Lasy Państwowe

A B C D E Ę F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Dział

Ochrona przyrody

Ilość znalezionych haseł: 572

Ochrona przyrody

Tymczasowa Komisja Państwowa Ochrony Przyrody

to pierwszy organ w niepodległej Polsce zajmujący się ochroną przyrody. Na spotkaniu w dniu 17 grudnia 1919 roku, polscy przyrodnicy, leśnicy i miłośnicy turystyki zaproponowali utworzenie Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Wśród inicjatorów powstania PROP znajdowali się profesorowie: Władysław Szafer, Jan Gwalbert Pawlikowski, Eugeniusz Romer i Stanisław Sokołowski, malarz Stanisław Kamocki oraz minister Ksawery Prauss. Jeszcze w 1919 roku rząd polski utworzył w drodze rozporządzenia 15-osobową Tymczasową Państwową Komisję Ochrony Przyrody, która w 1920 roku zmieniła nazwę na Państwową Komisję Ochrony Przyrody. Dopiero 22 czerwca 1925 roku, została powołana istniejąca do dzisiaj Państwowa Rada Ochrony Przyrody (PROP), wówczas jako organ 25-osobowy. Do 1949 roku PROP była wraz z Biurem Delegata Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, jedyną w Polsce instytucją państwową zajmującą się ochroną przyrody.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Gatunki niebezpieczne

gatunki zwierząt uznane za niebezpieczne dla życia i zdrowia ludzi. Zasady dotyczące tych gatunków określa art. 73 ustawy o ochronie przyrody, a ich lista znajduje się w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie gatunków zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi. Ze względu na poziom zagrożenia, zwierzęta te, zostały podzielone na dwie kategorie. Pierwsza (załącznik 1 rozporządzenia) to najbardziej niebezpieczne gatunki lub grupy gatunków zwierząt, które z przyczyn naturalnej agresywności lub właściwości biologicznych mogą stanowić poważne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, które mogą być przetrzymywane jedynie w ogrodach zoologicznych, cyrkach i placówkach naukowych. Druga kategoria (załącznik 2 rozporządzenia) obejmuje pozostałe gatunki lub grupy gatunków zwierząt niebezpiecznych. Ich przetrzymywanie wymaga spełnienia określonych w rozporządzeniu warunków.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Obszary dzikości

to obszary wyróżniające się niewielką antropopresją, a szczególnie minimalną penetracją terenu przez człowieka, brakiem zabudowy, ograniczoną do minimum siecią szlaków komunikacyjnych, znacznym udziałem miejsc trudnodostępnych, np. obszarów podmokłych. Ich optymalna wielkość to więcej niż 20 000 ha, jednak istotne znaczenie może mieć już obszar o pow. 1000 ha, a nawet kilkuset hektarów, ze znacząco ograniczoną presją człowieka. Tak rozumiane obszary dzikości wpisują się w powstające od niedawna koncepcje tworzenia i rozwoju obszarów dzikich „wilderness”. Najbliżej im do systemu proponowanego przez European wilderness society, zakładającego ich czterostopniową klasyfikację.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Ochrona przyrody

to system prawny, formy ochrony oraz ogół działań zmierzających do zachowania w niezmienionym lub optymalnym stanie przyrody ożywionej i nieożywionej, a także krajobrazu. Głównym celem ochrony przyrody jest utrzymanie stabilności ekosystemów i procesów ekologicznych oraz zachowanie różnorodności biologicznej.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

pomnik przyrody nieożywionej

spośród zarejestrowanych 35 020 pomników przyrody (GUS 2019), 1635 obiektów (4,7%) stanowią twory przyrody nieożywionej, w tym: 1131 głazów narzutowych, 295 skałek, 41 jaskiń, 5 jarów oraz 163 źródła, wodospady i wywierzyska.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

redukcja zwierząt chronionych

zezwolenie na redukcję zwierząt chronionych może wydać Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dla gatunków objętych ochroną ścisłą) lub Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dla gatunków objętych ochroną częściową). Według danych Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (GUS 2019) w 2018 r. wydano zezwolenie na redukcję: 10 gatunków ssaków, 19 gatunków ptaków i 2 zezwolenia na wszystkie gatunki ptaków objęte ochroną ścisłą, 2 gatunków płazów, 1 gatunku gadów, 29 gatunków ryb. Wśród wydanych decyzji: 231 dotyczyło redukcji 5348 osobników bobra europejskiego, 10 redukcji 93 osobników żubra i 11 redukcji 31 osobników wilka. Powodem wydania zezwoleń były wyrządzane przez zwierzęta szkody, zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego oraz cele naukowe (głównie płazy i ryby).

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Raciborski Marian

żył w latach 1863-1917. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, wybitny botanik i jeden z pierwszych w Polsce paleobotaników. Pionier idei ochrony przyrody, inicjator tworzenia rezerwatów przyrody. W latach 1896-1900 prowadził badania flory dalekowschodniej na Jawie. Po powrocie, w latach 1900-1909 był kierownikiem katedry Akademii Rolniczej w Dublanach. W latach 1904–05 był prezesem Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika, które zaproponowało między innymi utworzenie rezerwatów w Tatrach i Pieninach a także rezerwatów stepowych na niżu. Od 1909 r. profesor botaniki Uniwersytetu Lwowskiego, a od 1912 r. Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1912 został również dyrektorem Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W pierwszych latach XX w. dokonał inwentaryzacji drzew pomnikowych na terenie Galicji (zainicjował w tym celu akcję społeczną wśród włościan i miłośników przyrody), której wyniki opublikował w dwóch pracach: Zabytki przyrody oraz Ochrony godne drzewa i zbiorowiska roślin (Kosmos 1910).

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Wodziczko Adam

żył w latach 1887-1948. Wybitny polski botanik, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, wielki propagator ochrony przyrody i krajobrazu. W latach 1906–1910 studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1912 został asystentem w Katedrze Anatomii i Fizjologii Roślin Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1915–1918 został powołany jako mikrobiolog do armii austriackiej. Po odzyskaniu niepodległości, był aktywnym członkiem Tymczasowej Komisji, a następnie Państwowej Rady Ochrony Przyrody. W 1920 roku został kierownikiem Instytutu Botanicznego Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1924-1948 był kierownikiem Ogrodu Botanicznego w Poznaniu. Po wojnie, dzięki jego staraniom, w 1945 utworzono w Katedrze Botaniki Ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego pierwszy w Polsce samodzielny Zakład Ochrony Przyrody i Uprawy Krajobrazu. Stworzył fizjotaktykę - naukę o stosunku człowieka do przyrody. Był wielkim propagatorem ochrony przyrody. Brał udział w pracach nad projektami parków: Tatrzańskiego, Pienińskiego i Babiogórskiego. Z jego inicjatywy powstały parki narodowe: Wielkopolski, Woliński i Słowiński. Jako pierwszy przyrodnik w kraju zwrócił uwagę na gospodarcze znaczenie ochrony przyrody. Uważał, że przyroda zawsze będzie źródłem wyżywienia ludzi, pod warunkiem, że nie naruszy się panującej w niej równowagi. Twierdził, że nie wystarczy ochrona poszczególnych gatunków, lecz trzeba chronić krajobraz jako całość.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Sokołowski Jan Bogumił

żył w latach 1899-1982. Wybitny polski ornitolog, popularyzator wiedzy o ptakach, profesor Uniwersytetu Poznańskiego. W 1925 roku, po ukończeniu studiów biologicznych na Uniwersytecie Poznańskim został delegatem Okręgowego Komitetu Ochrony Przyrody na Wielkopolskę do spraw ochrony ptaków. W 1931 został powołany w skład Państwowej Rady Ochrony Przyrody. W 1936 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy „Ptaki ziem polskich”. W 1948 roku został kierownikiem Katedry Zoologii i Entomologii na Wydziale Leśnym UP. Po utworzeniu w 1951 roku WSR w Poznaniu był założycielem i pierwszym dziekanem nowo utworzonego Wydziału Zootechnicznego. Od 1955 roku aż do przejścia na emeryturę w 1969 r. był kierownikiem Katedry Zoologii Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Od 1956 roku był członkiem Zarządu Głównego LOP. Profesor Jan Sokołowski czynnie propagował ochronę ptaków, m.in. projektował i wieszał budki lęgowe, a także pisał książki, artykuły i broszury popularyzujące wiedzę przyrodniczą.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Pawlikowski Jan Gwalbert

żył w latach 1860-1939. Polski ekonomista, polityk, historyk literatury, jeden z pionierów ochrony przyrody. Był humanistą o niezwykle wszechstronnej wiedzy i szerokich zainteresowaniach. W latach 1876–1881 uprawiał taternictwo, dokonując szeregu nowych wejść, w tym pierwszego wejścia na Mnicha. Prekursor taternictwa jaskiniowego. Prowadził badania speleologiczne w Dolinie Kościeliskiej. W latach 1891–1904 był profesorem ekonomii Akademii Rolniczej w Dublanach. W 1912 r. zainicjował powołanie Sekcji Tatrzańskiej jako pierwszej w Polsce organizacji mającej na celu ochronę przyrody. Był jednym z głównych orędowników utworzenia na terenie Tatr parku narodowego. Brał aktywny udział przy powołaniu Ligi Ochrony Przyrody. Działał w międzynarodowym ruchu ochrony przyrody i w powołaniu Międzynarodowego Biura Ochrony Przyrody w Brukseli. Był prekursorem dzisiejszej sozologii. Pochowany jest na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Paczoski Józef

żył w latach 1869-1942. Wybitny botanik, profesor, inicjator i twórca nauki fitosocjologii, jeden z twórców naukowych podstaw ochrony przyrody. Był inicjatorem utworzenia Muzeum Puszczy Białowieskiej. Działał z profesorami Szaferem i Wodziczką na rzecz utworzenia Parku Narodowego w Białowieży, co nastąpiło dopiero w 1947 roku.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Goetel Walery

żył w latach 1889-1972. Przyrodnik, geolog i paleontolog, profesor Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, współorganizator Ligi Ochrony Przyrody. Był inicjatorem utworzenia parków narodowych Pienińskiego, Tatrzańskiego oraz Babiogórskiego. Na pierwszym powojennym Kongresie Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody w Brunnen w 1947 r. był głównym rzecznikiem rozszerzenia pojęcia ochrony przyrody i objęcia nią wszystkich zasobów naturalnych. W efekcie na kongresie w Edynburgu w 1956 r. zmieniono program Unii i jej nazwę na Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody i jej Zasobów. W 1965 roku zaproponował nazwę sozologia dla nowej gałęzi nauki, która łączy w sobie problematykę ochrony przyrody z racjonalnym użytkowaniem jej zasobów.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Szafer Władysław

żył w latach 1886-1970. Wybitny polski botanik, publicysta i organizator ruchu ochrony przyrody w Polsce, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Główny inicjator powołania Ligi Ochrony Przyrody. Z profesorem Michałem Siedleckim był inicjatorem utworzenia w 1928 r. Międzynarodowego Biura Ochrony Przyrody w Brukseli. W latach 1936-38 był reprezentantem Rządu Polskiego do Rady Generalnej tegoż Biura. W 1958 roku został wybrany członkiem honorowym Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i jej Zasobów a także członkiem Komisji Ekologicznej oraz Tymczasowego Międzynarodowego Komitetu Parków Narodowych. Brał udział w licznych międzynarodowych akcjach jak: utworzenie Komitetu Ochrony Żubra, współpraca z Międzynarodowym Komitetem Ochrony Ptaków i Międzynarodową Radą Badań Morza, w akcjach ochrony wielorybów i innych.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Sztolcman Jan

żył w latach 1854-1928. Ornitolog, podróżnik, aktywny działacz na rzecz ochrony przyrody. W 1872 roku, po rozpoczęciu studiów zoologicznych na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim związał się z Gabinetem Zoologicznym w Warszawie, gdzie został asystentem Taczanowskiego. W roku 1875 przerwał studia i wyjechał w podróż do Peru i Ekwadoru, gdzie prowadził badania ornitologiczne. Po powrocie, w 1887 roku objął kierownictwo Muzeum Zoologicznego Branickich (od 1919 r. Państwowe Muzeum Zoologiczne). Był działaczem łowieckim, założycielem (1899) i redaktorem „Łowca Polskiego”. Od 1924 r. prowadził wykłady z łowiectwa na SGGW. Był również aktywnym działaczem ochrony przyrody. Działał przy międzynarodowym Komitecie Ochrony Ptaków i był inicjatorem powstania Międzynarodowego Towarzystwa Ochrony Żubra. W maju 1923 r. na Międzynarodowym Kongresie Ochrony Przyrody w Paryżu jako delegat Państwowej Komisji Ochrony Przyrody przedstawił polski projekt ratowania żubra, opierający się na doświadczeniach Ligi Ochrony Bizona Amerykańskiego. Od 1926 roku był członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Conwentz Hugo

żył w latach 1855-1922. Niemiecki botanik i paleobotanik, pionier europejskiej ochrony przyrody. W latach 1880-1910 był pierwszym dyrektorem Muzeum Przyrodniczego w Gdańsku (Zachodniopruskie Muzeum Prowincjonalne). Przeprowadził inwentaryzację największych głazów narzutowych na Pomorzu Gdańskim. Był twórcą nowego znaczenia pojęcia „pomnik przyrody”. Przyczynił się do powstania pierwszego urzędu konserwatora przyrody na terenie Prus (państwowy opiekun pomników przyrody – niem. Staatliche Stelle für Naturdenkmalpflege in Preußen) – od 1906 pełnił tę funkcję w Gdańsku, a w 1910 roku przeniósł się wraz z urzędem do Berlina. W roku 1916 odwiedził Puszczę Białowieską. Omawiano wówczas plan utworzenia tam dużego rezerwatu w widłach Narewki i Hwoźnej. W efekcie fragment puszczy o powierzchni około 3 tys. ha wyłączono spod wyrębów oraz zaniechano na nim planów budowy linii kolejki leśnej.

Zobacz więcej...

« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 »
Wszystkich stron: 39

Kontakt

CZCIONKA A A⁺ A⁺

Strona główna

Pielęgnowanie drzew

Prawne podstawy wycinki drzew

Bezpieczeństwo i higiena pracy w leśnictwie

Botanika leśna

Anatomia i morfologia roślin

Drzewa i krzewy

Ekologia i geografia roślin

Ochrona roślin

Rośliny zielne

Systematyka roślin

Edukacja leśna

Biocenoza leśna

Dynamika biocenoz leśnych

Ekologia drzew leśnych

Ekologiczne funkcje lasu

Ekosystem leśny

Las jako zjawisko geograficzne

Las – naturalny zbiornik węgla

Podstawowe pojęcia z zakresu ekologii

Podstawowe zasady, prawa i teorie ekologiczne

Samoregulacja w ekosystemach leśnych

Siedlisko i środowisko leśne

Środowiskowe zagrożenia drzew i drzewostanów

Wymagania ekologiczne drzew i krzewów leśnych

Ekonomika leśnictwa

Entomologia leśna

Ergonomia w leśnictwie

Fitopatologia leśna

Gleboznawstwo leśne

Elementy mineralogii, petrografii, geologii historycznej, geomorfologii

Gleba jako fizyczne i chemiczne środowisko życia

Żywe organizmy w glebie i próchnica

Laboratorium gleboznawcze, sprzęt i aparatura

Podstawy klasyfikacji gleb, kryteria i zasady

Jednostki klasyfikacji gleb

Historia i tradycja leśna

Genetyka i selekcja drzew leśnych

Szczegółowa hodowla lasu

Środowiskowe zagrożenia drzew i drzewostanów

Informatyka w leśnictwie

Dokumentacja SILP

Oprogramowanie i sprzęt

Sprzęt informatyczny

Inżynieria leśna

Budownictwo leśne

Drogownictwo leśne

Lasy i leśnictwo

Mechanizacja prac leśnych

Meteorologia i klimatologia leśna

Nauka o produkcyjności lasu

Nauka o surowcu drzewnym

Ochrona przeciwpożarowa

Ochrona przyrody

Ochrona przyrody

Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe

Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe

Wartościowanie nieruchomości leśnych

Zarząd przypadający oraz sprawowany przez Lasy Państwowe

Prawo ochrony środowiska i polityka leśna

Siedliskoznawstwo leśne

Uboczne użytkowanie lasu

Urządzanie lasu

Użytkowanie lasu

Zoologia leśna

Fizjologia leśna