Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Roman Grus urodził się 6 sierpnia 1856 r. w Walkowicach pod Czarnkowem. Praktycznego leśnictwa uczył się pod kierunkiem Józefa Łukomskiego, ówczesnego zarządcy lasów hr. Bnińskich w Samostrzelu, w powiecie nakielskim. W latach 1882-1883 studiował w Akademii Leśnej w Tharandcie, a po ich ukończeniu odbył wiele podróży zarówno po kraju (Królestwo Kongresowe, Litwa, Polesie, Podlasie, Ruś, Wołyń i Ukraina), gdzie pracował przy urządzaniu lasów w różnych majątkach, jak za granicą (Rosja, Prusy, Bawaria, Saksonia, Szwajcaria i północne Włochy). Po powrocie z tych podróży objął stanowisko nadleśniczego w dobrach lwóweckich Stefana Łąckiego i zamieszkał w Grudnej koło Bolechowa, w powiecie Nowy Tomyśl. Szczególnym jego zainteresowaniem cieszyła się hodowla lasu i szkółkarstwo. Zakładał z sukcesem szkółki, hodując w nich także egzotyczne gatunki drzew. Zajmował się także odnawianiem halizn i trudnych terenów wydm śródlądowych. Dla tego celu opracował specjalny przyrząd nazwany pinoferą (uzyskał na niego patent w Prusach), służący do przemieszczania na dalsze odległości sadzonek drzew z bryłką. Swą wiedzą i wynikami swoich doświadczeń hodowlanych dzielił się obficie na łamach wielu czasopism: „Sylwan", „Ziemianin", „Gazeta Rolnicza", „Tygodnik Rolniczo-Przemysłowy", „Kurjer Rolniczy", „Tygodnik Rolniczy", „Rolnik i Hodowca" czy „Kurjer Warszawski", pisywał też do pism niemieckich. Wydał także wiele zwartych publikacji na różne tematy, np: „Brzoza, jej opisywanie, uprawa i znaczenie w gospodarstwie leśnem” (1891), „O chorobie młodych sosen, zwanej „Osutką" (1891), „Przypomnienia czynności gospodarczych na każdy miesiąc dla leśnika, łowczego, rybaka i bartnika” (1891) „Uprawa i pielęgnowanie lasu” (1897), „O zadrzewianiu nieużytków (1901). Był aktywnym członkiem Wydziału Leśnego Centralnego Towarzystwa Gospodarczego na Wielkie Księstwo Poznańskie oraz Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego. W 1918 Towarzystwo Leśne w Wielkim Księstwie Poznańskiem (kontynuator Wydziału Leśnego CTG) nadało mu godność członka honorowego „w dowód uznania umiłowanej i pełnej zasług pracy około podniesienia leśnictwa polskiego i to nietylko na zagonie polskiej niwy, lecz także i na polu piśmiennictwa, które wzbogacił swojemi licznemi pracami literackiemi, czerpanemi z wyników własnych spostrzeżeń i długoletniej bogatej w owoce pracy”. Tym samym zaszczytem obdarzył go także w 1926 r. Zjazd Delegatów Oddziałów Związku Zawodowego Leśników w Rzeczypospolitej Polskiej. Był jednym z tych leśników, którzy pracę zawodową łączyli z szerokimi zainteresowaniami ogólnymi, czego świadectwem jest choćby rozprawa pt. „Język polski, jego bogactwo, piękność i siła tajemnicza”, wydana w Kościanie w 1925 r. W 1917 r. z powodu postępującej utraty słuchu, nie przyjął prezesury Towarzystwa Leśnego po ustąpieniu z tej funkcji Józefa Rivolego. Słabnące siły i utrata zdrowia nie pozwoliły mu także w 1926 r. na objęcie proponowanej mu przez Józefa Rivolego docentury z hodowli lasu na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Zmarł 10 stycznia 1927 r. w Nadleśnictwie Błędno, gdzie jego syn Stanisław był nadleśniczym i został pochowany na cmentarzu w miejscowości Kasparus, niedaleko Osieka, w Borach Tucholskich.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Jerzy Jackowski urodził się 22 października 1912 r. w Samhorodku, majątku ojca, położonym w powiecie skwirskim, niecałe 100 kilometrów na południowy zachód od Kijowa. Pochodził z rodziny ziemiańskiej od pokoleń osiadłej na kresach wschodnich. Podczas najazdu bolszewickiego w 1920 r. rodzina Jackowskich opuściła kijowszczyznę, by zamieszkać najpierw w Warszawie, następnie w Bydgoszczy, a od 1921 roku w Krzemieńcu. Po ukończeniu słynnego Liceum Krzemienieckiego w 1930 roku, zapisał się na Wydział Rolno-Lasowy Politechniki Lwowskiej, które ukończył w 1935 r. uzyskując tytuł inżyniera leśnictwa. Po odbyciu służby wojskowej podjął pracę w charakterze praktykanta w lasach należących do Liceum Krzemienieckiego. W 1938 r. zdał egzamin administracyjny dla urzędników I kategorii w Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych w Warszawie i podjął pracę na Wołyniu, w Nadleśnictwie Hubin w łuckiej Dyrekcji Lasów Państwowych jako adiunkt i p.o. leśniczego. Dnia 7 lipca 1938 ożenił się we Lwowie z Jadwigą Kornagą (1915-2006), studentką rolnictwa, którą poznał podczas studiów w Dublanach. Dnia 31 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany jako podporucznik rezerwy z przydziałem do Armii Odwodowej „Prusy”. Po kapitulacji jego jednostka - 3 Dywizjon Artylerii Ciężkiej - została rozformowana w rejonie Zamościa. Udało mu się uniknąć internowania przez Armię Czerwoną, a wojnę przeżył wraz z rodziną we Lwowie i okolicach. Podczas sowieckiej okupacji Lwowa w latach 1939-1941 pracował najpierw w Lelechówce w lasach janowskich, przekazanych jako obiekt doświadczalny Wydziałowi Leśnemu Lwowskiego Instytutu Politechnicznego. W czerwcu 1940 roku został asystentem w kierowanej przez prof. Szymona Wierdaka Katedrze Botaniki Lasowej na Politechnice Lwowskiej. Pracę naukową przerwała wojna niemiecko-sowiecka. Podczas niemieckiej okupacji został skierowany przez Forstaufsiechtsamt do pracy w nadleśnictwie Winniki pod Lwowem na stanowisku adiunkta. Miejsce pracy umożliwiało szeroką działalność konspiracyjną, a szczególnie wywiadowczą w ramach Armii Krajowej. W lipcu 1944 r. Jerzy Jackowski ps. „Brzoza” został awansowany na stopień porucznika, a podczas akcji „Burza” pełnił funkcję oficera łącznikowego dowództwa 5. DP Armii Krajowej. Podczas tak zwanej „drugiej okupacji sowieckiej” (lata 1944-1945), Jerzy Jackowski nie ujawniając się, powrócił do pracy dydaktyczno-naukowej, stając się ponownie asystentem prof. Szymona Wierdaka. Kontynuował prace doświadczalno-leśne z zakresu różnic ekologicznych pomiędzy dębami szypułkowym i bezszypułkowym. W sierpniu 1945 r. wraz z rodziną ostatecznie opuścił Lwów. Po przybyciu na Ziemie Odzyskane zgłosił się do nowo powstającej dyrekcji Lasów Państwowych w Sopocie. Dnia 6 grudnia 1945 roku dostał przydział do Klosnowa, położonego w Borach Tucholskich niedaleko Chojnic, gdzie został powołany na stanowisko nadleśniczego. W 1947 roku przeniósł się z rodziną do Elbląga, gdzie objął stanowisko inspektora obwodowego. W 1952 objął stanowisko inspektora w Dyrekcji LP w Olsztynie, a następnie w 1958 roku Dyrektora Rejonu Lasów Państwowych w Szczytnie. W sierpniu 1959 roku został po raz kolejny przeniesiony służbowo do Szczecina, gdzie objął stanowisko zastępcy dyrektora do spraw zagospodarowania lasu w Okręgowym Zarządzie Lasów Państwowych. W 1973 roku, ze względu na swój sprzeciw wobec rabunkowej eksploatacji lasu i masowych wycinek związanych z koniecznością „wykonania planu”, został odwołany z tej funkcji i mianowany głównym specjalistą do spraw ochrony środowiska OZLP w Szczecinie. Z ogromną energią podjął trud ochrony lasów, wówczas często niedoceniany. Obok działalności zawodowej i społecznej Jerzy Jackowski rozwijał zainteresowania naukowe rozpoczęte jeszcze w okresie lwowskim. Kontynuował badania podjęte pod kierunkiem prof. Szymona Wierdaka. Na podstawie dysertacji zatytułowanej Badania zależności między szerokościami słoi rocznych a jakością drewna w drzewostanach sosnowych Niziny Szczecińskiej uzyskał na Akademii Rolniczej w Krakowie w 1971 stopień doktora nauk leśnych. Był autorem ponad 30 prac z dziedziny leśnictwa i ochrony środowiska opublikowanych między innymi w „Sylwanie”, „Lesie Polskim”, „Przyrodzie Polskiej” czy „Folia Forestalia Polonica”. W latach 1972–1976 prowadził również wykłady na Podyplomowym Studium Planowania Przestrzennego przy Wydziale Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej. Jest też autorem wydanego w 1975 roku podręcznika zatytułowanego Wybrane zagadnienia leśnictwa dla potrzeb planowania przestrzennego, pierwsze tego typu opracowanie w kraju. Jerzy Jackowski poza pracą zawodową w służbie leśnej w OZLP w Szczecinie prowadził ożywioną działalność społeczną. Był wieloletnim członkiem Rady Naukowej Szczecińskiej Stacji Ornitologicznej „Świdwie” oraz Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody. Udzielał się aktywnie w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, w Sekcji Dendrologicznej Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskim Towarzystwie Przyrodników im. Kopernika i Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym. Jako zamiłowany myśliwy, w latach 1960–1968 był wiceprzewodniczącym Wojewódzkiej Rady Łowieckiej oraz w latach 1960–1973 wiceprzewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Łowieckiej w Szczecinie. W latach 1965–1976 był przewodniczącym Oddziału Polskiego Towarzystwa Leśnego, a od 1968 r. do 1976 r. prezesem Zarządu Okręgowego (od 1975 r. Wojewódzkiego) Ligi Ochrony Przyrody.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), urodzony 26 lutego 1788 roku w Blankenburgu; zmarł 2 czerwca 1846 roku w Warszawie. Pochodził ze starego inflanckiego rodu, z leśnymi korzeniami. Ukończył Uniwersytet w Getyndze oraz studia na Akademii Leśnej w Dreißigacker. Jego kariera, mimo młodego wieku, nabrała zawrotnego tempa. Pełnił kolejno funkcje: sekretarza inspekcji leśnej, nadleśniczego kantonu, nadleśnego Księstwa Brunszwickiego. Następnie został powołany przez Ludwika hr. de Broel-Platera (Dyrektora Jeneralnego Lasów Rządowych Królestwa Polskiego) na stanowisko Nadleśnego Jeneralnego Lasów Rządowych. Na ziemiach polskich Brincken położył duże zasługi w urządzaniu lasów i organizowaniu administracji leśnej. Był wykładowcą w warszawskiej Szkole Szczególnej Leśnictwa (warto dodać , że była to pierwsza wyższa szkoła leśna na ziemiach polskich). Prowadził wykłady z urządzania i szacowania lasów, ekonomiki leśnej, historii leśnictwa oraz literatury leśnej. Baron Brincken był współtwórcą "Sylwana"- najstarszego w Polsce czasopisma leśnego. Przez kilka lat był również redaktorem tego periodyku, na łamach którego publikowane były także jego rozprawy. Pozostawił po sobie wiele dzieł, mi. in.: opis Puszczy Białowieskiej (pierwowzór w języku francuskim), "Rozprawy o leśnictwie technicznym i łowiectwie z zastosowaniem do rozporządzeń w lasach rządowych Królestwa Polskiego zaprowadzonych", "Wykład praktyczny węglarstwa stosowego" czy "O tępieniu wilków".
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
