(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), ziarnisty materiał, zazwyczaj o określonym składzie ziarnowym (od d=0 do D), który jest stosowany do wykonania ulepszonego podłoża gruntowego oraz warstw konstrukcji nawierzchni.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), mieszanka dwu lub trzech gruntów powstała w wyniku stabilizacji garanulometrycznej charakteryzująca się odpowiednimi właściwościami geotechnicznymi (uziarnieniem, zagęszczalnością, odpornością na dfziałanie wody). Poszczególne frakcje dobrane w odpowiedniej proporcji spełniają w mieszance określone zadania: frakcja żwirowa i piaskowa tworzą szkielet nośny, pyłowa stanowi wypełniacz, a iłowa jest lepiszczem (J.W. Sylwestrzak, J.A. Szewczyk 1990).
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), mieszanka związana hydraulicznie, składająca się z kruszywa o kontrolowanym uziarnieniu i cementu, wymieszana w sposób zapewniający uzyskanie jednorodnej mieszanki.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), mieszanka składająca się z kruszywa o kontrolowanym uziarnieniu, spoiwa drogowego i wody twardniejąca dzięki reakcji hydraulicznej. Twardnienie może być opóźnione przez dodanie środka opóźniającego wiązanie.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), mieszanka, w której następuje wiązanie i twardnienie na skutek reakcji hydraulicznych.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), odporność gruntu na działanie niskich temperatur wyrażająca się zdolnością zachowania spoistości przy powtarzających się cyklach zamarzania i odmarzania.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), część kruszywa pozostająca na większym z granicznych sit, używanych w opisywaniu wymiaru kruszywa.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), zdolność podłoża gruntowego do przejmowania oddziaływań konstrukcji bez utraty stateczności, zależna od właściwości wytrzymałościowych gruntów, rodzaju i cech konstrukcji oraz charakteru jej oddziaływań. Utrata stateczności może nastąpić na przykład wskutek wypierania gruntu spod fundamentu i nadmiernego jego osiadania, poziomego przesunięcia fundamentu, osuwiska, zsuwu fundamentu lub podłoża wraz z konstrukcją.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), (V) całkowita objętość gruntu.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), (Vp) różnica między objętością gruntu i objętością szkieletu gruntowego Vp = V - Vd S. Pisarczyk (2001) podaje, że jest to suma objętości wody Vw i gazów Va znajdujących się w próbce gruntu.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), (Vd) objętość cząstek stałych w próbce Vd=md/ρs gdzie: md - masa szkieletu gruntowego, ρs - gęstość właściwa szkieletu gruntowego,
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), to rozpoznanie i opisanie gruntu wykonane bez wykorzystania specjalnych urządzeń (np. proctora, sit, aparatu Casagrande'a czy trójosiowego ścinania) na podstawie obserwacji (dotykania, oglądania, wąchania, rozcierania itp.). Pierwsze podstawy klasyfikacji makroskopowej gruntów opracowano i przyjęto w 1956 roku na Konferencji Mechaniki Gruntów i Fundamentowania w Gdańsku. Według PN-88/B-04481 metoda makroskopowa jest uproszczonym badaniem rodzaju i stanu gruntów — wyniki mają charakter przybliżony w stosunku do ustaleń wg PN-86/B-02480.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), zdolność gruntów do odkształceń objętościowych i postaciowych w wyniku oddziaływań czynników wewnętrznych i zewnętrznych, zwłaszcza obciążeń konstrukcją, które zmieniają stan naprężenia w podłożu gruntowym.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), zwiększenie objętości gruntu wywołane zmniejszeniem zewnętrznego obciążenia.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), utrata stateczności zbocza (naturalnie ukształtowana pochyła powierzchnia terenu) lub skarpy i niekontrolowane przemieszczenie się gruntu lub skał pod wpływem sił ciężkości i ewentualnie ciśnienia spływowego wody, wstrząsów i innych przyczyn, połączone ze ścięciem podłoża wzdłuż powierzchni poślizgu.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 » Wszystkich stron: 12