(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), szklisty, piaszczysty materiał składający się głównie z CaO, SiO2 , Al2O3 i MgO, otrzymywany zwykle przez gwałtowne schłodzenie wodą ciekłego żużla wielkopiecowego. Granulowany żużel wielkopiecowy twardnieje reakcją hydrauliczną. Peletyzowany i suchy granulowany żużel wielkopiecowy mogą mieć zbliżone właściwości hydrauliczne.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), według PN-EN ISO14688-1 to zespół cząstek mineralnych niekiedy z substancją organiczną w postaci osadu, który może być rozdrobniony przez delikatne rozcieranie w ręce i który zawiera wodę i powietrze (a niekiedy także inne gazy). Termin ten stosuje się także do gruntu nasypowego zawierającego grunt naturalny albo materiał wytworzony przez człowieka, wykazujące podobne właściwości, np. kamienia łamanego, żużli, popiołów lotnych.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt powstały nie w sposób naturalny, lecz w wyniku działalności człowieka, np. przez wymieszanie gruntu naturalnego z materiałami odpadowymi (gruz, popiół, materiały syntetyczne itp.). Do gruntów antropogenicznych zgodnie z PN-EN ISO 14688-1 zalicza się także grunty przetworzone (np. kamienie łamane) lub wytworzone (żużle, popioły lotne itp.) przez człowieka.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grupa gruntów zawierających ziarna o średnicy większej niż 63 mm. Według PN-EN-ISO 146688-1 zalicza się do tej grupy kamienie, głazy i duże głazy.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), część skorupy ziemskiej mogąca współdziałać z obiektem budowlanym, stanowiąca jego element lub służąca jako tworzywo do wykonania z niego budowli ziemnej.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grupa gruntów zawierających ziarna o średnicy mniejszej niż 0,063 mm i cząstki gruntu. Według PN-EN-ISO 146688-1 zalicza się do tej grupy pyły i iły.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt spoisty odznaczający się zdolnością do zmian objętości (kurczenia się lub/i pęcznienia) tylko na skutek zmian wilgotności. Skład mineralny gruntów ekspansywnych obejmuje hydrofilne minerały ilaste: smektyt i illit.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grupa gruntów zawierających ziarna o średnicy od 0,063 do 63 mm. Według PN-EN-ISO 146688-1 zalicza się do tej grupy piaski i żwiry.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt o jednolitym uziarnieniu dla którego wskaźnik różnoziarnistości (uziarnienia) CUc
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt składający się z kilku frakcji dla którego wskaźnik różnoziarnistości (uziarnienia) CU wynosi 6-15 i wskaźnik krzywizny Cc
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt rodzimy, w którym zawartość części organicznych Iom≤ 2%.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt, którego pory są całkowicie wypełnione wodą. Grunt nasycony wodą składa się tylko z dwóch faz: stałej (szkielet gruntowy) i płynnej (woda lub inna ciecz). Wilgotność objętościowa gruntu nasyconego wodą jest równa jego porowatości, a stopień nasycenia gruntu nasyconego wodą jest równy 1.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt, którego szkielet (faza stała) powstał w wyniku procesów geologicznych.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt częściowo nasycony wodą, w którego porach oprócz wody znajduje się również gaz. Grunt nienasycony wodą składa się z trzech faz: stałej (szkielet gruntowy), płynnej (woda lub inna ciecz) i gazowej (powietrze). Wilgotność objętościowa gruntu nienasyconego wodą jest mniejsza od jego porowatości.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt rodzimy lub antropogeniczny nie spełniający warunków dla gruntu skalistego.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 » Wszystkich stron: 12