Dział
Historia i tradycja leśna
Ilość znalezionych haseł: 192
(historia i tradycja leśna), Puchalski Tadeusz Józef Wojciech, leśnik, docent hodowli lasu, kierownik Katedry Ogólnej Hodowli Lasu Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Ur. 22 IV 1901 r. w Krakowie, był synem Karola, notariusza, i Marii z Grabowskich. Lata dziecięce i szkolne P. spędził w Milówce nad Sołą, miasteczku Beskidu Żywieckiego, którego przyroda wpłynęła na wybór przyszłego zawodu. Następnie uczęszczał do IV Państwowego Gimnazjum Realnego w Krakowie, gdzie w r. 1920 zdał egzamin dojrzałości. W l. 1920-4 studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniw. Pozn., w dn. 10 XII 1925 uzyskał dyplom inżyniera leśnictwa. Od połowy kwietnia 1924 do r. 1940 pracował w lasach Dóbr Żywieckich kolejno jako asystent, adiunkt, zarządca lasów i wreszcie samodzielny referent do spraw hodowli lasu. W r. 1926 ukończył państwowy kurs Urzędu Wojewódzkiego Lwowskiego dla samodzielnych gospodarzy leśnych. Pracując w nadleśnictwie Jeleśnia w Beskidzie Zachodnim na południowy wschód od Żywca, przeprowadził w l. 1932-4 obserwacje nad biologią i rozwojem drzewek z uzupełnień w dwudziestoletnich czystych uprawach świerkowych. W ich wyniku napisał dysertację pt. Badania nad rozwojem świerków z uzupełnień w pierwszym okresie wydzielania („Roczniki Nauk Roln. i Leśnych" T. 38: 1936), na podstawie której uzyskał 12 XI 1936 doktorat nauk leśnych na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniw. Pozn. Otrzymał za pracę tę w r. 1935 «Medal Brązowy» Uniw. Pozn. W pierwszym roku okupacji niemieckiej P. był nadal zarządcą w Lasach Żywieckich w Zarządzie Leśnym Rycerka, lecz 30 IX 1940 został zwolniony. Następnie, od 7 XI t. r. do połowy kwietnia 1942, pracował w Głównym Wydziale Lasów Generalnego Gubernatorstwa w Krakowie, po czym od maja 1942 był zarządcą prywatnych lasów Potockich w Rymanowie Zdroju. Tutaj zasłużył się wraz z kilkoma innymi leśnikami w dbałości o stan zachowania lasów, obniżając przed administracją niemiecką zasobność drzewostanów, wysokość etapów rębnych lub dostarczając negatywny surowiec drzewny pochodzący z trzebieży. Po wojnie, po upaństwowieniu tych lasów P. od lipca 1945 był nadleśniczym Lasów Państwowych w Kórniku pod Poznaniem. Od marca 1950 pracował na Wydziale Leśnym Uniw. Pozn. początkowo jako adiunkt w Katedrze Ekonomiki i Polityki Leśnej. We wrześniu t. r. objął jako zastępca profesora kierownictwo Katedry Ogólnej Hodowli Lasu na Uniw. Pozn., potem w Wyższej Szkole Rolniczej (WSR), która powstała w r. 1951. Okresowo wykładał także naukę o środowisku leśnym i ochronę przyrody. Habilitował się 27 V 1961 na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na podstawie pracy pt. Kształtowanie się świerków pod wpływem różnego siedliska i zagęszczenia na przykładzie młodnika w górnym reglu Pilska (Beskid Żywiecki), („Roczniki Wyższej Szkoły Rolniczej w P.", Dodatek nr 3: 1961). Dn. 7 III 1962 otrzymał nominację na docenta etatowego hodowli lasu wspomnianej katedry, którą kierował do 31 VIII 1970, tj. do chwili reorganizacji jednostek naukowo-dydaktycznych WSR, w rezultacie której pracował jako docent Instytutu Przyrodniczych Podstaw Leśnictwa WSR. Był P. w l. akad. 1960/61 i 1961/2 prodziekanem Wydziału Leśnego WSR, w 1. 1964-6 prodziekanem Zaocznego Studium Zawodowego na Wydziale Leśnym WSR, w l. 1957-63 członkiem Rady Naukowo-Dydaktycznej Leśnych Zakładów Doświadczalnych WSR w Poznaniu. W l. 1964-6 kierował Zaocznym Studium Zawodowym Wydziału Leśnego WSR. Był członkiem wielu komisji, m. in. Komisji Weryfikacyjno-Egzaminacyjnej na stopień inżyniera leśnictwa na Wydziale Leśnym WSR. W l. 1957-6 opiekował się uczelnianym kołem Polskiego Tow. Turystyczno-Krajoznawczego. Na emeryturę P. przeszedł 30 IX 1971, ale nadal utrzymywał ścisły kontakt z uczelnią. P. był jednym z wybitnych specjalistów w zakresie hodowli lasów górskich. Praktykę zdobył w trakcie dwudziestoletniej pracy terenowej w leśnictwie górskim, uzupełnioną następnie pięcioletnią praktyką leśnictwa nizinnego. Na uczelni dał się poznać jako świetny dydaktyk i wychowawca, łączący umiejętnie praktykę z teorią. W trudnych warunkach zorganizował od podstaw Katedrę Ogólnej Hodowli Lasu, którą kierował dwadzieścia lat. Rozwinął w niej i prowadził zespołową problematykę badawczą dotyczącą dynamiki wzrostu młodników leśnych. Był czołowym znawcą ekologii górskich drzew leśnych i ich roli produkcyjnej, zwłaszcza świerka pospolitego. Prowadził długofalowe badania własne nad przyrostem grubości i cechami hodowlanymi ekotypów świerka istebniańskiego i puszczańskiego w naturalnym borze górnoreglowym, co znalazło podsumowanie w jego pracy habilitacyjnej. Ogłosił około 65 publikacji, w tym 4 książki i tyleż skryptów akademickich. Szczególnie ważne były prace stanowiące szeroką syntezę zagadnień hodowlanych: "Wzrost drzew i drzewostanów" (1968) i "Rębnie w gospodarstwie leśnym" ( 1972), które przedstawiały i wyjaśniały w aspekcie biologicznym i ekologicznym szereg spraw związanych z praktycznymi zabiegami pielęgnacyjnymi, zmierzającymi do wytworzenia nowego drzewostanu. Wspólnie ze Zbigniewem Prusinkiewiczem napisał podręcznik akademicki: "Ekologiczne podstawy siedliskoznawstwa leśnego" (1975). Wydał także, głównie dla słuchaczy studiów zaocznych, skrypty, które miały po kilka wydań: "Wybrane zagadnienia z hodowli lasu - Ekologia lasu" (1966, 1970), "Wybrane zagadnienia z hodowli lasu - Wzrost drzew i drzewostanów" (1969), "Wybrane zagadnienia z hodowli lasu - Rębnie w lesie nasiennym" (1971) oraz "Siedliskoznawstwo leśne" (wspólnie z Z. Prusinkiewiczem -1963, 1964, 1968). Pasjonował się myśliwstwem, a pasja ta - nacechowana głęboką etyką łowiecką - znalazła odzwierciedlenie w artykułach o posługiwaniu się bronią myśliwską, a także w bibliofilskim wydaniu książkowym "Broń śrutowa i technika strzelania" (1978). Był członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Towarzystwa Leśnego, Polskiego Związku Łowieckiego i innych. Odznaczał się wrażliwością artystyczną, był zamiłowanym muzykiem wiolonczelistą. Zmarł 10 II 1979 w Poznaniu i pochowany został na cmentarzu junikowskim. Był odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1972). W małżeństwie od 28 IX 1963 r. z Mieczysławą z Rozmarynowiczów dzieci nie miał.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Józef Rivoli urodził się 3 października 1838 w Nowej Wsi pod Swarzędzem. Po uzyskaniu matury w gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, rozpoczął w 1858 roku praktykę w pruskich lasach państwowych w Bolewicach, a w latach 1860-62 studiował leśnictwo na Akademii Leśnej w Tharandcie. Po ukończeniu studiów objął w 1863 roku stanowisko nadleśniczego w dobrach kórnickich hr. Tytusa Działyńskiego. Następny właściciel, hr. Jan Działyński, uczynił go w 1870 roku głównym zarządcą i plenipotentem całego swego majątku, którą to funkcję Rivoli pełnił do roku 1876. W grudniu 1866 r., wraz z Hipolitem Trąmpczyńskim i Hipolitem Cegielskim przyczynił się do powstania Wydziału Leśnego, utworzonego przy Centralnym Towarzystwie Gospodarczym i kierował nim od 1867 roku aż do roku 1918 (od 1908 roku było to Towarzystwo Leśne w Wielkim Księstwie Poznańskim). Od 1873 do 1875 r. J. Rivoli wykładał encyklopedię leśnictwa i geografię fizyczną ziem polskich w Wyższej Szkole Rolniczej w Żabikowie. Przez dwa lata – najpierw w Kórniku (1876), później w Poznaniu (1877), własnym nakładem wydawał miesięcznik o tematyce leśnej "Przegląd Leśniczy", który docierał również do Królestwa Polskiego i Galicji. Pracując w Kórniku, prowadził Rivoli badania naukowe, które zaowocowały opublikowaną po niemiecku, prekursorską w zakresie mikroklimatologii leśnej rozprawą pt. "Ueber den Einfluss der Wälder auf die Temperatur der untersten Luftschichten", wydaną w Poznaniu w 1869 roku. W tym czasie odbył też Rivoli wiele podróży naukowych krajowych i zagranicznych, m.in. w Karpaty (1871), do Norwegii i Szwecji (1872), Szwajcarii i Portugalii (1873) oraz kilkakrotnie do Hiszpanii. Wyjazd do Portugalii zaowocował monografią fizjograficzną obszaru portugalskich gór Serra da Estrella, wydaną w języku niemieckim w 1880 roku ("Die Serra da Estrella. Versuch einer physikalisch-geographischen Beschreibung dieser Gebirgsgruppe mit spezieller Berücksichtigung ihrer Verhältnisse" - Petermanns Mitteilungen 1880, Beiheft nr 61). Rozprawa przyniosła Rivolemu europejski rozgłos i order „De Nostra Senhora da Conceiçâo de Villa Viçoza”, przyznany w 1886 roku przez króla Portugalii Ludwika I. Inne znaczące prace naukowe Rivolego to obszerne studium pt. "O geograficznym rozsiedleniu świerka", opublikowane w 1884 roku w Sylwanie, oraz rozprawa pt. "Badania nad wpływem klimatu na wzrost niektórych drzew europejskich" (Poznań 1921). Po odejściu z Kórnika w 1876 r. Józef Rivoli zajmował się m.in. urządzaniem lasów na terenach całej dawnej Rzeczpospolitej – od Warty po Dniestr i Dźwinę, od Malborka po Nowy Sącz. W 1877 roku we Lwowie stanął w szeregu inicjatorów powołania do życia galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, opracowując wraz z Henrykiem Strzeleckim i Ernestem Tillem statut dla tego towarzystwa. W 1907 r. przewodniczył w Krakowie obradom „Pierwszego Zjazdu polskich leśników” ze wszystkich dzielnic Ojczyzny. Na mocy jednej z uchwał powierzono Rivolemu przewodnictwo powołanej przez Zjazd specjalnej komisji do spraw ujednolicenia polskiego słownictwa techniczno-leśnego. Odzyskanie niepodległości po I wojnie światowej otwiera przed 80-letnim już Józefem Rivolim nowe pole działania. Bardzo aktywnie włącza się w organizację Sekcji Leśnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym powstającego Uniwersytetu Poznańskiego (zwanego wówczas Wszechnicą Piastowską), tworzy w 1919 roku Katedrę Hodowli Lasu i zostaje jej pierwszym kierownikiem, wykładając hodowlę lasu i geografię leśnictwa, a przez pewien czas także urządzanie lasu. W 1921 r. przewodniczy w Poznaniu obradom III Ogólnego Zjazdu Leśników. Jego ogromne zasługi naukowe i organizacyjne zostają docenione przez macierzystą uczelnię. Uchwałą Senatu UP z dnia 15 grudnia 1922 r. prof. Józef Rivoli wraz z Marią Skłodowską-Curie i Romanem Dmowskim otrzymał tytuł doktora honoris causa (były to pierwsze doktoraty h.c. Uniwersytetu Poznańskiego). Rok później Rzeczpospolita nagrodziła go Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta. Życie Prof. Józefa Rivolego dobiegło końca 16 lutego 1926 r. Umarł w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu świętomarcińskim. Jego wychowankowie wystawili mu w 1935 r. pomnik na terenach zajmowanych przez Wydział Rolniczo-Leśny UP na Sołaczu. Zniszczony przez Niemców, pomnik ten został odbudowany w 1948 r. W 1942 r. okupacyjne władze niemieckie zlikwidowały cmentarz świętomarciński i ciało Profesora w masowej ekshumacji zostało przeniesione na cmentarz dębiecki, na peryferie Poznania. W 2004 roku udało się zidentyfikować miejsce jego pochówku i odnalezione szczątki ciała Profesora zostały przeniesienie na cmentarz poznańskiej parafii pw. św. Jana Vianney’a.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Kamil Stefan Rogaliński urodził się w Brześciu Kujawskim. Po ukończeniu szkoły średniej w Poznaniu odbył studia leśne na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1949 r. uzyskał stopień doktora nauk rolno-leśnych z dziedziny leśnictwa. W 1951 r. został kierownikiem nowo utworzonej Katedry Użytkowania Lasu. W 1953 r. przekształcił ją w katedrę zespołową z sześcioma zakładami, z których tylko trzy wykazywały większą żywotność. W 1954 r. został mianowany docentem, w 1963 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1977 r. - profesora zwyczajnego. Działalność dydaktyczno-naukowa profesora Rogalińskiego była bardzo bogata. Towarzyszyła jej rozległa praca organizacyjno-administracyjna zarówno w środowisku akademickim, jak i resorcie leśnictwa. W pierwszym okresie działalności pracował w Poznaniu (Uniwersytet Poznański i Wyższa Szkoła Rolnicza 1947-1966), w drugim - w Krakowie (Wyższa Szkoła Rolnicza/Akademia Rolnicza 1963-1984), aż do przejścia na emeryturę w 1984 r. W pierwszym okresie organizował i kierował Katedrą Użytkowania Lasu, a po przejściu do Krakowa organizował i także kierował Katedrą Użytkowania Lasu (dwukrotnie) oraz Instytutem Użytkowania Lasu i Inżynierii Leśnej. W Poznaniu pełnił funkcję prodziekana (1951-1953) i dziekana (1962-1964) Wydziału Leśnego, natomiast w Krakowie dziekana (1964/1965) Wydziału Leśnego i prorektora (1965 - 1969) tamtejszej Wyższej Szkoły Rolniczej. Wcześniej, zaraz po wojnie (1945-1947), brał udział w organizowaniu, jako przedstawiciel Ministerstwa Leśnictwa, średnich szkół leśnych. Wniósł także wkład w rozwój Instytutu Technologii Drewna w Poznaniu, jako członek rady naukowej oraz kierownik Zakładu Suszenia i Konserwacji Drewna. Przez cały czas kierowania różnymi jednostkami Wydziałów Leśnych w Poznaniu i w Krakowie prowadził wykłady z głównego i ubocznego użytkowania lasu. Jako samodzielny nauczyciel akademicki wykształcił ponad 300 inżynierów i magistrów inżynierów leśnictwa. Był promotorem 28 prac doktorskich, w tym 16 na Wydziale Leśnym w Poznaniu. Spośród wypromowanych doktorów zdecydowana większość pracuje na uczelniach lub w instytutach naukowo-badawczych. Pięciu z nich to profesorowie z tytułami naukowymi. Zainteresowania naukowe profesora Rogalińskiego koncentrowały się wokół problemów pozyskiwania i wykorzystania drewna oraz licznych leśnych użytków ubocznych. Wiele prac poświęcił zagadnieniu wartości użytkowej płodów runa leśnego, wpływowi zanieczyszczeń przemysłowych na plonowanie jagodzisk czernicowych oraz problematyce związanej z ergonomicznym systemem pozyskiwania drewna. W dorobku pisarskim zebrał, jako autor lub współautor, 151 publikacji, w tym ponad 100 rozpraw naukowych i kilka opracowań książkowych. Przez wiele lat pełnił liczne funkcje w radach i komisjach naukowych oraz resortowych, był redaktorem działu „Leśnictwo” Zeszytów Naukowych WSR i AR w Krakowie, redaktorem zeszytów Oddziaływanie Przemysłu na Lasy (1968-1978) oraz członkiem Rady Redakcyjnej czasopisma naukowego Ergonomia (1982-1988). Za wieloletnią pracę naukowo-badawczą, dydaktyczną i organizacyjną był wyróżniany nagrodami ministra. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Krakowie w 1988 r. w wieku 74 lat.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna),Eugeniusz Ronka pochodził z rodziny szwajcarskiej (taka pisownia jego nazwiska utrwaliła się w XIX w Wielkopolsce; w innych źródłach pojawiają się różne formy jego nazwiska: de Ronka, de Ronca, de Ronko, de Ronke, Ronko, Ronke). Ojciec Eugeniusza,Ludwik, był profesorem Uniwersytetu Moskiewskiego. Według większości źródeł Eugeniusz urodził się w 1790 roku we Władykaukazie, gdzie w tym czasie przebywali jego rodzice. Studia uniwersyteckie ukończył w Moskwie, po czym wstąpił do wojska. Najazd Napoleona na Rosję zastał go, jako oficera artylerii, w korpusie inżynierów armii w Tule. W 1815 r. młody oficer został odkomenderowany do komisji mierniczej, pracującej na Ukrainie i na Krymie, a następnie przeniesiony do Petersburga. Służba wojskowa nie pochłaniała mu zbyt wiele czasu, więc zapisał się na studia w tamtejszym Instytucie Leśnym. Po ich ukończeniu został skierowany w 1820 roku do pracy w Puszczy Białowieskiej na stanowisko nadleśniczego (Oberforsmeister), co w rosyjskiej administracji leśnej wiązało się automatycznie z awansem na stopień wojskowy kapitana. Na nowym stanowisku, Ronka okazał się bardzo sprawnym kierownikiem i organizatorem wszystkich służb puszczańskich. Wiele uwagi poświęcał hodowli żubrów w Puszczy, których stan liczbowy za jego bytności w Puszczy zwiększył się z 596 sztuk w 1822 r. do 711 sztuk w 1829 r. Zamieszkał w Królowym Moście, gdzie poślubił Polkę - Anielę Wiesiołowską; małżeństwo to z pewnością przyczyniło się do jego zupełnej polonizacji W kilka miesięcy po wybuchu Powstania Listopadowego Ronka otrzymał carski nakaz konfiskaty wszelkiej broni palnej z terenu Puszczy Białowieskiej. Zgromadzony arsenał nie został oddany władzom rosyjskim, lecz posłużył do uzbrojenia około 300-osobowej partii powstańczej, w której znalazł sie takze ponad 100-osobowy oddział strażników i strzelców z Puszczy Białowieskiej, z którym Ronko przyłączył się do korpusu generała Dezyderego Chłapowskiego. Po upadku Powstania na Litwie, korpus wraz z oddziałem dowodzonym przez Ronkę, przekroczył granicę rosyjsko-pruską i został internowany. Ronka znalazł się na liście powstańców ściganych carskim listem gończym, a za jego głowę wyznaczono nagrodę 6 000 rubli w złocie. Po upływie okresu internowania w Prusach, udał się na emigrację do Francji, a później do Szwajcarii, gdzie podjął pracę w lasach, poznając praktycznie różne dziedziny gospodarstwa leśnego tego kraju, a szczególnie nowoczesne metody urządzania lasu. Po kilku latach pobytu w Szwajcarii Ronka uzyskał paszport tego kraju i pieszo przez Bawarię i Czechy dotarł do Wielkiego Księstwa Poznańskiego, gdzie znalazł zatrudnienie u towarzysza walk powstańczych na Litwie, hrabiego Seweryna Mielżyńskiego, właściciela dóbr miłosławskich koło Wrześni. Wydalany dwukrotnie z Prus, wracał do Miłosławia, gdzie wreszcie po 1840 roku otrzymał prawo pobytu w Królestwie Pruskim. Wykonał urządzanie lasów Mielżyńskiego i w innych majątkach polskich, szkoląc przy tym leśniczych i zachęcając ich do studiowania literatury fachowej i kształcenia w szkołach leśnych. Opracował także Kalendarz dla leśnika i łowczego całorocznego zatrudnienia w boru i lesie, dla pierwszego w Wielkim Księstwie Poznańskim polskiego Podręcznika leśnictwa, wydanego w Poznaniu w 1869 r. Jego działalność przyczyniła się w znaczącym stopniu do unowocześnienia polskiego gospodarstwa leśnego w XIX-wiecznej Wielkopolsce. Pod koniec swego życia, prawdopodobnie między 1868 a 1870 rokiem, ciężko schorowany Eugeniusz Ronka przeniósł się z Miłosławia do Galicji, do swej córki, Marii z Ronków Breańskiej i zamieszkał w Zagórzanach, parafia Gdów. Tam też zmarł dnia 5 lipca 1875 r.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Czesław Rossiński (s. Wacława) urodził 2sierpnia 1907 r. w osadzie Buzułucki Bor w guberni samarskiej w Rosji, skąd w 1920 r. przyjechał z rodziną do Polski. W 1927 r. ukończył Państwowe Gimnazjum im. T. Rejtana w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Leśnym SGGW. W 1931 r. przeniósł się na Wydział Rolniczo-Leśny Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w 1933 r. uzyskał dyplom inż. leśnika. Od września 1937 r. do momentu mobilizacji był nadleśniczym w Nadleśnictwie Lida. We wrześniu 1939 r. jako ppor. rezerwy piech. służył w batalionie KOP „Orany” i walczył z oddziałami Armii Czerwonej. Internowany na Litwie, uciekł do Londynu, skąd przedostał się do Armii Polskiej we Francji (w 1. Dyw. Grenadierów), a po jej klęsce znów do Anglii (w 1. Bryg. Strzelców). W marcu 1943 r. został przerzucony drogą lotniczą do kraju, gdzie otrzymał przydział do Kedywu Okręgu AK w Lublinie (pseud.: Kozioł, Jemioła, Jaskółka). Od jesieni 1943 r. był oficerem dywersji (szefem Kedywu) Inspektoratu Rejonowego Radzyń, później w 1944 r. kolejno: dowódcą oddziału dyspozycyjnego Kedywu w Obwodzie Lublin-miasto i dowódcą oddziału partyzanckim w Obwodzie AK Lublin-powiat. Za swoje czyny wojenne odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari V klasy, francuskim Krzyżem za Waleczność, angielskim Krzyżem Lotniczym oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na Lubelszczyznę działał w zbrojnym podziemiu. m.in. przygotowywał niedoszły do skutku zamach na najwyższe władze PKWN. Aresztowany przez Rosjan w czasie rozmów pokojowych, uciekł i został zatrudniony przez Feliksa Osińskiego na stanowisku taksatora leśnego w Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie. Ujęty przez NKWD 22 grudnia 1944 r. w siedzibie PKWN (chciał uzyskać przydział pracy na Ziemiach Odzyskanych), po kilkumiesięcznych ciężkich przesłuchaniach, został skazany przez Wojskowy Sąd Okręgowy w Lublinie na karę śmierci wraz z innymi członkami grupy zamachowców. Wyrok wykonano 12 kwietnia1945 r. w Lublinie. Do dziś nie wiadomo, gdzie został pochowany. Czesława Rossińskiego upamiętniono na tablicy pamiątkowej odsłoniętej w 2006 r. na gmachu RDLP Lublin.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Wacław Rossiński urodził się w 1874 r. w Petersburgu. Po ukończeniu gimnazjum przyrodniczego w 1893 r. i po odbyciu służby wojskowej, w latach 1898-1902 studiował w Instytucie Leśnym w Peters¬burgu, który ukończył jako uczony leśnik II stopnia. W 1904 r., po dwuletnich badaniach w Borach Buzułuckich w guberni samarskiej, uzy¬skał tytuł uczonego leśnika I stopnia na podstawie pracy o wpływie częściowej uprawy gleby na zrębach boru suchego na zachowanie jej wilgot¬ności (Trudy po Lesn. Opytn. Diełu w Rossii, 1904, z. 3). W Borze Buzułuckim pracował do 1908 r. współpracując m.in. z G. Morozowem i W. Sukaczewem. Wyniki badań opublikował w artykule Tipy nasażdienij Buzułukskogo bora. Lesnoj Zurnal 1913, z. 8). W 1920 r. wrócił do Polski. Począt¬kowo pracował w Warszawskim Zarządzie Dóbr Państwo¬wych jako inspektor obwodowy, a następnie w Departamencie Leśnictwa Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Pań¬stwowych (później Ministerstwo Rolnictwa i Reform Rolnych) w Wydziale Urządzania Lasów Państwo¬wych. Prowadził w tym czasie m.in. urządzenie gospodarstwa leśnego w Puszczy Białowieskiej (opublikował na ten temat artykuł Z Puszczy Białowieskiej. Urządzenie gospodarstwa le¬śnego w Puszczy. Las Pol. 1922, nr 3), oraz współdziałał przy układaniu instrukcji urządzeniowej. W 1924 współdziałał przy powołaniu Komisji Doświadczalnictwa Leśnego, której celem było koordynowanie prac badawczych z zakresu le¬śnictwa i następnie współpracował z tą komisją. W 1atach 1924-30 kierował referatem doświadczalnictwa leśnego w Wydziale Ekonomiki Leśnej w Departamencie Le¬śnictwa na stanowisku radcy ministerialnego. Na IV Ogólnym Zjeździe Leśników Polskich w 1926 r. w Warszawie przedstawił referat O organizacji doświadczalnictwa leśnego. Pamiętnik IV Ogólnego Zjazdu Leśników. War¬szawa 1928). Współpracował również z inny¬mi placówkami naukowymi, m.in. z Państwowym Instytutem Meteorologicznym oraz Instytutem Badań Inżynierii Wojskowej. Publikował artykuły w „Echach Leśnych" i „Kalendarzu Leśnym In¬formacyjnym”. W1930 r., po likwidacji Departamentu Le¬śnictwa w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych, przeszedł na emeryturę. Zmarł 14 marca1935 r. Wacław Rossiński był ojcem Czesława, także leśnika (zob.).
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 »
Wszystkich stron: 13
