(ochrona lasu), działalność mająca na celu przywrócenie wartości użytkowej glebom zniszczonym przez przemysł, zwłaszcza górniczo-hutniczym. Polega ona na właściwym ukształtowaniu rzeźby terenu, poprawieniu właściwości fizycznych i chemicznych gleby, uregulowaniu stosunków wodnych, wzmacnianiu skarp, zbudowaniu dróg i niezbędnych obiektów gospodarczych lub turystycznych, zasianiu traw i kwiatów oraz zadrzewieniu połączonym z wysianiem odpowiednich grzybów itp. Obowiązek rekultywacji spoczywa na użytkowniku, który zniszczył glebę wykorzystując ją do celów pozarolniczych. Rekultywacja powinna być wykonana w ciagu 4 lat od ustania pozarolniczej eksploatacji gruntów.
(ochrona lasu), wydzielone fragmenty upraw lub drzewostanów o znacznie rozluźnionym zwarciu, w których dokonuje się zasadniczych zmian warunków środowiskowych poprzez wprowadzenie określonych gatunków roślin drzewiastych i krzewiastych, rosnących w znacznym zwarciu. Preferowane są gatunki owocow- oraz spadzio- i nektarodajne, stanowiace bazę pokarmową dla ptaków i owadów entomofagicznych. Ważnym elementem remizy jest zbiornik z wodą naturalny bądź pojnik).
(ochrona lasu), środki fizyczne (dźwięk–hałas, światło–barwa) bądź środki ochrony roślin stosowane profilaktycznie w celu odstraszenia zwierząt od żerowania na roślinach
(ochrona lasu), jeden z etapów gradacji. Jest to okres spadku liczebności owadów. Zaczyna się od stadium wybuchowego (punkt kulminacyjny gradacji), następnie przechodzi w stadium pokryzysowe, aby na koniec osiagnąć stan normalny.
(ochrona lasu), dostarczanie glebie składników pokarmowych będących w niedoborze, w stosunku do innych, będących w nadmiarze, wywołanym np. imisjami przemysłowymi. Prowadzi do przywrócenia korzystnych proporcji między składnikami pokarmowymi.
(ochrona lasu), środki chemiczne stosowane do zwalczania gryzoni. Stosuje się je głównie w przynętach pokarmowych, można również stosować je do opylania lub opryskiwania chronionych upraw.
(ochrona lasu), rojenie. Liczne wystąpienie uskrzydlonych owadów dorosłych (imagines) w celu odbycia lotu godowego, podczas którego dochodzi do kopulacji.
(ochrona lasu), metoda ochrony drzewostanów przed owadami kambio- i ksylofagicznymi (szkodnikami wtórnymi i technicznymi), polegająca na dostarczaniu do zagrożonych kompleksów leśnych świeżego drewna - bazy lęgowej i żerowej - przed okresem rójki najliczniej reprezentowanego gatunku szkodnika. Po zasiedleniu przez owady, drewno jest wywożone poza strefę zagrożenia. W razie potrzeby (gdy rójka jest rozciągnięta w czasie) dowozi się kolejne partie drewna. Jego wabiącą rolę można stymulować syntetycznymi feromonami wabiącymi owady.
(ochrona lasu), uszkodzenie od uderzenia pioruna. Powstaje w środku strzały i sięga od wierzchołka do ziemi. Z czasem rysa zarasta, różni się od listwy mrozowej tym, że przebiega na dłuższym odcinku
(ochrona lasu), rysakowanie /sztuczne chropowacenie/ - za pomocą specjalnego urządzenia nacinanie kory do warstwy łyka, w wyniku czego następuje wyciek żywicy, która zasycha na powierzchni strzały lub też tworzy się tkanka przyranna, powodująca powstawanie listew korkowych, które uniemożliwiają zwierzynie spałowanie. Zabieg najlepiej wykonać w miesiącach kwiecień – czerwiec. Rysakuje się drzewa na strzale od wysokości około 2 metrów w dół na całym obwodzie, tak aby odstęp między rysami nie przekraczał 2 cm.
(ochrona lasu), zwierzęta odżywiające się szczątkami roślinnymi i zwierzęcymi, znajdującymi się w glebie, ściółce, wodzie i mule dennym zbiorników wodnych, np. dżdżownice, nicienie, małże i larwy niektórych owadów. Rozdrabniają one martwą materię organiczną, którą z kolei reducenci rozkładają na proste związki mineralne.
(ochrona lasu), jedna z form prognozowania zagrożenia drzewostanów przez foliofagi, polegająca na liczeniu gąsienic żerujących w koronie drzewa. Liczenie gąsienic pozwala na określenie stopnia zagrożenia drzewostanu.
(ochrona lasu), cecha środka ochrony roślin polegająca na braku toksycznego działania w stosunku do innych owadów lub roślin jeśli mówimy o herbicydach.
(ochrona lasu), stopień ubytku aparatu asymilacyjnego na skutek żerowania foliofagów, określany w przedziałach procentowych: stopień 1 - żer słaby (defoliacja 11-30%), stopień 2 - żer śreni (defoliacja 31-60%), stopień 3 - żer silny (defoliacja 61-90%), stopień 4 - żer bardzo silny (defoliacja powyżej 90%).
(ochrona lasu), jest jednym z głównych czynników meteorologicznych, powodujących szkody w lasach. Pokrywa śnieżna powstaje w wyniku opadów śniegu. Opad śnieżny przybiera różne formy, zależnie od zmiennych proporcji temperatury i prężności pary wodnej oraz warunków dynamicznych w chmurze i w czasie opadania. Oddziaływanie szkodliwe opadów śniegu na las występuje przede wszytkim wówczas, gdy termin opadu nie jest właściwy lub wielkość opadu jest nadmierna.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 » Wszystkich stron: 21