Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Demianowski Zygmunt – (ur. 2 maja 1850 roku w Boryszu koło Buczacza, zmarł 1 stycznia 1926 roku we Lwowie), leśnik, absolwent Politechniki Lwowskiej (1871-1873), Krajowej Szkoły Gospodarstwa Lasowego we Lwowie (1874-1876), Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu (1876-1878). Wykładowca miernictwa, inżynierii leśnej, urządzania leśnego, statystyki leśnej i łowiectwa w Krajowej Szkole Gospodarstwa Leśnego. Od 1896 roku sekretarz Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, od 1913 członek honorowy Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, redaktor Sylwana. Członek Spółdzielni Leśników we Lwowie.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), rzymska bogini łowów, roślin, zwierząt, lasów, gajów, gór, źródeł, wód leczniczych i płodności. Rzymianie przedstawiali ją najczęściej pod postacią kobiety, lekko ubranej, z łukiem i strzałami, często w otoczeniu leśnych zwierząt. Miejscem jej kultu były gaje i naturalne, dziewicze tereny.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), święto lasów i leśników obchodzone z inicjatywy Zarządu Głównego Związku Zawodowego Leśników Polskich od roku 1933. Zgodnie z ówczesnymi ustaleniami nazwa wydarzenia będzie odpowiednia do okoliczności i rangi – Święto Lasu, Dzień Lasu. Do II wojny światowej organizowany w ostatnią sobotę kwietnia na różnych szczeblach administracji leśnej. Lokalnie, miejscowy leśniczy zapraszał dzieci i młodzież szkolną do wspólnego sadzenia lasu, a po wykonanej pracy zapraszał na poczęstunek i zabawę. Na szczeblach wyższych dodatkowo organizowano msze święte, pochody, parady i wystawy. Wielkim zwolennikiem obchodów dni lasu był ówczesny dyrektor Lasów Państwowych Adam Loret, który w 1936 roku napisał w „Echach leśnych” ... „Dzień Lasu przyczyni się do tego, by ochrona lasów w Polsce wynikała nie tylko z obowiązujących ustaw, ale ze świadomej postawy społeczeństwa – to jego doniosłe zadanie wychowawcze będzie spełnione”... Po II wojnie światowej do tej inicjatywy nawiązał w 1959 roku Zarząd Głównym Ligi Ochrony Przyrody powołując Komitet Dni Lasu, a potem Komisję Dni Lasu i Zadrzewień organizując Dni lasu i zadrzewień. Ponownie nakreślono cele przedsięwzięcia jako czas upowszechniania wiedzy o lesie, uświadamiania społeczeństwu znaczenia lasów i gospodarki leśnej oraz organizowania społecznej akcji sadzenia drzew, pielęgnacji parków, zakładania i porządkowania terenów zielonych. W okresie od 1 do 30 kwietnia organizowano konkursy, wystawy, festyny oraz prace społeczne (sadzenie i pielęgnacja młodych drzewek). Realizatorem przedsięwzięcia była Liga Ochrony Przyrody. W końcu lat siedemdziesiątych inicjatywa stopniowo zamarła. W 1993 roku z inicjatywy leśników, w oparciu o przygotowane w Ośrodku Kultury Leśnej w Gołuchowie materiały reaktywno Dni Lasu jako przedsięwzięcie realizowane przez Lasy Państwowe przy zachowaniu wszystkich wcześniejszych celów. Pierwsze Ogólnopolskie Dni lasu świętowano w Gołuchowie, kolejne organizowano w różnych miejscach o szczególnym znaczeniu dla leśników.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), czasopismo leśne wydawane w latach 1924-1939, wznowione w 1991 roku i ukazujące się do chwili obecnej. Pierwszy numer „Ech leśnych” ukazał się w kwietniu 1924 r. Początkowo wychodził jako miesięcznik, natomiast od roku 1935 – jako tygodnik. Organem wydawniczym w tych latach był Związek Zawodowy Leśników Rzeczypospolitej Polskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym „Echa leśne” miały charakter pisma branżowego, dedykowanego pracownikom Lasów Państwowych, jednocześnie zawierały sporo treści skierowanych do szerokiego grona czytelników niezwiązanych zawodowo z lasami, szerząc wśród społeczeństwa wiedzę o leśnictwie. Pismo zostało reaktywowane w 1991 roku i było wydawane jako miesięcznik przez Naczelny Zarząd Lasów Państwowych. Od 2011 roku ukazuje się jako kwartalnik nakładem Centrum Informacyjnego Lasów Państwowych. Jest bezpłatnie kolportowane w siedzibach jednostek Lasów Państwowych, a także w parkach narodowych, oddziałach PTTK i schroniskach młodzieżowych. Misją kwartalnika jest przekazywanie czytelnikom wiedzy o lesie, ochronie przyrody, oraz zaznajamianie społeczeństwa z pracą leśników i wydarzeniami organizowanymi przez Lasy Państwowe.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Franciszek Górski, syn Adama i Anastazji z Metelskich, urodził się 3 grudnia 1876 r. w Kórniku.Po ukończeniu gimnazjum im. św. Jana Kantego w Poznaniu rozpoczął praktykę leśną w majątku Skrzydlewskich w Mechlinie koło Śremu. Studia leśne odbył w latach 1902-1903 w Akademii Leśnej w Tharandcie, a po ich ukończeniu trafił do Nadleśnictwa Głożyna ordynacji Radomicko-Czeniejewskiej Skórzewskich, na stanowisko zastępcy nadleśniczego Haydesa, znanego leśnika wielkopolskiego. W 1905 r., objął stanowisko nadleśniczego w Kąpiu niedaleko Łabiszyna. W październiku 1907 r. ożenił się z Zofia Jasiecką z Polwicy koło Zaniemyśla, z którą miał pięcioro dzieci. W 1911 r. powierzono mu obowiązki zarządcy dóbr Skórzewskich w Lubostroniu i Czerniejewie. Była to największa ordynacja w Polsce zachodniej. Obejmowała 21 324 hektarów, w tym lasów w Łabiszynie 4000 ha, w Czerniejewie 3 500 ha oraz 3000 ha łąk nadnoteckich. Jako administratorowi podlegał mu również zespół pałacowo-parkowy w Lubostroniu. Franciszek Górski był także zamiłowanym myśliwym. Ponadto był członkiem Bractwa Kurkowego w Łabiszynie i pełnił funkcję przewodniczącego Sądu Honorowego. Funkcję plenipotenta Skórzewskich pełnił do wybuchu II wojny światowej. 10 września 1939 r. został aresztowany przez Niemców. Przypuszczalnie powodem jego aresztowania była zemsta łabiszyńskich Niemców za organizowanie patriotycznych manifestacji w Łabiszynie. Przebywał najpierw w obozie przejściowym w Strzeglinie pod Mogilnem, skąd trafił do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie zmarł 13 lipca 1941 r. Franciszek Ksawery Górski jako leśnik pozostawił trwale ślady w podległych sobie lasach oraz podziwianym pod względem leśno-parkowym zespole pałacowo-parkowym w Lubostroniu.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
