Dział
Urządzanie lasu
Ilość znalezionych haseł: 374
(urządzanie lasu), w opisie taksacyjnym warstwę podrostu należy opisywać, jeżeli zajmuje co najmniej 10% powierzchni, podając przy tym:1) gatunek drzewa i jego udział, w kolejności malejącej, określonej na podstawie zajmowanej powierzchni lub liczby drzewek;2) przeciętny wiek warstwy;3) przeciętną wysokość gatunku panującego;4) procent pokrycia powierzchni wyłączenia wyrażony ułamkiem dziesiętnym dla całej warstwy (analogicznie jak zadrzewienie);5) jakość hodowlaną, którą określa się dla poszczególnych warstw młodego pokolenia, przy zastosowaniu kryteriów jakości hodowlanej młodników (w wypadkach, gdy jakość hodowlana wynosiłaby: 34, 43, 44, młode pokolenie zalicza się do podszytu).W programie TAKSATOR uwzględniono możliwość określania miąższości grubizny dla podrostu, gdy ten osiągnął stosowne wymiary (podrost o charakterze dolnego piętra). Do tej warstwy należy zaliczyć pojedyncze, wyróżniające się egzemplarze drzewek w kępach podrostu, jednakże niespełniające kryteriów piętra drzewostanu.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), w urządzaniu lasu rozumiane jako najmłodsze pokolenie drzewostanu, nieprzekraczające 0,5 m wysokości, pochodzące z odnowienia sztucznego. Warstwę podsadzeń należy opisywać, jeżeli zajmuje co najmniej 10% powierzchni, podając przy tym:1) gatunek drzewa i jego udział, w kolejności malejącej, określonej na podstawie zajmowanej powierzchni lub liczby drzewek;2) przeciętny wiek warstwy;4) procent pokrycia powierzchni wyłączenia wyrażony ułamkiem dziesiętnym dla całej warstwy (analogicznie jak zadrzewienie);5) jakość hodowlaną, którą określa się dla poszczególnych warstw młodego pokolenia, przy zastosowaniu kryteriów jakości hodowlanej młodników (w wypadkach, gdy jakość hodowlana wynosiłaby: 34, 43, 44, młode pokolenie zalicza się do podszytu).
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), na powierzchni próbnej (w ramach inwentaryzacji urządzeniowej) mierzy się wysokość każdego gatunku drzewa, a jeżeli dany gatunek tworzy wyraźne warstwy wiekowe, to każdy gatunek drzewa w warstwie wiekowej, przy stosowaniu następujących wytycznych:
1) wysokość określa się m.in. w celu zastosowania odpowiedniego równania stałej krzywej wysokości, stąd wysokości drzew poszczególnych warstw wiekowych powinny być mierzone odrębnie;
2) wysokość mierzy się dla drzewa o pierśnicy zbliżonej do przeciętnej w danej grupie gatunkowej i wiekowej, przy czym drzewo takie typuje się spośród pięciu najbliżej położonych od środka powierzchni; w wypadku drzewostanów jednogatunkowych (ponad 70% w składzie gatunkowym na powierzchni kołowej) do pomiaru wysokości typuje się dwa drzewa spośród sześciu położonych najbliżej środka (po uszeregowaniu drzew według pierśnic, od najmniejszej do największej, są to drzewa trzecie i czwarte w takim szeregu); drzewo, którego wysokość została pomierzona, oznacza się symbolem ×, sytuowanym powyżej znaku pomiaru pierśnicy;
3) w dokumencie źródłowym pomierzone wysokości zapisuje się na wysokości pierśnicy mierzonych drzew (w tym samym wierszu);
4) wysokość należy mierzyć sprawdzonymi przyrządami, z dokładnością do 1 m.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), pomiary drewna martwego w urządzanym nadleśnictwie wykonuje się na co dziesiątej powierzchni próbnej zakładanej do celów inwentaryzacji miąższości metodą reprezentacyjną w każdej warstwie gatunkowo-wiekowej.
Miąższość drewna martwego określa się z podziałem na drewno: martwych drzew stojących i złomów, drzew ściętych i wywróconych oraz stanowiące fragmenty drzew martwych; podczas czynności pomiarowych pierśnic, względnie średnic w połowie długości, a także wysokości, względnie długości fragmentów drzew martwych, należy kierować się następującymi wytycznymi:
1) pomiarowi nie podlegają leżące fragmenty lub całe drzewa ścięte;
2) pomiaru długości drzewa lub długości fragmentu drzewa, zakwalifikowanych do pomiaru miąższości drewna martwego na danej powierzchni próbnej, dokonuje się również poza granicami tej powierzchni;
3) martwe drzewa stojące (posusz) i martwe drzewa stojące złamane (złomy) rejestruje się, jeżeli ich pniak (środek pniaka) znajduje się w granicach powierzchni próbnej oraz gdy ich pierśnica jest większa lub równa 70 mm (w korze).
W dokumencie źródłowym zapisuje się: gatunek drzewa, dla posuszu pierśnicę oraz wysokość, dla złomu pierśnicę oraz wysokość złomu o grubości powyżej 70 mm.
Do złomów nie zalicza się (nie dokłada się) ich odłamanych fragmentów; drewno drzew ściętych i wywróconych rejestruje się, jeżeli ich grubość w grubszym końcu jest większa niż 100 mm (w korze), a ich pniak (środek pniaka) znajduje się w granicach powierzchni próbnej; w wypadku wywróconego drzewa (z korzeniami) o zakwalifikowaniu drzewa do pomiaru decyduje jego powiązanie z powierzchnią przed obaleniem.
Pomiarowi podlegają też części martwych strzał, kłód, wierzchołków, gałęzi znajdujące się w granicach powierzchni i z nią powiązane (poprzez powiązanie z pniakiem, złomem, złomem żywym lub żywym drzewem), których grubość w grubszym końcu jest większa niż 100 mm (w korze), a ich długość większa niż 10 cm.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), w związku z tym, iż w ewidencji gruntów obowiązują zapisy powierzchni z dokładnością do 1 m2, a w planowaniu zadań gospodarczych z dokładnością do 1 ara, w planie urządzenia lasu przyjmuje się następujące zasady ujmowania danych powierzchniowych:1) w opisie wyłączenia taksacyjnego ujmuje się powierzchnię wyłączenia w ha z dokładnością do 1 ara oraz nr działki (lub działek) ewidencyjnej wraz z jej powierzchnią (powierzchnią ewidencyjną) przywiązaną do wyłączenia, w hektarach z dokładnością do 1 m2; taki zapis pozwala na odpowiednie – w zależności od potrzeb – sumowanie powierzchni w oddziale, leśnictwie, obrębie lub w całym nadleśnictwie, zarówno w arach, jak i m2;2) powierzchnia wyłączenia taksacyjnego o powierzchni ewidencyjnej mniejszej niż 50 m2 zapisywana jest jako 0,00 ha;3) powierzchnia ogólna (suma powierzchni) na mapach (również na arkuszach map gospodarczych), podobnie jak w tabelach o numerach od II do IV, Va, VI i VII zapisywana jest w hektarach z dokładnością do 1 ara oraz jako powierzchnia ewidencyjna w hektarach z dokładnością do 1 m2; pozwala to na uniknięcie wielokrotnego wyjaśniania różnic między powierzchnią do celów gospodarczych i powierzchnią ewidencyjną.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), powierzchnie w ramach pododdziałów, które nie spełniły kryteriów powierzchniowych wyłączeń taksacyjnych. W standardzie LMN oznacza się je jako PNSW. Do PNSW ze względu na kryteria powierzchniowe zalicza się: luki, gniazda (odnowione lub nieodnowione), kępy, szkółki, poletka łowieckie, oczka wodne oraz różne inne wyjątkowe obiekty i stanowiska o ustalonych granicach (np. obiekty archeologiczne zgodnie z ewidencją właściwego konserwatora zabytków).Kontury PNSW, przyjęte symbole (np.: GNIAZDO, LUKA, KĘPA) oraz kolejne numery i powierzchnie (areał) powinny być odpowiednio odnotowane na mapie gospodarczej oraz opisie taksacyjnym drzewostanu.Dla PNSW podaje się: kategorię (nazwę, symbol), numery w ramach pododdziału według przyjętych na mapie gospodarczej (np. 1–5) oraz powierzchnię (areał).Kontury PNSW należy pomierzyć w terenie albo przyjąć ze zdjęć lotniczych (lub zdjęć satelitarnych o wysokiej rozdzielczości).
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 »
Wszystkich stron: 25
