Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), utworzone w 1907 r. stowarzyszenie Polaków studiujących w Akademii Leśnej w Tharandcie. Pierwszym prezesem był Hipolit Figlarz z Dobrogostowa (obecnie powiat szamotulski), który studiował w Akademii Leśnej w latach 1906-1908. Celem stowarzyszenia według statutu było m.in. „wspieranie duchowego rozwoju i fachowe doskonalenie członków, oraz rozwijanie w nich poczucia więzi społecznych. Polityka jest wykluczona, a wyznawana religia nie jest brana pod uwagę”. Stowarzyszenie było więc apolityczne i – można powiedzieć - ekumeniczne. „Brać Leśna” gromadziła czasopisma i posiadała bibliotekę, a biedniejsi członkowie otrzymywali od stowarzyszenia wsparcie pieniężne. Na zebraniach wygłaszano referaty fachowe i dyskutowano nad nimi, a stowarzyszenie zachęcało Polaków do studiowania na Akademii Leśnej (zobacz Sylwan XXV, 1907, s. 239). Na początku swej działalności „Brać Leśna” liczyła 20 członków, później ich liczba zmalała, a wraz z wybuchem I wojny światowej, stowarzyszenie rozwiązało się.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Gwidon Marian Buszewicz urodził się 13 września 1913 w Gębicach koło Mogilna. Po zdaniu matury 1933 r. w gimnazjum w Trzemesznie, odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, którą ukończył w 1934 r. jako podporucznik rezerwy. W tym samym roku podjął studia leśne na Uniwersytecie Poznańskim. Uzyskał dyplom inżyniera leśnika w 1938 r., a praktykę zawodową odbył w Nadleśnictwie Baszków koło Krotoszyna. W kampanii wrześniowej walczył w szeregach Armii „Pomorze” dowodząc plutonem ckm w 15 dywizji piechoty. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w obozie jenieckim Oflag VIIA Murnau, gdzie przeżył całą wojnę aż do wyzwolenia przez aliantów w dniu 27 kwietnia 1945 r. W obozie działał aktywnie w Kole Leśników, pełniąc funkcje skarbnika i bibliotekarza. Po wyzwoleniu pozostał na Zachodzie i kontynuował służbę wojskową w II Korpusie Polskim we Włoszech. Po przetransportowaniu II Korpusu do Wielkiej Brytanii i demobilizacji we wrześniu 1946 r., otrzymał pracę w placówce badawczej organizowanej przez Forestry Commission (organ rządowy zarządzający brytyjskimi lasami państwowymi) w Alice Holt Lodge koło Farnham. Został przydzielony do działu oceny nasion, kierowanego przez G.D. Holmesa, późniejszego dyrektora generalnego Forestry Commission. W 1953 r. uzyskał obywatelstwo brytyjskie i awansował na specjalistę badacza (Experimental Officer). W latach 1952-1962 wspólnie z Holmesem koordynował i prowadził badania w zakresie nasiennictwa leśnego oraz opracowywał coroczne sprawozdania naukowe. W 1963 r. został mianowany kierownikiem Sekcji Nasiennej i na tym stanowisku pozostał do października 1975 r. Z jego inicjatywy powstała w Alice Holt Lodge stacja oceny nasion, zespół komór chłodniczych przechowywania nasion i nowoczesna wyłuszczarnia. W czasie swego pobytu w Alice Holt organizował liczne szkolenia w zakresie nasiennictwa leśnego dla uczestników z wielu krajów. Prowadził także szerokie badania naukowe w zakresie oceny, likwidacji spoczynku, wyłuszczania i długoterminowego przechowywania nasion, a ich wyniki służyły mu do projektowania nowych rozwiązań technologicznych. W 1976 r. Buszewicz wyjechał służbowo do Hondurasu, gdzie szkolił personel i zorganizował od podstaw nowoczesny ośrodek nasiennictwa leśnego na potrzeby tego kraju. Za zasługi dla leśnictwa brytyjskiego oraz za jego działalność w Hondurasie królowa brytyjska Elżbieta II odznaczyła go w 1978 r. wysokim odznaczeniem – Ordinary Member of the British Empire (M.B.E.). Będąc już na emeryturze wyjeżdżał w latach 1981 i 1983 do Wietnamu jako ekspert FAO w sprawach nasiennictwa leśnego. Gwidon Buszewicz zmarł 19 listopada 1992 r. w Farnham, a w grudniu tegoż roku jego prochy złożono w kaplicy św. Józefa w polskim kościele Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła przy Windsor Road w londyńskiej dzielnicy Ealing. Dorobek naukowy Gwidona Buszewicza obejmuje 43 publikacje związane z różnymi dziedzinami nasiennictwa leśnego, a jego pionierskie osiągnięcia miały także wpływ na unowocześnienie polskiego nasiennictwa leśnego, dzięki ścisłej współpracy z Instytutem Dendrologii PAN w Kórniku.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Chodzicki Edward – (Urodzony 24 września 1897 r. w Tarnowie – zmarł 22 kwietnia 1978 roku w Krakowie), leśnik, naukowiec i społecznik, doktor nauk leśnych, profesor zwyczajny leśnictwa. W 1923 roku ukończył Wydział Leśny SGGW, w latach 1923 - 1927 był asystentem na WL SGGW, następnie stażystą naukowym w Eberswalde i Zurychu, w 1931 doktorat, w 1933 habilitacja. Od 1937 profesor nadzwyczajny, a także do 1939 kierownik Katedry Leśnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. 6 listopada 1939 roku, wraz z innymi uczonymi Krakowa aresztowany („Sonderaktion Krakau”) osadzony w więzieniu Montelupich potem w KL Sachsenhausen, z początkiem 1940 roku zwolniony z obozu (interwencja naukowców szwedzkich). Po wojnie wrócił na swoje stanowisko na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1 lipca 1946 r. kierował Katedrą Ogólnej i Szczegółowej Hodowli Lasu. Był kierownikiem Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. 1 lipca 1954 r. jego Katedrę rozwiązano. W 1964 r. ponownie kierował Katedrą Ogólnej Hodowli Lasu Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. W 1967 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 21 kwietnia 1978 r. w Barwałdzie. Był członkiem honorowym Komitetu Nauk Leśnych PAN, również Polskiego Towarzystwa Leśnego, odznaczony Złotą Odznaka Honorową PTL, Kawaler Orderu Odrodzenia Polski
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
