Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Bohdan Kiełczewski urodził się 7 VI 1912 r. w Kownie na Litwie. W latach 1930-1934 studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Po ukończeniu w 1936 r. Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim podjął pracę w Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu jako praktykant w dziale urządzaniu lasu, a następnie referent w dziale stanu posiadania. Zmobilizowany w sierpniu 1939 r., brał udział w walkach nad Bzurą. Po rozbiciu oddziału i dotarciu na własną rękę do Warszawy został skierowany do obrony cytadeli. W lasach Potoczka (k. Ostrowca Świętokrzyskiego) spędził prawie cały czas okupacji, pracując jako leśniczy i uczestnicząc w działaniach Armii Krajowej. Po dekonspiracji w 1944 r. dotarł do Warszawy, gdzie został aresztowany i przez ponad 3 miesiące przebywał na Pawiaku. Po wojnie pracował kilka miesięcy jako nadleśniczy w Nadleśnictwie Ożarów (pow. Opatów). Za namową kolegów powrócił do Poznania, gdzie w czerwcu 1945 r. objął stanowisko adiunkta w Zakładzie Zoologii Ogólnej i Entomologii Stosowanej Uniwersytetu Poznańskiego. Od tego czasu, bez przerwy aż do śmierci, związany był z Wydziałem Rolniczo-Leśnym UP, a następnie Wydziałem Leśnym WSR/AR. W 1945 r. doktoryzował się na podstawie pracy "Rola tasików jako żywicieli pasożytniczych muchówek i błonkówek w lesie". W 1949 r. został przeniesiony na stanowisko adiunkta w Katedrze Ochrony Lasu. Habilitował się w 1951 r., na podstawie pracy "Obserwacje nad występowaniem mniszki (Lymantria monacha L.) w latach 1947-49 na tle teorii o masowych pojawach". Od 1951 r. prowadził wykłady m.in. z entomologii leśnej, ochrony lasu, ochrony przyrody i środowiska, kulturotwórczej roli lasu oraz akarologii. W 1961 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1968 r. profesora zwyczajnego, a w 1992 r. zaszczytny tytuł doktora honoris causa, nadany przez Senat Akademii Rolniczej w Poznaniu. Od 1956 r. był kierownikiem Katedry Ochrony Lasu, a po wprowadzeniu struktury instytutowej (1970) pełnił funkcję kierownika Zespołu Naukowo-Dydaktycznego Ochrony Lasu i Gospodarstwa Łowieckiego w Instytucie Ochrony Lasu (do 1975). Jednocześnie w latach 1970-1978 był dyrektorem Instytutu Biologii Stosowanej. Po zniesieniu instytutów (1981) ponownie został kierownikiem Katedry Ochrony Lasu i Środowiska Przyrodniczego (o poszerzonej nazwie). W 1982 r. przeszedł na emeryturę. Jednak w dalszym ciągu, aż do śmierci (1998), prowadził prawie wszystkie zajęcia z magistrantami Katedry. Pod jego kierunkiem ponad 120 magistrantów pisało prace dyplomowe; był także promotorem w siedmiu przewodach doktorskich. Dorobek naukowy profesora Kiełczewskiego obejmuje ponad 150 prac, publikowanych w kraju oraz wydawnictwach Wielkiej Brytanii, Niemiec, Francji, USA i Słowacji. Oprócz tego przygotował dla Filmu Polskiego (Oddz. w Łodzi) kilka przyjętych do realizacji scenariuszy na filmy dokumentalne, m.in. „Korniki", „Kleszcze", „Symbioza". W krótkim zarysie główne kierunki badań Profesora można przedstawić następująco: 1. W początkowym okresie prace dotyczyły entomologii leśnej, szybko jednak pogłębił wiedzę akarologiczną i przez ponad 25 lat zajmował się badaniem roli roztoczy w ekosystemach leśnych. Jest twórcą polskiej szkoły akarologii leśnej. Akarologowie z Polski i Egiptu uczcili go nazwaniem jego nazwiskiem sześć nowych dla nauki taksonów roztoczy. 2. W ochronie lasu, ochronie przyrody i ochronie środowiska przyrodniczego łączył zawsze działalność dydaktyczną z działalnością społeczną. Był współautorem dwóch podręczników oraz trzech skryptów na ten temat. 3. Problematyka arachno-entomologii lekarskiej także była dla niego bliska, czego dowodzi opublikowanie kilku prac, a także współautorstwo w dwóch podręcznikach. 4. Oddzielnym działem w jego twórczości była problematyka biorytmów i biometeorologii, szczególnie w aspekcie jej zastosowania w sporcie. On także jest współautorem podręcznika na temat biometeorologii sportu. 5. W ostatnich latach zajmował się również inspiracją lasu w kulturze i sztuce, czego wynikiem był wspólnie napisany (z prof. J. Wiśniewskim) nowatorski podręcznik "Kulturotwórcza rola lasu". Profesor Kiełczewski w latach 1953-1956 był prodziekanem Wydziału Leśnego Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, kierownikiem Pracowni Izotopowej (1956--1960), prorektorem Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu (1959-1968), kierownikiem Katedry Sportów (1962-1968) oraz kierownikiem Zakładu Biologii z pracownią Biometeorologii Sportów (1965-1968). Poza tym w latach 1972-1974 był przewodniczącym, a do 1978 r. członkiem Rady Wielkopolskiego Parku Narodowego. Był również w latach 1977-1992 przewodniczącym, a do końca życia członkiem Rady Naukowej Ośrodka Kultury Leśnej w Gołuchowie, a także członkiem wielu innych rad naukowych i komisji. Godność członka honorowego nadały mu: Polskie Towarzystwo Leśne (1986), Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk (1988), Liga Ochrony Przyrody (1990) i Polskie Towarzystwo Entomologiczne (1992). Za działalność naukową, zawodową i społeczną wielokrotnie był nagradzany, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1956), Krzyżem Kawalerskim (1973), Oficerskim (1981) i Komandorskim (1989) Orderu Odrodzenia Polski, Medalem im. Kopernika (1973), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1976). Najwyżej cenił sobie jednak Medal „Za udział w wojnie obronnej" (1984) oraz Krzyż Armii Krajowej (1994). Za działalność naukową i organizacyjną otrzymał sześciokrotnie nagrody resortowe. Profesor dr hab. Bohdan Kiełczewski, dr h.c, zmarł 6 II 1998 r. w Poznaniu w wieku 85 lat.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Stanisław Kościelny urodził się 20 III 1901 r. w Sokolnikach pod Wieluniem jako syn urzędnika. Po ukończeniu szkoły realnej w Wieluniu w 1923 r. studiował leśnictwo na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1927 r. pracował w Katedrze Botaniki Ogólnej i Fitopatologii jako zastępca młodszego asystenta, a po uzyskaniu dyplomu inżyniera leśnictwa (1928) jako młodszy asystent i następnie starszy asystent. Od 1936 r. prowadził ćwiczenia z botaniki leśnej; jednocześnie w latach 1930-1939 wykładał kilka przedmiotów (m.in. encyklopedię leśnictwa) w Państwowej Szkole Mierniczo-Melioracyjnej w Poznaniu. Wysiedlony w grudniu 1939 r. z Poznania, spędził okres okupacji w Warszawie, pracując najpierw jako robotnik, a następnie księgowy. Po wyzwoleniu Poznania powrócił w marcu 1945 r., zabezpieczając mienie i porządkując po zniszczeniach wojennych pomieszczenia dawnej Katedry Botaniki Ogólnej i Fitopatologii. W 1946 r. doktoryzował się na Wydziale Rolniczo-Leśnym na podstawie pracy "Przyczyny płodności i bezpłodności wiśni hodowanych w Polsce", po czym został mianowany adiunktem. Od 1948 r. wykładał botanikę i dendrologię na nowo powstałym Studium Ogrodniczym UP, a następnie na Wydziale Ogrodniczym Wyższej Szkoły Rolniczej oraz botanikę na Wydziale Zootechnicznym WSR i w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Został zastępcą profesora w Katedrze Ogólnej Hodowli Lasu 1 I 1952 r., a we wrześniu 1952 r. kierownikiem Katedry Botaniki Leśnej, którą kierował do przejścia na emeryturę we wrześniu 1971 r. Zasługą S. Kościelnego, jako kierownika Katedry Botaniki Leśnej, było przywrócenie po zniszczeniach wojennych roli dydaktycznej ogrodu dendrologicznego w przyległym do Kolegium Cieszkowskich parku na Sołaczu. Pod jego opieką znajdował się również park-arboretum w Gołuchowie, w latach 1958-1973 należący do WSR w Poznaniu. W 1961 r. habilitował się na Wydziale Rolniczym WSR w Poznaniu na podstawie pracy "Wpływ temperatury, światła i fungicydów na kiełkowanie pyłków niektórych drzew i krzewów" i uzyskał stopień docenta botaniki leśnej, a w 1962 r. stanowisko docenta etatowego na Wydziale Leśnym. W pracy naukowej zajmował się głównie dendrologią. Był autorem i współautorem ok. 30 publikacji, w tym kluczy dendrologicznych (wspólnie z K. Steckim) oraz obszernej pracy "Drzewa i krzewy" (z B. Sękowskim; Warszawa 1971). Był promotorem w trzech przewodach doktorskich i recenzentem wielu prac naukowych. Pełnił także funkcje administracyjne i społeczne jako prodziekan Wydziału Leśnego (1956-1959), przewodniczący Sekcji Dendrologicznej Polskiego Towarzystwa Botanicznego (1957-1960), wiceprzewodniczący Polsko-Czechosłowackiej Federacji Dendrologicznej (od 1960) oraz członek innych towarzystw. Zmarł 31 1 1973 r. w Poznaniu w wieku 72 lat.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), organizacja studencka powołana do życia w 1919 roku. Początkowo, pod nazwą „Koło Rolniczo-Leśne” skupiało studentów Sekcji Leśnej i Rolniczej Wydziału Rolniczo-Leśnego Wszechnicy Piastowskiej w Poznaniu. 2 marca 1920 roku powstało Stowarzyszenie Studentów Leśników Wszechnicy Piastowskiej w Poznaniu (powszechnie nazywane „Kołem Leśników”. Zmiana nazwy nastąpiła w związku ze zmianami organizacyjnymi Sekcji Leśnej – od tej pory Koło skupiało tylko studentów leśnictwa. W pierwszych latach funkcjonowania, Koło Leśników zajmowało się szeroko rozumianymi sprawami studenckimi – wypełnianiem zadań administracyjnych dotyczących praktyk studenckich, zasiłków dla studentów. Ważna była również działalność wydawnicza Koła – w tym celu powstała „Sekcja Skryptów”, której zadaniem było redagowanie i powielanie skryptów i pomocy dydaktycznych dla studentów. Działalność naukowa Koła Leśników polegała na organizowaniu odczytów, referatów, spotkań dyskusyjnych i obozów naukowych. Ważnym wydarzeniem kulturalnym związanym z funkcjonowaniem Koła był Bal Leśnika organizowany corocznie w okresie karnawału. Lata II wojny światowej to przerwa w oficjalnej działalności Koła Leśników, choć wielu absolwentów leśnictwa podtrzymywało w latach okupacji tradycje zapoczątkowane przed wojną. W powojennej historii Koła Leśników można wyróżnić następujące okresy:
1) 1945-1950 – funkcjonowanie w ramach Uniwersytetu Poznańskiego,
2) 1950-1956 – zawieszenie działalności z powodów politycznych,
3) 1957-1972 – działalność pod nazwą „Koło Naukowe Leśników Studentów Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu”,
4) 1972-2008 – „Koło naukowe Leśników Studentów Akademii Rolniczej w Poznaniu”,
5) 2009 do chwili obecnej – Koło Leśników Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.
Obecnie Koło Leśników prowadzi bardzo aktywną działalność naukową, skupioną w kilku Sekcjach tematycznych działających w ramach Koła. Członkowie Koła Leśników uczestniczą w konferencjach naukowych prezentując wyniki swoich badań, organizują coroczne wyjazdy seminaryjne, a swoje prace publikują w czasopismach popularno-naukowych oraz periodykach naukowych. Ważnym elementem działalności Koła jest organizacja „Zawodów Młodych Leśników” – imprezy dedykowanej uczniom średnich szkół leśnych.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), został powołany do służby przez cara Rosji i króla Królestwa Polskiego- Aleksandra I- na mocy dekretu z grudnia 1819 roku. Rozporządzenie to podniosło rangę pracowników ówczesnej Administracji Leśnej Rządowej. Po raz pierwszy w historii leśnictwa na ziemiach polskich uregulowano kwestie dotyczące umundurowania oraz wyodrębnienia służby leśnej z administracji państwowej. Królewski Korpus Leśny był podzielony na 8 klas z wyodrębnieniem stanowisk:
klasa I: minister prezydujący w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, dyrektor jeneralny lasów rządowych, nadleśny naczelny;
klasa II: nadleśni jeneralni;
klasa III: naczelnik wydziału lasów, naczelnicy sekcji, profesorowie szkoły leśnej;
klasa IV: komisarze leśni, referenci wydziału lasów, assesorowie nadleśni, nadleśni, inspektor magazynu drzewa;
klasa V: nadleśniczowie, adiunkci klasy pierwszej sekcji technicznej w wydziale lasów, mierniczowie leśni, urzędnicy linii biurowej wydziału leśnego nie objęci w klasie III i IV, kontroler magazynu drzewa, sekretarze sekcji leśnej przy komisjach wojewódzkich;
klasa VI: podleśni, pisarze przy urzędach leśnych, pisarze przy magazynie drewna, adiunkci leśni klasy drugiej sekcji technicznej w wydziale lasów, uczniowie szkoły leśnej;
klasa VII: strażnicy;
klasa VIII: strzelcy.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), utworzona w 1874 roku staraniem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego na czele z Henrykiem Strzeleckim. Pierwszym dyrektorem był wspomniany Henryk Strzelecki, który piastował swój urząd do 1892 roku. Szkoła powstała w obliczu zmian, jakie dotknęły gospodarkę na terenie Galicji. Masowe wyprzedawanie własności byłych królewszczyzn i dóbr stołowych przez rząd Austro- Węgier był zalążkiem do rozwoju kapitalizmu gospodarczego. Nie ominęło to także leśnictwa, rozpoczął się proces masowej eksploatacji lasów. Jedynym sposobem ograniczenia tego szkodliwego zjawiska było kształcenie kadr leśników. Do 1874 roku na terenie Galicji jedyną formą nauki leśników stanowiły wykłady z encyklopedii leśnictwa, wykształcenie leśne można było odebrać na Akademii Leśnej w Mariabrun pod Wiedniem, wiązało się to jednak z dużym nakładem finansowym ponoszonym przez potencjalnego adepta leśnictwa. Nowopowstała Szkoła we Lwowie była idealnym rozwiązaniem nie tyle ze względów ekonomicznych i praktycznych, ważniejszym był fakt rozwoju polskiego, częściowo niezależnego pod zaborem austriackim, szkolnictwa leśnego. Początkowo nie było zgody na utworzenie wyższej szkoły leśnej we Lwowie. Dotychczas jedynym ośrodkiem o tej randze był wydział leśny na wiedeńskiej Hochschule fur Bodenkultur. Zgoda władz austriackich na utworzenie kolejnego ośrodka kształcącego na poziomie akademickim była ogromnym sukcesem Strzeleckiego. Nauka w Krajowej Szkole Gospodarstwa Lasowego trwała dwa lata, rozłożona była na cztery półrocza pięciomiesięczne. Na koniec każdego z okresów, uczeń zobowiązany był przystąpić do egzaminów ze wszystkich przedmiotów wykazanych w planie półrocza. Ponadto po ukończeniu dwuletniego kursu adpeci przystępowali do egzaminu ogólnego, poświadczającego nabyte umiejętności. Uczniowie mogli pogłębiać wiedzę z takich przedmiotów, jak: matematyka leśna, klimatologia, zoologia leśna, botanika leśna, miernictwo, pielęgnowanie lasu, fizjologia roślin, inżynieria leśna, rysunki do inżynierii leśnej, urządzanie lasu, szacowanie lasu, zawiadywanie lasu, prawo leśne, zarys ekonomii narodowej i wielu innych. Kadra nauczycielska składała się w większości z wybitnych leśników tamtej epoki. Byli to w szczególności: Henryk Strzelecki, prof. Stanisław Piotr Sokołowski (późniejszy dyrektor Wyższej Szkoły Lasowej we Lwowie, prof. Władysław Tyniecki, prof. Ernest Till. Krajowa Szkoła Gospodarstwa Lasowego we Lwowie działała pod niezmienioną nazwą do roku 1909, kiedy to Sejm Galicyjski zmienił jej nazwę na: Wyższa Szkoła Lasowa.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Stanisław Król urodził się 11 listopada 1923 r. w Poznaniu. Po ukończeniu studiów wyższych w 1951 r. na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego i uzyskaniu tytułu zawodowego magistra inżyniera leśnictwa podjął pracę na naszej Uczelni, na której przeszedł wszystkie kolejne szczeble kariery naukowej. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1962 r. na Wydziale Leśnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, a stopień doktora habilitowanego w 1967 r. W latach 1950-1976, jako asystent, adiunkt, a następnie docent, pracował w Katedrze Botaniki Leśnej na Wydziale Leśnym. Od października 1976 r. objął kierownictwo Zakładu Botaniki Ogólnej w Instytucie Przyrodniczych Podstaw Produkcji Roślinnej na Wydziale Ogrodniczym (od 1981 Katedry Botaniki), którą kierował do 1992 r. W 1977 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1989 r. profesora zwyczajnego nauk leśnych. Profesor Król zajmował się ekologią drzew leśnych rodzimego i obcego pochodzenia, florystyką, fitosocjologią, ekologią i ochroną przyrody. Do największych jego osiągnięć należy zaliczyć prace dotyczące oceny aklimatyzacji i uprawy dębu czerwonego i sosny czarnej w Polsce oraz biologii i ekologii cisa pospolitego. Dorobek naukowy Profesora obejmuje 147 pozycji, w tym pięć książek, których był autorem lub współautorem. Pod jego kierunkiem siedem osób zyskało stopień naukowy doktora, a 42 - tytuły zawodowe magistra inżyniera. Ponadto był recenzentem 12 rozpraw doktorskich i pięciu habilitacyjnych. Pomimo przejścia w 1992 r. na emeryturę pozostał bardzo aktywny w pracach publikacyjnych i w działalności różnych rad naukowych. Zmarł 11 września 2001 r. w Poznaniu.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), Drewniane pudełka, służące jako pomoc w nauce dendrologii, szczególnie rozpowszechnione na przełomie XVIII i XIX wieku. Każde z nich wykonane było z określonego gatunku drewna. Wewnątrz znajdowały się części morfologiczne oraz opis botaniczny tegoż gatunku. Zależnie od inwencji autora danej księgi, można było w niej znaleźć także wiórki, trocinki, popiół, węgiel drzewny i inne elementy, charakterystyczne dla wybranego taksonu. Kolekcjonerzy potrafili niekiedy zgromadzić pokaźną bibliotekę drzewną, liczącą często kilka tysięcy ksiąg gatunków rodzimych, jak i tych egzotycznych. W Polsce bogatym, unikalnym zbiorem ksiąg drzewnych dysponuje Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu oraz Ośrodek Kultury Leśnej w Gołuchowie.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Marian Kubiak urodził się 27 grudnia 1923 r. W Poznaniu. Tu ukończył szkołę podstawową i dwie klasy gimnazjum. W listopadzie 1939 r. został wysiedlony przez okupanta wraz z rodziną do Koniecpola pod Częstochowę, ale bez ojca, który dostał się do niewoli sowieckiej i został później zamordowany w obozie w Ostaszkowie. W czasie okupacji uczęszczał na tajne kursy Liceum Ziem Zachodnich i w 1943 r. zdał egzamin dojrzałości. W latach 1940-1944 pracował jako robotnik leśny w Nadleśnictwie Chrząstów, a następnie jako manipulant na składnicy kopalniaka w Koniecpolu. Był poszukiwany przez gestapo i przeszedł do oddziału partyzanckiego Narodowych Sił Zbrojnych. Do Poznania wrócił w lutym 1945 r. i podjął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w czerwcu 1948 r., uzyskując dyplom inżyniera nauk leśnych. We wrześniu 1948 r. podjął pracę na stanowisku asystenta w Zakładzie Ekonomiki Leśnictwa Instytutu Badawczego Leśnictwa, Oddział w Poznaniu, gdzie pracował do końca 1949 r. W 1950 r. przeszedł do pracy w przemyśle drzewnym, gdzie pracował na różnych stanowiskach do 1957 r. Będąc zatrudniony w Instytucie Badawczym Leśnictwa, podjął się przygotowania pracy doktorskiej, którą obronił w 1952 r. w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu pod kierunkiem prof. Tadeusza Molendy, uzyskując stopień doktora nauk leśnych. W 1958 r. został zatrudniony w Katedrze Użytkowania Lasu na stanowisku adiunkta, a w 1959 r. został delegowany na staż naukowy do Instytutu Technologii i Ochrony Drewna i Chemicznej Technologii Drewna na Wydziale Leśnym w Eberswalde (NRD), gdzie przebywał przez 2,5 roku. W 1967 r. został powołany na kierownika Katedry Użytkowania Lasu Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. W czasie pełnienia funkcji zorganizował bazę i zaplecze techniczne do zajęć dydaktycznych i badań terenowych oraz wyposażył Katedrę w aparaturę audiowizualną. W 1968 r. uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie oceny ogólnego dorobku naukowego i przedłożonej rozprawy habilitacyjnej. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1975 r., tytuł profesora zwyczajnego w 1982 r. Po likwidacji instytutów i reaktywowaniu katedr w 1981 r. profesor Kubiak został powołany na kierownika Katedry Mechanizacji Prac Leśnych, której badania dotyczyły przeważnie wydajności i opłacalności maszyn stosowanych do pozyskiwania, zrywki i transportu drewna (karczowników, pilarek, maszyn ścinkowych, ciągników zrywkowych, ładowarek, pojazdów wywozowych i rębarek). Profesor Kubiak ściśle współpracował z Instytutem Badawczym Leśnictwa (był członkiem jego Rady Naukowej) oraz Okręgowymi Zarządami Lasów Państwowych. Dzięki temu prowadzone przez katedrę badania dotyczyły głównie optymalnych procesów technologicznych pozyskiwania drewna w cięciach rębnych i przedrębnych drzewostanów sosnowych i bukowych, zrębkowania drewna małowymiarowego sosnowego i bukowego, udziału podstawowych sortymentów i biomasy w rębnych drzewostanach sosnowych, bazy małowymiarowego drewna w lasach Polski oraz stanu i perspektyw rozwoju składnic manipulacyjno-spedycyjnych. Wyniki zrealizowanych tematów węzłowych - poza wartościami teoretycznymi - mają wydatne znaczenie praktyczne i są aktualne w dalszym ciągu. Profesor pełnił różne funkcje, m.in. był prodziekanem Wydziału Leśnego (1969, 1978), przewodniczącym Komisji Rektorskiej ds. Audiowizji i Aparatury Naukowej, członkiem Komisji Rektorskiej ds. Postępu Technicznego. Był też członkiem Komitetu Nauk Leśnych Polskiej Akademii Nauk, Komisji Nauk Leśnych i Drzewnych Oddziału PAN w Poznaniu, Komisji Nauk Leśnych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Rady Naukowej IBL oraz pełnił funkcję przewodniczącego poznańskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Leśnego. Na dorobek naukowy Profesora składa się 95 monografii, studiów i rozpraw, 47 artykułów, 11 podręczników i skryptów akademickich, trzy patenty i świadectwa autorskie, a także kierowanie dziewięcioma grantami resortowymi. Brał udział w licznych sympozjach krajowych i zagranicznych oraz organizował sześć sympozjów międzynarodowych. Był promotorem 12 prac doktorskich, recenzentem 15 rozpraw habilitacyjnych, recenzentem w 13 przewodach na tytuł profesora (w tym dwóch zagranicznych) oraz opiekunem 180 prac magisterskich. Za pracę naukową i dydaktyczną wielokrotnie został wyróżniony nagrodami ministra, rektora oraz zespołową NOT. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, dwa razy odznaką „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego", Srebrną i Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Leśnego, którego był członkiem honorowym. Za działalność w czasie II wojny światowej Profesorowi przyznano Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego, Odznakę Weterana Walk o Niepodległość oraz Krzyż Partyzancki. Przeszedł na emeryturę w 1994 r. Zmarł 19 II 2007 r. w Poznaniu w wieku 84 lat.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
