(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), określenie nazwy gruntu i opis na podstawie uziarnienia, rodzaju materiału właściwości składników mineralnych lub organicznych oraz plastyczności. Oznaczenie gruntu w PN-B-02481:1998 zdefiniowano jako "nazwa gruntu" i oznacz to: wyraz albo połączenie wyrazowe oznaczające rodzaj gruntu zgodnie z obowiązującą klasyfikacją, przy czym nazwa gruntu niespoistego zależy od procentowej zawartości frakcji o danych wymiarach, natomiast gruntu spoistego - od zawartości frakcji iłowej, pyłowej i piaskowej.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), wielkość wyrażająca ilościowo właściwość gruntu lub skały, stosowana w obliczeniach projektowych i badaniach kontrolnych
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), zdolność gruntu do zwiększania objętości tylko w wyniku wzrostu jego wilgotności.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grupa gruntów gruboziarnistych składających się z ziaren o wymiarach od 0,063 do 2,0 mm.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), cecha gruntów spoistych określająca ich podatność na zmianę właściwości mechanicznych przy zmianach wilgotności.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), część kruszywa przechodząca przez mniejsze z granicznych sit, używanych w opisywaniu wymiaru kruszywa.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), grunt rodzimy, antropogeniczny lub skała, istniejące na miejscu budowy przed wykonaniem prac budowlanych w strefie, której właściwości mają wpływ na projektowanie, wykonanie i eksploatację budowli
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), podłoże gruntowe, w którym do głębokości mającej wpływ na zachowanie się konstrukcji występuje jedna warstwa geotechniczna.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), podłoże gruntowe, w którym do głębokości mającej wpływ na zachowanie się konstrukcji występuje więcej niż jedna warstwa geotechniczna.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), drobny proszek powstały w wyniku spalania w elektrowniach energetycznych pyłu węglowego lub lignitu, uzyskany w trakcie mechanicznego lub elektrostatycznego procesu wytrącania.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), jest to stosunek objętości porów w danej próbce gruntów do objętości gruntu n = Vp/V
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), wielkość powierzchni granicznej ziaren i cząstek gruntu w przeliczeniu na jednostkę objętości gruntu. Im drobniejsze są cząstki danego ośrodka, tym większa jest jego powierzchnia właściwa i tym większa jest aktywność fizyko-chemiczna.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), sposób na oznaczenie gruntów spoistych. Z przeznaczonej do badań grudki gruntu bez frakcji kamienistej i żwirowej należy uformować kulkę o średnicy około 7 mm. Kulkę należy położyć na wyprostowanej dłoni i nasadą kciuka drugiej dłoni wałeczkować grunt nieznacznie naciskając. Wałeczkować należy z szybkością około 2 obrotów na sekundę aż do otrzymania wałeczka o średnicy około 3 mm. Jeżeli wałeczek nie wykazuje uszkodzeń, należy ugnieść go i ponownie uformować kulkę oraz powtórzyć wałeczkowanie. Czynności te należy powtarzać tak długo, aż wałeczek — po uzyskaniu średnicy 3 mm — wykaże spękania, rozwarstwienia lub rozsypie się. Wałeczkowanie należy również zakończyć, gdy wałeczek długości 4 ÷ 5 cm podnoszony za jeden koniec zacznie pękać pod własnym ciężarem. Rodzaj uszkodzeń oraz wygląd wałeczka określa rodzaj gruntu.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), zamarzanie wody w gruncie w przypadku występowania ujemnych temperatur. Jeśli temperatura ujemna powietrza utrzymuje się długo, to granica przemarzania gruntu przesuwa się głębiej.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), przepuszczalność hydrauliczna, właściwość pozwalająca na przepływ cieczy przez grunt w wyniku różnicy potencjałów ciśnienia.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 » Wszystkich stron: 12