(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), w obszarze leśnym pas terenu pozbawiony drzewostanu, na którym nie wykonano zmiany profilu podłużnego i poprzecznego o nawierzchni z gruntu rodzimego umożliwiający poruszanie się pojazdów. Stan techniczny elementów drogi, a szczególnie nawierzchni uzależniony jest od właściwości gruntu rodzimego, warunków wodnych i atmosferycznych. Droga przeznaczona do ruchu o małym natężeniu z możliwością jej zamknięcia przy niekorzystnych warunkach pogodowych.
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), droga o nawierzchni naturalnej z prawidłowo wyprofilowanym przebiegiem podłużnym (łuki pionowe i spadki) oraz poprzecznym zapewniającym prawidłowe odwodnienie korpusu drogowego i elementy łuku poziomego.
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), droga o nawierzchni z gruntu rodzimego, na którym wykonano zabieg ulepszenia lub stabilizacji przyczyniający się do poprawy nośności nawierzchni.
to droga z jezdnią o jednym pasie ruchu.
to droga przechodząca przez grunty leśne niebędąca drogą publiczną (krajową, wojewódzką, powiatową i gminną).
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 Nr 19, poz. 115 z póź. zm.) lub w innych przepisach szczególnych.
Droga o nawierzchni z materiałów bitumicznych,betonowych, brukowcowych, kamienno betonowych, klinkierowych
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), według klasyfikacji GUS to droga o nawierzchni brukowej lub tłuczniowej nieprzystosowana do szybkiego ruchu samochodowego ze względu na pylenie lub duże nierówności.
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), według klasyfikacji GUS to droga o nawierzchni z kostki kamiennej, klinkieru, betonu, z płyt kamienno-betonowych, bitumu i są to nawierzchnie bezpylne oraz dostatecznie równa i przystosowana do szybkiego ruchu samochodowego.
to droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), drogi przebiegające w dolinach o spadkach podłużnych nieprzekraczających maksymalnych dopuszczonych dla dróg leśnych i na tyle szerokich, aby korpus drogi znajdował się po za ciekiem w niej płynącym.
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), drogi zaprojektowane płaskimi grzbietami po płaskowyżach oraz działami wód.
to drogi gospodarcze, wykorzystywane całorocznie lub okresowo (w tym dojazdy pożarowe).Ich konstrukcja uzależniona jest od natężenia ruchu. Drogi leśne boczne łączą się z leśnymi drogami głównymi i istotnymi obiektami występującymi na obszarze transportowym.
to łączniki dojazdowe od dróg publicznych, dróg leśnych głównych i leśnych bocznych oraz do ważnych punktów występujących w obszarze transportowym nadleśnictwa. Drogi leśne dojazdowe zapewniają komunikacyjność wynikającą z potrzeb dojazdu np. do obiektów rekreacyjnych, punktów widokowych, budowli sakralnych. Łącznikowy dojazd ma często jeden wjazd, zakończony zwykle placem do zawracania (potocznie „droga ślepa”),
to drogi pełniące najważniejsze funkcje na obszarze transportowym nadleśnictwa (w tym dojazdy pożarowe), stanowiące podstawę komunikacyjnego udostępnienia lasu, umożliwiające transport przez cały rok, niezależnie od warunków pogodowych, przystosowane do ruchu pojazdów wysokotonażowych; drogi te łączą układ dróg leśnych z drogami publicznymi, na które może wyjechać zestaw wysokotonażowy,
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 » Wszystkich stron: 16