Dział
Siedliskoznawstwo leśne
Ilość znalezionych haseł: 422
(siedliskoznawstwo leśne), jednostka związana ze zróżnicowaniem geograficznym warunków produkcji leśnej w kraju. Cechą charakterystyczną odmian typu siedliskowego lasu i kryterium różnicującym jest naturalna rola lasotwórcza ważniejszych gatunków drzew leśnych, uwarunkowana ich zasięgiem terytorialnym (poziomym i pionowym) oraz składem naturalnym gatunkowym drzewostanów. Wyróżnia się:
a) odmiany krainowe typu siedliskowego lasu wynikające z położenia w określonej krainie przyrodniczo-leśnej; tj. głównie ze zróżnicowania warunków klimatycznych, geologicznych, krajobrazu naturalnego i potencjalnej roslinności naturalnej np. LMśw w krainie II (Mazursko-Podlaskiej), LMśw w krainie V (Śląskiej).
b) odmiany fizjograficzno-klimatyczne typu siedliskowego lasu wyróżniane na terenach wyżynnych i podgórskich oraz górskich ze względu na lokalne położenie (stok północny, stok południowy, ekspozycja, dolina, wierzchowina), wskazująca specyficzne warunki wzrostu i rozwoju lasu, w szczególności potrzeby odmiennego planowania hodowlanego uwzględniające dobór odpowiedniego składu gatunkowego drzewostanu.
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), bardzo żyzne siedliska na silnie uwilgotnionych glebach mineralnych (z piasków drobnoziarnistych, iłów, pyłów) z płytkimi warstwami utworów organicznych (mułu, murszu, gytii); okresowo podtapiane i zalewane; w dolinach rzek, na obrzeżach jezior, w obniżeniach z ruchomą wodą. Gleby mineralno-murszowe, gruntowoglejowe murszowe, torfowo-mułowe, mułowo-murszowe, gytiowo-murszowe, murszowate; o odczynie słabo kwaśnym, rzadziej kwaśnym lub obojętnym.
Gatunkiem panującym w drzewostanie zazwyczaj jest olsza czarna I-II kl. bonitacji; rzadziej jesion wyniosły; a gatunkami domieszkowymi jesion i świerk, rzadziej dąb szypułkowy, wiąz szypułkowy. W warstwie dolnej drzewostanu rośnie czeremcha zwyczajna. Podszyt silnie rozwinięty buduje czeremcha zwyczajna, leszczyna, porzeczka czarna. Bogate runo tworzą m.in. gatunki różnicujące to: przytulia czepna Galium aparinum, ostrożeń warzywny Cirsium oleraceum, kuklik zwisły Geum rivale, czartawa drobna Circaea alpina, knieć błotna Caltha palustris, psianka słodkogórz Solanum dulcamara, pępawa błotna Crepis paludosa. Gatunkami częstymi są min.: wiązówka błotna Filipendula ulmaria, chmiel zwyczajny Humulus lupusus, czartawa pospolita Circaea lutetiana, pokrzywa zwyczajna Urtica dioica, niecierpek pospolity Impatiens noli-tangere, turzyca odległokłosa Carex remota i kostrzewa olbrzymia Festuca gigantea.
W roku 2010 OlJ zajmowały na terenach w zarządzie Lasów Państwowych obszar 56 tys. ha (0,8% pow.). Większe obszary OlJ w LP są m.in. w mezoregionach Równiny Nowogardzkiej (I.7), Równiny Słupskiej (I.11), Puszczy Augustowskiej (II.11) i Pojezierzy Wielkioplskch (III.20).
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), rzadko spotykane płaty siedlisk w zakolach potoków i rzek górskich, na terenach wysiękowych, gdzie występują gleby; gruntowo mułowe, torfowo-mułowe, mułowo murszowe wytworzone ze zwietrzelin skał węglanowych i bez węglanowych.
Drzewostan buduje olsza szara I-II kl. bonitacji, rzadziej jesion III kl. bonitacji. Dolnej warstwy drzewostanu brak; podszyt słabo rozwinięty złożony z porzeczki alpejskiej. Gatunki różnicujące to m.in.: świerząbek orzęsiony Chaerophyllum hirsutum, tojeść gajowa Lysymachia nemorum, starzec gajowy Senecio nemoralis, jarzmianka większa Astrantia maior, starzec Fuchsa Senecio fuchsi i sitowie leśne Scirpus sylvaticus. Gatunki częste to m.in.: tojeść gajowa Lysimachia nemorum, wiązówka błotna Filipendula ulmaria i ostrożeń warzywny Cirsium oleraceum.
W roku 2010 OlJG zajmowały w Lasach Państwowych obszar poniżej 200 ha. W LP siedlisko to występuje na niewielkich powierzchniach w Sudeckiej (VII) i Karpackiej krainie przyrodniczo-leśnej.
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), rzadko spotykane płaty siedlisk u podnóży stoków, na terenach podtapianych oraz wysiękowych, gdzie występują najczęściej gleby: gruntowoglejowe, mułowe, torfowo-mułowe lub mułowo murszowe. Wytworzone z płytkich utworów organicznych na utworach mineralnych.
Drzewostan buduje olsza czarna II kl. bonitacji, rzadziej jesion I-II kl. bonitacji. Domieszkę mogą stanowić wiąz, brzoza, osika. Dolnej warstwy drzewostanu brak; podszyt nieliczny lub brak. Gatunki różnicujące to m.in.: świerząbek orzęsiony Chaerophyllum hirsutum, tojeść gajowa Lysymachia nemorum, jarzmianka większa Astrantia maior i starzec Fuchsa Senecio fuchsi. Gatunki często występujące to m.in.: wietlica samicza Athyrium filix femina, pępawa błotna Crepis paludosa i ostrożeń warzywny Cirsium oleraceum.
W roku 2010 OlJwyż zajmowały w Lasach Państwowych obszar ponad 600 ha. W LP występują na niewielkich powierzchniach w Ślaskiej (V), Małopolskiej (VI), Sudeckiej (VII) i Karpackiej (VIII) krainie przyrodniczo-leśnej.
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), siedliska na torfowiskach niskich. Gleby torfowe torfowisk niskich (średnio głebokich lub głębokich), murszowe, murszaste; kwaśne, słabo kwaśne.
Drzewostan olsza czarna II-III kl. bonitacji; gatunkiem domieszkowym jest brzoza. Warstwy dolnej drzewostanu brak. Podszyt z reguły słabo rozwinięty tworzy porzeczka czarna i jarzębina. Runo o charakterystycznej kępkowo-dolinkowej budowie, tworzą gatunki turzyc wysokich. Gatunkami różnicującymi głównie są: turzyce: ciborowata, brzegowa, błotna, długokłosa Carex: psudocyperus, riparia, acutiformis, elongata; oraz kosaciec żóty Irys pseudoacorus, tarczyca pospolita Scutelaria galericulata i krwawnica pospolita Lythrum salicaria, nerecznica błotna Thelypteris palustris. Gatunkami częstymi są m.in.: psianka słodkogórz Solanum dulcamara, nerecznica błotna Thylepteris palustris, gorysz błotny Peucedanum palustre, tojeść bukietowa i t. pospolia Lysimacha thyrsiflora i L. vulgaris. Na kępach wokół drzew występują m.in. gatunki borów mieszanych, borówka czarna Vaccinium myrtillus, siódmaczek leśny Trientalis europaea, nerecznica krótkoostna Dryopteris carthusiana.
W roku 2010 olsy typowe zajmowały na terenach w zarządzie Lasów Państwowych obszar 125 tys. ha (1,8% pow.). Większe obszary Ol zajmują w mezoregionach Równiny Nowogardzkiej (I.7), Równiny Słupskiej (I.11), Wielkich Jezior Mazurskich (II.3), Puszcz Mazurskich (II.4) i Puszczy Solskiej (VI.13).
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), podstawowe typologiczne powierzchnie siedliskowe (PodTPS) wykorzystywane są w pracach obejmujących diagnozowanie i kartowanie siedlisk leśnych (typów siedliskowych lasu). PTPS lokalizowane są w drzewostanach starszych klas wieku, o składzie gatunkowym warstw drzewiastych i runa odpowiadającym warunkom siedliska; są w jednorodnych płatach siedliskowych w oddaleniu od: dróg, linii podziału powierzchniowego, rowów itp. Na PTPS wykonuje się zgodnie z wytycznymi aktualnej instrukcji urządzania lasu (IUL cz. II. 2012): opis drzewostanu na pow. ok. 0,2 ha; opis runa na powierzchni do 400 m2 i opis profilu glebowego (odkrywki), zgodny także z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, do głębokości do 150 cm w glebach ciężkich (glinaistach, ilastych, piłastych); bądź do 200 cm w glebach luźnych (piaszczystych). Nastepnie na podstawie diagnoz cząstkowych według drzewostanu, runa i gleby wykonywana jest diagnoza końcowa (syntezy) typu siedliskowego lasu, jego warianu uwilgotnienia i stanu, np. BMśw 2-Z1a; co oznacza Bór mieszany świeżo-wilgotny na gruntach porolnych
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), pomocnicze typologiczne powierzchnie siedliskowe (PomTPS), służą do (kartowania) ustalenia przebiegu granic jednostek siedliskowych i glebowych wyróżnianych w ramach typu siedliskowego lasu: wariantu uwilgotnienia TSL, stanu siedliska, rodzaju TSL, typu i podtypu gleby, gatunku gleby. Opis PomTPS obejmuje: uproszczony opis drzewostanu (skład gatunkowy warstwy górnej drzew, wiek, kl. bonitacji, budowa pionowa, skład gatunkowy warstwy dolnej drzew, podrostu i podszytu), typ pokrywy runa oraz 3-5 gatunków warstwy runa i warstwy mszysto-porostowej; a także określone w warunkach terenowych typu próchnicy, podtypu gleby i składu granulometrycznego wierzchnich warstw gleby.
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), Duży obszar leśny w północno-wschodniej części kraju, na pograniczu Polski, Litwy i Białorusi. W Polsce na terenie województwa podlaskiego, w granicach powiatów: augustowskiego, suwalskiego grodzkiego i ziemskiego oraz sejneńskiego. Puszcza Augustowska zajmuje rozległe tereny Równiny Augustowskiej a także płn.- wsch. część Kotliny Biebrzańskiej oraz środkowo- południowy fragment Pojezierza Wschodnio-Suwalskiego). Obszary leśne są głównie w zarządzie nadleśnictw Lasów: Suwałki, Pomorze, Szczebra, Płaska oraz Augustów. W granicach puszczy są także lasy Wigierskiego Parku Narodowego (powierzchnia ogólna 15,0 tys. ha, w tym 9,4 tys. ha lasów) oraz północno-wschodnie tereny Biebrzańskiego Parku Narodowego. Współczesny obszar Puszczy Augustowskiej na terytorium Polski to tereny leśne oraz przyległe do nich inne grunty w granicach określonych przez następujące miejscowości i obiekty liniowe: Kaletnik - Piotrowa Dąbrowa – Żubrówka Stara – Buda Ruska - Pomorze - Bierżniki – południowe obrzeża Jeziora Bałądź - granica państwa – Bartniki – Skieblewo – północno-wschodnie obrzeża Lipska - rzeka Biebrza – Kanał Augustowski - wschodnie obrzeża Augustowa – droga 664 – Dowspuda - Białe - droga 655 - południowe obrzeża Suwałk – Lipniak – Kaletnik. W opisanych granicach Puszczy Augustowskiej są między innymi jeziora: Necko, Dąbrówka, Krzywe, Wigry, Dowcień, Jurkowo, Pomorze, Sajno i Kolno; a poza granicami jeziora Żubrowo, Gremzydy, Głuche oraz Dmitrowo. Jest to obszar o powierzchni ogólnej 185 tys. ha, z czego ponad 110 tys. ha (ponad 60 %) zajmują lasy. Na obszarze P. Augustowskiej jest kilkanaście rezerwatów przyrody. Z jej areałem w znacznej części pokrywają się m.in. obszary Natura 2000 PLB 200002 Puszcza Augustowska i PLH 200005 Ostoja Augustowska Nazwa na mapie 'Polska mapa krajobrazowa' terenów leśnych w płn.-wsch. części województwa poddlaskiego, na wschód i płn-wsch. Augusowa
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 »
Wszystkich stron: 29
