Dział
Uboczne użytkowanie lasu
Ilość znalezionych haseł: 158
(uboczne użytkowanie lasu), Rozites caperatus (Pers.) P. Karst - pospolity gatunek grzyba, występujący niekiedy masowo w borach iglastych lub mieszanych, najczęściej na siedliskach uboższych, na kwaśnych piaszczystych glebach; bardzo często wśród mchów lub łanów borówki czernicy. Występuje od lipca do października, najobficiej w sierpniu i we wrześniu. Owocniki mają kapelusz o średnicy 5 - 12 cm, początkowo jajowaty, białawożółty, beżowożółty, ochrowy, pokryty jedwabistą skórką z drobnymi łuseczkami (młody kapelusz robi wrażenie oszronionego), później półkulisty, wypukły, rozpłaszczony, często z garbkiem, w starszym wieku na obwodzie często popękany i postrzępiony. U bardzo młodych owocników na brzegu kapelusza widać resztki białej, błoniastej osłony (charakterystyczna cecha). Blaszki są gliniastożółte, później rdzawobrązowe, gęste, zatokowato wycięte przy trzonie. Trzon jest białawy, żółtawy, cylindryczny, u podstawy nieco zgrubiały, wysokości 5 - 12 cm. Powierzchnia trzonu jest podłużnie prążkowana. Pierścień na trzonie jest błoniasty, biały, żółtawy, gładki; w starszym wieku zanikający i osadzony dość nisko. Białawy, kremowy lub beżowy miąższ jest bardzo delikatny i łamliwy; o nieznacznym zapachu i smaku; bardzo często opanowany przez czerwie. Ten bardzo smaczny i lokalnie znany grzyb znany jest pod wieloma nazwami, m.in.: niemka, turek, kołpak, kołpaczek, chochółka, czubatka, bydlarka. Jest dopuszczony do obrotu handlowego i przetwórstwa, chociaż jego wartość handlową obniża mała trwałość i delikatność owocników. Nadaje się do smażenia, duszenia; świetny na zupę, można go także suszyć (susz ma jasny kolor, zbliżony do barwy prawdziwka), a młode owocniki – marynować w occie.
Zobacz więcej...
(uboczne użytkowanie lasu), Flammulina velutipes (Curtis) Singer - ciekawy gatunek grzyba nadrzewnego, pojawiający się od października do grudnia, a podczas łagodnej zimy – aż do wczesnej wiosny. Występuje na martwym drewnie, czasem na żywych, ale osłabionych drzewach: najczęściej topolach, wierzbach i lipach, także klonach, olszach, brzozach i innych gatunkach, ale wyłącznie liściastych. Owocniki wyrastają na drewnie gromadnie, w kępkach; pojawiają się nie tylko w lasach, ale także w miastach, w parkach i zadrzewieniach. Kapelusz o średnicy 2 - 5 cm (czasem nawet do 10 cm), jest miodowożółty, żółtopomarańczowy lub żółtobrunatny. Powierzchnia kapelusza jest gładka, lśniąca, a podczas wilgotnej pogody śliska, lepka. Blaszki są białawe, kremowe, później żółtawe, rzadkie, różnej długości, przy trzonie zaokrąglone. Trzon jest cienki, ale twardy i łykowaty; w górnej części żółtawy, w dolnej – ciemnobrązowy, prawie czarny (ważna cecha rozpoznawcza), aksamitny, wysokości 5 - 10 cm. Miąższ jest cienki, kremowy, niezmienny w barwie, o łagodnym smaku i słabym zapachu. Jest to wartościowy gatunek jadalny, tym bardziej cenny, że występuje zimą. W wielu krajach uprawiany; w Polsce prawie zupełnie nieznany i nie zbierany, choć przez nielicznych smakoszy bardzo ceniony. Dobry zwłaszcza do smażenia, duszenia lub na zupę. Z uwagi na specyficzną porę i miejsce występowania, a także charakterystyczny trzon, praktycznie jest niemożliwy do pomylenia z innymi gatunkami.
Zobacz więcej...
(uboczne użytkowanie lasu), W handlu światowym używane są 2 skale barwne kalafonii - amerykańska i francuska. Skala francuska znajduje zastosowanie w Polsce. Jest to wzorzec 16 sześcianów o boku 22 mm, o barwie od jasnożółtej do brunatno-czerwonej służący do klasyfikacji kalafonii na podstawie jej barwy. Najwyższej jakości kalafonia - najjaśniejsza - otrzymuje symbole: 7A, 5A, 3A, AA, najniższej jakości - najciemniejsza oznaczana jest symbolami G, F lub E. Skala barwy jest skorelowna z t.zw. liczbą barwy, oznaczaną w warunkach laboratoryjnych, przy czym im wyższa jest wartość liczby barwy, tym słabsza jakość kalafonii.
Zobacz więcej...
(uboczne użytkowanie lasu), Pozyskiwany z żywych drzew sok jest bezbarwny, przeźroczysty, o delikatnym, przyjemnym smaku. Zawiera 0,7 - 2,0% cukrów (glukozy i fruktozy), kwasy organiczne w ilości 0,1 - 0,2%, garbniki oraz makro- i mikroelementy (0,03 - 0,07%), np. potas, wapń, żelazo, miedź, fosfor, magnez a ponadto witaminy z grupy B. Jego wartość energetyczna wynosi 23 kcal/100 ml. Sok pozyskiwany w sposób racjonalny, zgodny z instrukcją nie powoduje osłabienia lub obumierania drzew. Sok brzozowy oczyszcza, wzmacnia i odmładza organizm. Zalecany jest w chorobach nerek i pęcherza, zaburzeniach krążenia krwi a także w w kosmetyce. Po odparowaniu daje gęsty cukrowy syrop, który może być używany do słodzenia potraw. Z oskoły można też produkować napoje fermentowane a także niektóre rodzaje piwa. W latach 80. ub.w. pozyskaniem soku zajmowało się Przedsiębiorstwo "Las". Był on też wykorzystywany jako stymulator przy żywicowaniu sosny. Obecnie oferowany w handlu sok brzozowy pochodzi z importu.
Zobacz więcej...
(uboczne użytkowanie lasu), substancje stosowane przy żywicowaniu t. zw. wspomaganym, celem zwiększenia wydajności zabiegu. Można je podzielić na bodźcowe (gł. kwasy, np. siarkowy), powodujące uszkodzenia komórek żywicorodnych, dzięki czemu żywica wycieka po wykonaniu nacięcia dłużej i z większej głębokości oraz stymulatory, zwiększające płynność żywicy bądź stymulujące proceas jej wytwarzania (np. wywar podrożdżowy, wywar pospirytusowy, ekstrakt drożdżowy, roztwór drożdży). W krajach, gdzie obecnie pozyskuje się żywicę balsamiczną często stosowane są substancje bodźcowe lub stymulatory wycieku żywicy.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 »
Wszystkich stron: 11
