Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Witold Kulesza urodził się 13 XII 1891 r. w Jersey City w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie z rodzicami do Polski, uczęszczał do szkół w Rzeszowie, następnie studiował nauki przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po ukończeniu studiów pełnił obowiązki demonstratora w Katedrze Fizjologii Roślin UJ. W 1919 r. przeniósł się do Katedry Fizjologii Roślin na stanowisko asystenta, a następnie był asystentem w Katedrze Botaniki Ogólnej i Fitopatologii. Od 1923 r. pracował w Katedrze Botaniki Systematycznej i Leśnej Uniwersytetu Poznańskiego. Prowadził obserwacje fizjograficzne nad florą wątrobowców Beskidu Zachodniego, Puszczy Sandomierskiej i okolic Piotrkowa Trybunalskiego, ogłaszając wyniki pracy w wydawnictwach Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Po objęciu asystentury w Katedrze Botaniki Systematycznej i Leśnej skierował zainteresowania ku zagadnieniom dendrologicznym, by w końcu specjalizować się w biologii lasu i geografii leśnictwa. Doktorat uzyskał w 1924 r., a następnie w 1926 r. habilitował się z botaniki leśnej. W 1927 r. wyjechał na studia do Szwajcarii, Niemiec i Czechosłowacji, a w 1928 r. do Finlandii, Szwecji i Norwegii. W 1928 r. została utworzona Katedra Biologii Lasu i Geografii Leśnictwa na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Docent Kulesza został jej kierownikiem jako zastępca profesora. W tym czasie podjął się trudnego zadania opracowania monograficznego rodzaju Rubus do IV tomu Flory polskiej. Poza tym ogłosił kilkadziesiąt rozpraw i artykułów na temat ekologii i socjologii roślinności leśnej i geografii flory Polski. Na osobną grupę w jego dorobku składają się prace z dziedziny ochrony przyrody. W tych opracowaniach wyraziło się najsilniej jego umiłowanie przyrody oraz wybitnie uczuciowy stosunek i przywiązanie do kraju ojczystego. Po śmierci profesora Bolesława Namysłowskiego docent Kulesza w latach 1931-1935 był kierownikiem Katedry Botaniki Ogólnej i Fitopatologii. W ostatnich latach, już ciężko chory, pracował jeszcze nad fauną lepidopterologiczną Polski. Zmarł 14 IX 1938 r., mając 47 lat.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), narzędzie używane do załadunku dłużyc na wóz konny. Konstrukcja lady składa się z dwóch okutych blachą i przewierconych desek połączonych w belkę (długości 2,2 m i szerokości 0,15 m), dźwigni – klucza, oraz dwóch sworzni służących do blokowania dźwigni. Do załadunku drewna przy użyciu lady potrzebne były dwa drągi – jeden zabezpieczający urządzenie przed przewróceniem, zakleszczany w wycięciu znajdującym się w górnej części lady, a drugi – podpierający ładowaną sztukę i ułatwiający jej podnoszenie. Po ustawieniu i ustabilizowaniu lady, jeden z końców ładowanej sztuki owijało się łańcuchem i zaczepiało o drąg podpierający. Drugi koniec łańcucha był blokowany metalowymi sworzniami które łączyły deski tworzące konstrukcję lady. Pracując dźwignią podnoszono ładunek i przekładano na przemian sworznie do wyżej położonych otworów, tuż pod dźwignią, do czasu uzyskania pożądanej wysokości. Choć współcześnie do załadunku drewna wykorzystuje się maszyny samozaładowcze, w niektórych miejscach kraju nadal korzysta się lady.
Zobacz więcej...
(Historia i tradycja leśna), praca autorstwa Aleksandra Połujańskiego, poświęcona najważniejszym dyscyplinom nauk leśnych. Na opracowanie składało się 9 części, wydawanych latach 1861-62:
1. Botanika leśna (1861),
2. Urządzenie lasów (1861),
3. Szacowanie lasów (1861),
4. Ochrona lasów (1862),
5. Hodowanie lasów (1862),
6. Użytkowanie lasów (1862),
7. Ocenienie lasów (1862),
8. Zarząd lasów (1862),
9. Łowiectwo (1862)
Aleksander Połujański w „Leśnictwie Polskim” usystematyzował aktualną wiedzę dotyczącą zagadnień gospodarki leśnej. Wysunął słuszną tezę o współzależności i nierozłączności poszczególnych działów leśnictwa. W swoich opracowaniach opierał się na artykułach zamieszczanych w prasie leśnej, m.in. „Sylwanie”, propagował polską naukę leśnictwa, wskazywał na potrzebę zalesiania nieużytków. Jednocześnie krytykował i odrzucał poglądy niemieckie, np. wprowadzanie monokultur iglastych, czy działkową metodę urządzania lasów. Choć została krytycznie odebrana przez recenzentów, praca ta stanowi poważny wkład w kształtowanie polskiej nauki leśnej w XIX w.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Adam Loret urodził się 26 grudnia 1884 roku w Jaśle. W latach 1903-1905 był uczniem Krajowej Szkoły Gospodarstwa Lasowego we Lwowie, a od roku 1907 do 1910 studiował w Akademii Leśnej w Tharandcie. Po ukończeniu studiów odbył praktykę zawodową i przez jakiś czas pracował w biurze urządzania lasu, a następnie został zarządcą prywatnych lasów dóbr Sucha w Beskidzie Żywieckim, należących do rodziny Branickich. W 1921 roku został naczelnikiem Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w Warszawie. Był współtwórcą zasad zarządzania lasami państwowymi, zatwierdzonych rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z 30 grudnia 1924 roku, które wprowadzało wyodrębnienie administracji lasów państwowych z Ministerstwa Rolnictwa i oparcie jej funkcjonowania na zasadach samodzielności gospodarczej, co było związane z wyodrębnieniem budżetu lasów państwowych z budżetu państwa. Od sierpnia 1926 roku pełnił funkcję nadzwyczajnego delegata rządu do spraw administracji lasów państwowych. Na jego wniosek przyznano nadleśniczym większą samodzielność oraz ujednolicono i usprawniono przepisy rachunkowości i sprawozdawczości. Przedstawił i zrealizował kompleksowy program reform, który obejmował między innymi: rewizję planów urządzeniowych, likwidację umów z prywatnymi przedsiębiorstwami, budowę kilku zakładów przerobu drewna, zorganizowanie zbytu i eksportu drewna oraz utworzenie Instytutu Badawczego Leśnictwa. Od 1931 roku był kierownikiem, a od 1934 roku do wybuchu II wojny światowej - dyrektorem naczelnym Lasów Państwowych. W trakcie wycofywania się na wschód został aresztowany przez wojska sowieckie, które napadły na Polskę 17 września 1939 r. Zginął w niewyjaśnionych dotąd okolicznościach, prawdopodobnie zamordowany w 1940 roku w Mińsku.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Karol Henryk Mańka urodził się 7 I 1915 r. na Górnym Śląsku, w Wyrach koło Katowic. Gruntowne wykształcenie ogólne uzyskał w gimnazjum klasycznym w pobliskim Mikołowie, gdzie wykładało wielu absolwentów Uniwersytetu Jagiellońskiego, przekazujących uczniom rzetelną wiedzę i umiłowanie niedawno wyzwolonej Ojczyzny. Po uzyskaniu matury studiował w latach 1934-1938 na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Tam też otrzymał tytuł magistra inżyniera leśnictwa, na podstawie rozprawy na temat huby sosny (Phellinus pini) wykonanej pod kierunkiem wybitnego fitopatologa i wielkiego patrioty, prof. Karola Zaleskiego. Po krótkim okresie pracy w Państwowej Szkole Ogrodnictwa w Poznaniu, po wybuchu II wojny światowej został zmuszony do powrotu na Śląsk, gdzie w 1940 r. odmówił podpisania volkslisty i został osadzony w obozie koncentracyjnym w Dachau, a następnie Sachsenhausen. Po sześciu miesiącach pobytu w obozach został przekazany do sudeckiego nadleśnictwa Langwaltersdorf (dziś Unisław Śląski koło Wałbrzycha), gdzie pracował do końca wojny jako robotnik leśny. W 1945 r., po paru miesiącach pracy w Państwowym Nadleśnictwie w Pszczynie, a następnie w Leśnym Ośrodku Szkoleniowym w Kuźni Nieborowickiej koło Gliwic, otrzymał od profesora Zaleskiego propozycję zatrudnienia na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Botaniki Ogólnej i Fitopatologii UP, w Zakładzie Chorób Roślin. Tam na nowo podjął przerwaną pracę w dziedzinie fitopatologii, której pozostał wierny do końca życia. Profesor Karol Zaleski był człowiekiem o szerokich zainteresowaniach - pod jego kierunkiem Karol Mańka zdobył wiedzę o chorobach roślin rolniczych, ogrodniczych i leśnych. Głównym przedmiotem jego badań pozostała jednak fitopatología leśna. Doktoryzował się w 1951 r. na podstawie pracy "Badania terenowe i laboratoryjne nad opieńką miodową Armillaria mellea (Vahl.) Quel." opublikowanej przez PWRiL („Prace Instytutu Badawczego Leśnictwa" nr 94, 1953). Od 1954 r. - już jako docent - kierował powołanym w tym samym roku Zakładem Fitopatologii Leśnej (późniejszą Katedrą Fitopatologii Leśnej Wyższej Szkoły Rolniczej, a następnie Akademii Rolniczej, pierwszą jednostką o tej nazwie i profilu w polskich wyższych uczelniach). Po przejściu na emeryturę swego Mistrza, profesora Zaleskiego, w latach 1961-1963 był kuratorem Katedry Fitopatologii na Wydziale Ogrodniczym WSR. Uzyskiwał kolejne tytuły i godności: profesora nadzwyczajnego (1963), profesora zwyczajnego (1970), członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk (1969) i członka rzeczywistego (1980). Podczas pracy w Wyższej Szkole Rolniczej, a następnie Akademii Rolniczej w Poznaniu, był też kierownikiem Zakładu Fitopatologii Rolnej w Instytucie Ochrony Roślin w Poznaniu (1962-1966) oraz twórcą i kierownikiem Laboratorium Podstawowych Problemów Leśnictwa i Drzewnictwa w Zakładzie Badania Środowiska Rolniczego i Leśnego PAN (1975-1980). Wśród dzieł Profesora (ponad 100 rozpraw i artykułów) wyróżnia się podręcznik akademicki "Fitopatología leśna" (1960, 1976, 1981, 1992, 1998, 2005) oraz liczne tłumaczenia wybitnych podręczników na temat fitopatologii i mikrobiologii, opracowania skryptów, książek popularnonaukowych, a także haseł fitopatologicznych w słownikach i encyklopediach. Jako dydaktyk dał początek wielu przedmiotom oraz programom nauczania, wykształcił ponad 100 magistrantów i wypromował 16 doktorów, spośród których siedmioro uzyskało stopień naukowy doktora habilitowanego, a czworo także tytuł naukowy profesora. Przez dwie kadencje (1963-1969) pełnił też funkcję prorektora ds. nauczania Akademii Rolniczej. Badał problemy nowe i stosował do ich rozwiązywania własne oryginalne koncepcje badawcze. Wzbogacił znacznie wiedzę o hubie sosny (Phellinus pini) i jako pierwszy w Polsce dogłębnie zbadał opieńkową zgniliznę korzeni drzew w świerczynach górskich w Beskidach. Zastosował do pracy nad chorobą własną metodę (tzw. metodę korelacyjną), która pozwala w ciągu 2-3 lat uchwycić przebieg i narastanie lub wygasanie trwającej wiele lat epifitozy. Był to początek wprowadzanego obecnie monitoringu fitopatologicznego, który zaowocował rozeznaniem sytuacji w Beskidach i trwającą do dzisiaj przebudową tamtejszych litych drzewostanów świerkowych (niezwykle podatnych na atak opieńki ciemnej) na drzewostany mieszane, które - jako lepiej przystosowane do siedliska - znacznie bardziej są zdolne do opierania się chorobie. Tą samą metodą Profesor stwierdził wygasanie epifitozy holenderskiej choroby wiązów (Ophiostoma ulmi) w Poznaniu we wczesnych latach pięćdziesiątych. Był jednym z pierwszych, którzy dostrzegli i badali rolę środowiska w przebiegu chorób roślin, wypracowując nowe podejście badawcze do tego zagadnienia (metoda szeregów biotycznych). Było to całkowicie oryginalne osiągnięcie pozwalające określić wpływ środowiska (zwłaszcza glebowego) na wzrost grzybów i ich patogeniczność dla roślin. Umożliwiło rozeznanie w ekologii grzybów glebowych i przeprowadzenie szeroko zakrojonych badań nad środowiskowym uwarunkowaniem powstawania i przebiegu chorób roślin (m.in. huby korzeni, zgorzeli siewek sosny) oraz ochroną przed tymi chorobami. Prace nad hubą korzeni były sponsorowane przez Fundację Rockefellera, której Karol Mańka był stypendystą w 1960 r. Przez kilka miesięcy pracował wtedy w znakomitych ośrodkach naukowych w Anglii, Kanadzie oraz USA, gdzie zetknął się z badaczami pamiętającymi jeszcze pobyt w tych samych ośrodkach jego Mistrza, prof. Karola Zaleskiego (1930-1931). Wiele badań przeprowadzono też metodą szeregów biotycznych w zakresie fitopatologii rolniczej i ogrodniczej, poznając wpływ środowiska glebowego na choroby roślin uprawnych w zależności od zmianowania, sposobu uprawy gleby i odmian roślin. Wynikiem prac było m.in. stwierdzenie, że u podłoża wielu znanych, tradycyjnych w produkcji roślinnej sposobów postępowania leżą wcześniej nie odkryte mechanizmy biologiczne, a zwłaszcza współzależności między mikroorganizmami glebowymi. Profesor Karol Mańka podkreślał zawsze znaczenie metodyki w pracy badawczej wypracowując nowe w fitopatologii metody (np. izolowania zbiorowisk grzybów z różnych części środowiska glebowego czy badania stosunków biotycznych pomiędzy grzybami glebowymi) i kładąc ogromny nacisk na staranność postępowania i rzetelność w pracy badawczej. Uważał, że bez zrozumienia zagadnień fitopatologii ogólnej (opartego na solidnej wiedzy biologicznej) nie można należycie zajmować się pracą badawczą i ochroną roślin przed chorobami. Profesor upatrywał w społecznym ruchu naukowym ważny bodziec stymulujący rozwój myśli twórczej. Założone przezeń w 1971 r. Polskie Towarzystwo Fitopatologiczne z jego inicjatywy zostało członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Fitopatologicznego oraz członkiem założycielem Europejskiej Fundacji Fitopatologicznej (1990). Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa przez 25 lat, a po otrzymaniu godności członka honorowego w 1996 r. został jego honorowym przewodniczącym, również twórcą i naczelnym redaktorem czasopisma naukowego „Phytopathologia Polonica". Z inicjatywy Profesora Karola Mańki powstała i działa od ponad 20 lat Komisja Nauk Leśnych i Drzewnych przy Oddziale PAN w Poznaniu, której przewodniczył do wiosny 2003 r. Za zasługi w dziedzinie nauki i dydaktyki został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem im. Michała Oczapowskiego (Wydz. V PAN), Medalem im. Karola Linneusza (Szwecja) oraz Złotą Honorową Odznaką Polskiego Towarzystwa Leśnego. Akademia Rolnicza nadała mu w 1996 r. tytuł doktora honoris causa. Obdarzony został też godnością honorowego przewodniczącego Komitetu Nauk Leśnych PAN. Profesor Karol Henryk Mańka zmarł 29 X 2003 r. w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu parafialnym Św. Jana Vianneya przy ul. Lutyckiej.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Tadeusz Molenda urodził się 8 V 1911 r. w Grodźcu k. Będzina jako syn robotnika. W latach 1923-1929 uczęszczał do gimnazjum matematyczno-przyrodniczego w Jędrzejowie (Kieleckie), gdzie zdał maturę. Następnie studiował leśnictwo na Uniwersytecie Poznańskim, uzyskując w 1933 r. dyplom inżyniera leśnictwa. Przez cztery lata pracował na Uczelni jako asystent i starszy asystent, najpierw w Katedrze Dendrometrii i Statyki Leśnej, a następnie w Katedrze Administracji i Rachunkowości Leśnej, specjalizując się pod kierunkiem profesorów Tadeusza Wielgosza i Stefana Studniarskiego. W marcu 1937 r. uzyskał stopień doktora nauk leśnych na podstawie dysertacji Dendrometryczna analiza drzewostanu sosnowego w świetle badań statystycznych. W 1937 r. przeszedł do pracy w Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu, a w następnym roku został przeniesiony do Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych w Warszawie na stanowisko radcy ekonomicznego. W czasie okupacji pracował w administracji lasów prywatnych w Kieleckiem. W 1945 r. został nadleśniczym w nadleśnictwie Oleszyce k. Bydgoszczy. Po trzech latach został przeniesiony do Dyrekcji LP w Poznaniu, co umożliwiło mu wznowienie przerwanej przez wojnę działalności naukowo-badawczej. W 1946 r. habilitował się na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP z dziedziny ekonomii, administracji i rachunkowości leśnej. Objął następnie kierownictwo nie obsadzonej sprzed wojny Katedry Administracji i Rachunkowości Leśnej oraz nowo utworzonej Katedry Ekonomii i Polityki Leśnej (przemianowanej później na Katedrę Ekonomiki Leśnictwa). Ponadto był (do 1950 r.) kierownikiem Zakładu Ekonomii i Polityki Leśnej Instytutu Badawczego Leśnictwa. W 1950 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1959 r. profesorem zwyczajnym. Położył duże zasługi dla rozwoju poznańskiej uczelni rolniczo-leśnej, pełniąc kolejno funkcje: dziekana Wydziału Leśnego UP (1950/1951), następnie organizatora i pierwszego rektora utworzonej w 1951 r. Wyższej Szkoły Rolniczej oraz ponownie dziekana Wydziału Leśnego (1956-1961). W 1961 r. został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. Funkcję tę pełnił do 1969 r. W 1964 r. utworzył Pracownię Badań Ekonomiki Leśnictwa i Drzewnictwa w Zakładzie Ekonomiki Rolnictwa Polskiej Akademii Nauk w Warszawie i kierował nią do chwili jej likwidacji w 1971 r. W 1967 r. objął kierownictwo Zakładu Makroekonomii Leśnictwa i Drzewnictwa na reaktywowanym Wydziale Leśnym WSR w Krakowie, początkowo jako kurator. Zakład został przekształcony w instytut wydziałowy 1 X 1969 r. Profesor Molenda położył duże zasługi dla krakowskiej WSR, zwłaszcza Wydziału Leśnego, do którego reaktywowania walnie się przyczynił. Dyrektorem Instytutu Ekonomiki i Organizacji Gospodarstwa Leśnego WSR w Krakowie był do 1972 r. Wskutek złego stanu zdrowia i trudności z dojazdem (mieszkał w Warszawie) zrezygnował z kierownictwa i pracy w Krakowie. Przeszedł do IBL w Warszawie na stanowisko wicedyrektora ds. naukowych oraz objął kierownictwo nowo utworzonego Zakładu Prognoz. Ostatnią placówką kierował do śmierci. Był członkiem licznych komisji resortowych i zespołów ekspertów, w latach 1966-1969 przewodniczył Komitetowi Technologii Drewna Polskiej Akademii Nauk. Ponadto należał do towarzystw naukowych: Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Towarzystwa Leśnego, Polskiego Towarzystwa Ekologicznego, Komitetu Nauk Leśnych PAN. Był członkiem Sekcji Historii Leśnictwa i Sekcji Ekonomiki Leśnictwa IUFRO (Międzynarodowa Unia Leśnych Instytutów Badawczych). Odegrał dużą rolę w kształceniu kadr pracowników naukowych. Pod jego kierunkiem zostało przeprowadzonych 18 przewodów doktorskich, patronował też dwom przewodom habilitacyjnym. Publikowany dorobek naukowy profesora Molendy obejmuje około 115 pozycji, poruszających bardzo wszechstronną i różnorodną problematykę: od statystyki i rachunkowości leśnej poprzez ekonomikę leśnictwa, politykę leśną, historię leśnictwa, planowanie gospodarcze, określanie pozaprodukcyjnych funkcji lasu, omawianie związków międzybranżowych, wycenianie szkód przemysłowych w lasach aż do badań prognostycznych. Dorobek stawia Profesora w rzędzie najwybitniejszych przedstawicieli nauk ekonomiczno-leśnych w skali międzynarodowej. Zmarł nagle 17 VII 1975 r. w Warszawie.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna),Leon Mroczkiewicz urodził się 12 IV 1900 r. w Drawsku Pomorskim. Do gimnazjum uczęszczał w Białogardzie, a następnie w Poznaniu, gdzie w 1918 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim oraz w wojnie polsko-radzieckiej. W latach 1921-1924 studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, uzyskując w 1925 r. dyplom inżyniera leśnika. Od 1924 r. był asystentem w Katedrze Hodowli Lasu. W 1926 r. wyruszył z Tadeuszem Perkitnym w podróż dookoła świata. Po powrocie do kraju w 1930 r. pracował nadal w tej Katedrze jako asystent aż do wybuchu wojny. W 1933 r. doktoryzował się na podstawie rozprawy "Zagadnienia hodowlane na terenach posówkowych". W wojnie obronnej 1939 r. walczył pod Kutnem. Dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł i powrócił do Poznania. W końcu 1940 r. wyjechał do rodziny w Starachowicach, gdzie podjął pracę w lasach państwowych. Po wyzwoleniu był zatrudniony w Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku i jednocześnie wykładał leśnictwo na Politechnice Gdańskiej. Od 1951 r. aż do przejścia na emeryturę (1970) pracował w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. W latach 1952-1956 był dziekanem Wydziału Leśnego, a w latach 1959-1963 prorektorem ds. nauczania. W 1954 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1965 r. profesorem zwyczajnym. W 1959 r. objął kierownictwo Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu (po prof. K. Sucheckim). W 1961 r. otrzymał na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie tytuł doktora honoris causa. Profesor Mroczkiewicz był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. W latach 1968-1971 przewodniczył Radzie Wielkopolskiego Parku Narodowego i kierował pracami nad przebudową sztucznych drzewostanów tego terenu. Był również członkiem wielu krajowych i międzynarodowych towarzystw i komisji. Profesor Mroczkiewicz prowadził szeroko zakrojone prace doświadczalne nad uprawą gatunków drzew i krzewów szybko rosnących. W Nadleśnictwie Zielonka założył w 1952 r. kolekcje dendrologiczne: salicarium z 270 odmianami wierzb i popularium z 70 odmianami topoli. Drugą dziedziną zainteresowań naukowych Profesora były prace z typologii leśnej, przedstawione w dwóch publikacjach "Podział Polski na krainy i dzielnice przyrodniczo-leśne" (1952) i "Typy siedliskowe lasu w Polsce" (1964 - wspólnie z T. Tramplerem). Ogółem ogłosił ponad 50 rozpraw i publikacji dotyczących teoretycznych i praktycznych zagadnień hodowli lasu. Stworzył podstawy rejonizacji przyrodniczo-leśnej w Polsce. Położył duże zasługi w popularyzacji leśnictwa, a szczególnie w dziedzinie ochrony przyrody. Zmarł 7 IX 1971 r. w Poznaniu w wieku 71 lat.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
