunku wyrównawczego. Publikowany dorobek naukowy Profesora obejmuje 11 pozycji, z których dwie zostały wydane pośmiertnie - w tym dwutomowy skrypt "Dendrometria". W ostatnich latach działalności naukowej zajmował się zastosowaniem rachunku prawdopodobieństwa i statystyki matematycznej w rozwiązywaniu zagadnień dendrometrycznych i doświadczalnictwa leśnego. W czasie okupacji niemieckiej przebywał na Lubelszczyźnie, w Warszawie, w leśnictwie Jagieł koło Wyszkowa oraz w Krakowie. Zmarł w Krakowie 23 I 1945 r. w czasie wkraczania wojsk sowieckich do miasta. Tam też został pochowany.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Zdzisław Józef Wilusz ur. się 29 grudnia 1900 r. we Lwowie (jego ojciec Józef był dyplomowanym leśnikiem, a zawód ten wykonywali także dwaj bracia Zdzisława – Bronisław i Wojciech). Gimnazjum humanistyczne ukończył w Rohatynie (woj. stanisławowskie), a studia leśne na Wydziale Leśnym SGGW w 1933 r. Podczas studiów był członkiem członek Polskiej Korporacji Akademickiej „Ostoja” Pracę magisterską pt. „Wpływ graba na kształtowanie się strzały dębu” napisał pod kierownictwem prof. Władysława Jedlińskiego. Już pod koniec studiów pracował w Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie (1 grudnia 1932 – 1 marca 1934). Później przeniósł się do Dyrekcji LP w Radomiu, gdzie do lipca 1935 r. był leśniczym w Radoszycach. Kolejne miejsce pracy to posada nadleśniczego w Rzepichowie, w powiecie Baranowicze (Dyrekcja LP w Białowieży), a od października 1937 r. ponownie Dyrekcja LP w Warszawie. Zmobilizowany w 1939 r. walczył w kampanii wrześniowej, a od 1940 r. w konspiracji jako „Rafał Sęk”. Od 1943 r. jego oddział działał na terenie Lasach Janowskich i Puszczy Solskiej. We wrześniu 1943 r. dowodził atakiem oddziału Armii Krajowej na Janów Lubelski, podczas którego zarekwirowano znaczne zapasy odzieży i żywności dla oddziałów AK. Po dwóch tygodniach wziął udział w ataku na więzienie gestapo w Biłgoraju, podczas którego uwolniono wszystkich więźniów. Po wkroczeniu Armii Czerwonej w 1944 r. podjął pracę w Państwowym Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, gdzie założył i kierował Zakładem Ekologii oraz lasem doświadczalnym „Ruda”. W 1950 r. obronił na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego pracę doktorską pt. „Z badań nad ekologia drobnych ssaków”. Na skutek „nie zawsze układających się harmonijnie stosunków z czynnikami administracyjnymi”, Zdzisław Wilusz odszedł „na własną prośbę” z PINGW w Puławach. Po kilkumiesięcznym okresie poszukiwania pracy, w kwietniu 1951 r. został zatrudniony Zakładzie Dendrologii i Pomologii w Kórniku na stanowisku adiunkta, a w październiku tegoż roku na stanowisku docenta. W Turwi koło Kościana utworzył terenową Stację Badawczą Zakładu Dendrologii i Pomologii i tam, w miejscu gdzie Dezydery Chłapowski założył w XIX w. pasy wiatrochronne, prowadził badania wpływu zadrzewień śródpolnych na mikroklimat, stosunki wodne i plonowanie roślin rolniczych. Od 1954 r. był także zatrudniony w Instytucie Ochrony Roślin w Poznaniu. Drugą jego pasją naukową stała się genetyka drzew leśnych. Na zorganizowanej w 1952 r. w Kórniku konferencji jej uczestnicy dyskutowali nad zaproponowanym przez Zdzisława Wilusza projektem badań ekotypów sosny zwyczajnej, wyborem drzewostanów o najlepszych cechach gospodarczych oraz wyborem drzew doborowych w obrębie tych drzewostanów. Opracowane zostały kryteria wyboru drzew doborowych, a pracownicy Zakładu Dendrologii i Pomologii PAN w Kórniku zostali przeszkoleni w metodyce wyboru przez przybyłych do Polski wybitnych genetyków szwedzkich. Ministerstwo Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w październiku 1958 r. udzieliło zgody na wybór drzew doborowych wszystkich gatunków rodzimych na całym terenie Lasów Państwowych. W 1961 r. odbyła się w Kórniku kolejna konferencja poświęcona perspektywom dalszych badań związanych z wyborem drzew doborowych, na której postulowano założenie archiwów klonów drzew doborowych i plantacji nasiennych. W 1962 r. Rada Państwa nadał Zdzisławowi Wiluszowi tytuł naukowy prof. nadzwyczajnego. Prof. Wilusz był autorem ponad 30 artykułów naukowych z dziedziny ekologii oraz genetyki drzew leśnych. Należał m.in. do Polskiego Towarzystwa Botanicznego Zmarł nagle w Turwi 31 marca 1963 r. i został pochowany na cmentarzu w Puławach. Jego zasługi upamiętnia tablica wmurowana w ścianę pałacu w Turwi.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Kazimierz Sylwester Wojczyński urodził się 30 grudnia 1875 roku w Kłodzisku koło Wronek, gdzie jego ojciec Ignacy był nadleśniczym. W latach 1899-1900 roku studiował w Akademii Leśnej w Tharandt koło Drezna. Po ukończeniu studiów, 1 października 1900 roku rozpoczął pracę w lasach kórnickich na stanowisku adiunkta. Po śmierci nadleśniczego Hipolita Janowskiego w 1903 r., Władysław Zamoyski – właściciel dóbr kórnickich i zakopiańskich, powierzył mu zarząd swych lasów kórnickich. Wojczyński udzielał się także aktywnie w pracy Wydziału Leśnego Centralnego Towarzystwa Gospodarczego na Wielkie Księstwo Poznańskie (była to stowarzyszenie wyłącznie polskich leśników w tej części zaboru pruskiego). Na I Zjeździe leśników polskich w Krakowie w 1907 r. został wybrany w skład Komisji do opracowania ujednoliconej terminologii leśnej i wydania polskich terminów leśnych, a w październiku tegoż roku został członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego. W1908 roku, po przekształceniu się Wydziału Leśnego CTG w Towarzystwo Leśne w Wielkim Księstwie Poznańskim został wybrany członkiem zarządu i pełnił funkcje sekretarza, skarbnika i bibliotekarza; należał do ścisłego grona współpracowników prezesa Towarzystwa - Józefa Rivolego. Za zgodą Władysława Zamoyskiego i pod auspicjami Towarzystwa Leśnego Wojczyński rozpoczął w 1908 r. organizowanie corocznych kursów dla borowych w Kórniku wg opracowanego przez siebie programu. W sześciu kursach, które odbyły się przed wybuchem I wojny światowej przeszkolonych zostało około 150 leśników. Kursy te, z przerwą na lata wojenne, odbywały się w Kórniku do lat 30. XX wieku. Wojczyński był pasjonatem swego zawodu i ciągle poszerzał swą wiedzę eksperymentując m.in. z kiełkowaniem nasion i hodowlą siewek drzew leśnych, oraz zwalczaniem chorób drzew. Wyniki swych doświadczeń i obserwacji publikował w licznych artykułach na łamach „Przeglądu Leśniczego”, który wówczas był dodatkiem do pisma „Ziemianin”. Po zakończeniu wojny, w 1920 roku Wojczyński podejmuje nowe wyzwanie, obejmując stanowisko kierownika powstałej Państwowej Szkoły dla Leśniczych w Margoninie, gdzie pełnił również funkcję nadleśniczego. Podczas III. Ogólnego Zjazdu Leśników Polskich, który odbył się w dniach od 10 do 12 października 1921 roku w Poznaniu, przewodniczył obradom sekcji oświaty dla borowych. W Margoninie pracował do sierpnia 1929 roku, a następnie przeniósł się do Międzychodu, gdzie w latach 1930-1938 pełnił funkcję nadleśniczego. Od stycznia 1939 r. do wybuchu wojny był kierownikiem szkoły leśnej w Krotoszynie. Lata okupacji niemieckiej przeżył w Międzychodzie. Po wojnie był wykładowcą w Leśnym Ośrodku Szkoleniowym w Goraju, a po przejściu na emeryturę w 1950 r. przeniósł się do Czarnkowa i pracował tam do września 1958 roku w Wydziale Rolnictwa i Leśnictwa Powiatowej Rady Narodowej. Samotny i schorowany zamieszkał w 1963 r. w Zakładzie „Caritas” w Wieleniu nad Notecią, gdzie zmarł 18 stycznia 1967 roku; pochowany na miejscowym cmentarzu (grób nr 1400).
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Bolesław Zabielski urodził się 27 XII 1910 r. we wsi Zebry-Chudek w powiecie Maków Mazowiecki. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1929 r. w państwowym gimnazjum w Ostrołęce. W tym samym roku podjął studia leśne na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył z wyróżnieniem w czerwcu 1934 r. Pracę zawodową rozpoczął 1 VII 1934 r. w Katedrze Dendrometrii i Statyki Leśnej UP, w której jako asystent wolontariusz pracował do 30 VI 1935 r. Od 1 VII tego roku do wybuchu wojny zatrudniony był na stanowisku taksatora w Oddziale Urządzania Lasu Dyrekcji Lasów Państwowych w Białowieży. W czasie okupacji odbył trzyletni staż administracyjny w Nadleśnictwie Państwowym Pierzchnice na Kielecczyźnie, pracując kolejno jako sekretarz i tłumacz, adiunkt oraz - już po wyzwoleniu - nadleśniczy. Od 1 VII 1945 r. wrócił znów do urządzania lasu i objął kierownictwo Oddziału Urządzania Lasu w Dyrekcji LP w Poznaniu, gdzie pracował do 31 VIII 1950 r. Powrót do Poznania pozwolił mu wznowić pracę naukową, której wynikiem było uzyskanie na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP w 1946 r. stopnia doktora nauk leśnych. Stopień doktora habilitowanego z zakresu urządzania lasu otrzymał na Wydziale Leśnym UP w 1951 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1959 r., a profesora zwyczajnego w 1967 r.
Przez dwa lata łączył pracę w poznańskiej Dyrekcji Lasów Państwowych i na Wydziale Leśnym UP, gdzie 1 IX 1948 r. został zatrudniony jako kontraktowy zastępca profesora i kierownik Katedry Dendrometrii. Całkowicie poświęcił się pracy naukowo-dydaktycznej od 1 IX 1950 r. Przeszedł na pełny etat i objął kierownictwo nowo powołanej Katedry Urządzania Lasu, którą od podstaw zorganizował. Z braku samodzielnego pracownika naukowego w Katedrze Dendrometrii był nadal jej kuratorem i prowadził również wykłady z tego przedmiotu.
W pierwszym okresie w działalności naukowej profesora Zabielskiego zarysowały się dwa kierunki zainteresowań: dendrometryczny z zagadnieniami nauki o przyroście oraz urządzeniowy z problematyką zagospodarowania lasu. Po zorganizowaniu Katedry Urządzania Lasu zaczęła wyraźnie dominować problematyka urządzeniowa, a ukształtowany przez niego jej profil badawczy dotyczył: metod organizacji produkcji leśnej, technicznych podstaw urządzania lasu, planowania przebudowy kompleksów leśnych i drzewostanów oraz perspektyw zagospodarowania lasów na tle rejonizacji przyrodniczo-leśnej w Polsce.
Dorobek profesora Zabielskiego obejmuje 316 różnych opracowań, z których 103 to prace publikowane w krajowych i zagranicznych wydawnictwach leśnych. Na podkreślenie w działalności naukowej zasługuje jego bardzo aktywny, wielokrotny udział w krajowych i międzynarodowych konferencjach oraz sympozjach naukowych, a także bogata wymiana doświadczeń i publikacji z placówkami naukowymi z różnych krajów Europy, które często wizytował. Był też aktywnym członkiem wielu towarzystw i komisji oraz rad naukowych. Szczególny był jego udział w pracach Polskiego Towarzystwa Leśnego, które za działalność nadało mu tytuł członka honorowego. Niemałe są zasługi Profesora w rozwoju Wydziału Leśnego Akademii Rolniczej w Poznaniu zarówno jako dziekana w latach 1951/52, 1970/72, jak i wieloletniego kuratora lasów doświadczalnych oraz przewodniczącego ich Rady Naukowo-Dydaktycznej, wreszcie przez ponad 20 lat redaktora wydziałowego Komitetu Redakcyjnego „Roczników Akademii Rolniczej w Poznaniu".
Szczególne miejsce w działalności Profesora zajmuje kształcenie kadry zawodowej i naukowej. Pod jego kierunkiem ponad 150 studentów wykonało prace magisterskie. Wypromował 12 doktorów i patronował siedmiu zakończonym habilitacjom. Ośmiu z jego uczniów uzyskało tytuły profesora. Był też recenzentem wielu rozpraw doktorskich i habilitacyjnych, a także ogólnego dorobku naukowego osób kandydujących do tytułu naukowego profesora. Zmarł 30 IV 1989 r. w Suchym Lesie pod Poznaniem w wieku 79 lat.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
