Dział
Urządzanie lasu
Ilość znalezionych haseł: 374
(urządzanie lasu), celem regionalizacji przyrodniczej jest przedstawienie zróżnicowania wybranego elementu (waloru) środowiska naturalnego, zarówno w granicach obszarów pierwszego rzędu, obejmujących teren całego kraju, jak i w jednostkach niższego rzędu.Dla obszaru Polski opracowano wiele regionalizacji, obrazujących walory i stan środowiska przyrodniczego naszego kraju, wykonanych w celach poznawczych (naukowych) oraz dla potrzeb wybranych działów gospodarki, np. rolnictwa czy gospodarki leśnej. Pomimo że uwzględniają one często podobne cechy środowiska przyrodniczego, nadają im jednak różną rangę i tym się różnią między sobą. Granice jednostek wyróżnianych w regionalizacjach wyłącznie na podstawie kryteriów przyrodniczych zazwyczaj mają charakter przejściowy (strefowy), np. zoogeograficzna, bądź są dokładne – gdy oparto je na podziale administracyjnym kraju i pokrywają się z granicami gmin, jak regiony pochodzenia leśnego materiału podstawowego.Dla potrzeb gospodarki leśnej specjalnie przygotowane zostały dwie regionalizacje – przyrodniczo-leśna i regionów pochodzenia leśnego materiału podstawowego (nasienna). Leśnictwo, jako dział nauki oraz gospodarki, często odwołuje się także do regionalizacji klimatycznej, fizycznogeograficznej i geobotanicznej. W niewielkim stopniu wykorzystywane są natomiast przez leśników regionalizacje: zoogeograficzna, zadrzewieniowa i rolnicza.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), celem regionalizacji przyrodniczo-leśnej jest przedstawienie zróżnicowania wybranych walorów gospodarczych bądź środowiskowych lub zagrożeń obszarów leśnych na terenie kraju. Pierwsze dla ziem polskich tego typu regionalizacje opracowano na przełomie XIX i XX wieku. Szersze prace nad zróżnicowaniem przyrodniczych warunków produkcji leśnej rozpoczęły się pod koniec lat 40. XX wieku. Przygotowana w roku 1952 przez Mroczkiewicza regionalizacja przyrodniczoleśna (do lat 80. XX w. pisana łącznie) znalazła zastosowanie w praktyce leśnej, a z czasem wzrosło jej znaczenie gospodarcze i naukowe. W latach 1952–2010 regionalizacja ta była udoskonalana i zmieniana. W wymienionym okresie opracowano pięć wersji regionalizacji przyrodniczo-leśnej (oznaczonych w tej publikacji zgodnie z rokiem ich opublikowania):
- „Regionalizacja przyrodniczo-leśna 1952”,
- „Regionalizacja przyrodniczo-leśna 1969”,
- „Regionalizacja przyrodniczo-leśna 1979”,
- „Regionalizacja przyrodniczo-leśna 1990”,
- „Regionalizacja przyrodniczo-leśna 2010”.
Od czasu opracowania pierwszej wersji regionalizacji przyrodniczo-leśnej Polski w roku 1952, przez prawie 60 lat do roku 2010 kilkakrotnie ją zmieniano. Zmiany w kolejnych wersjach regionalizacji, które następowały w granicach krain polegały na: zwiększeniu liczby dzielnic z 36 do 59; wprowadzeniu jednostek niższej rangi – to jest 149 mezoregionów oraz 5 mikroregionów; a także rezygnacji z wyróżniania dzielnic i zwiększeniu liczby mezoregionów do 183. Część mezoregionów wydzielonych w roku 2010 wcześniej miała rangę dzielnicy. Porównując nazwy jednostek regionalizacji (dzielnic i mezoregionów) warto zaznaczyć, że w okresie 1952–2010 w wielu przypadkach pozostały one bez zmian, chociaż niektóre z nich zmieniły rangę. W nielicznych jednostkach nie zmienił się istotnie ani ich areał ani granice (np. mezoregiony Puszcza Białowieska, Krotoszyński oraz Tatry).
Regionalizacje z lat 1952, 1969 i 1979 miały charakter przyrodniczo-gospodarczy, a regionalizacje z lat 1990 i 2010 – przyrodniczo-funkcjonalny.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), w 1952 roku profesor Leon Mroczkiewicz zaproponował wyróżnienie na obszarze kraju 8 krain i 36 dzielnic przyrodniczo-leśnych. W projekcie tym częściowo były wykorzystane także propozycje podziału Polski na dzielnice bądź krainy przyrodniczo-leśne przygotowane przez innych autorów (Steckiego, Czubińskiego, Włoczewskiego, Dreszera i innych). Granice krain zostały wyznaczone przy uwzględnieniu pochodzenia geologicznego, ukształtowania terenu, warunków klimatycznych oraz zasięgów gospodarczo ważnych gatunków drzew: buka, jodły i świerka. Do ustalenia obszarów występowania tych gatunków Mroczkiewicz wykorzystał dane z prowizorycznej inwentaryzacji lasów z lat 1948–1949. Przy wyróżnianiu dzielnic kierował się ogólnym charakterem lasów występujących w poszczególnych regionach. Tam, gdzie ten element był niewystarczający, sięgał do kryteriów siedliskowych.„Regionalizacja przyrodniczo-leśna 1952” wdrożona została do praktyki leśnej poprzez odpowiednie zapisy w pierwszych po II wojnie światowej dokumentach regulujących gospodarkę leśną, to jest w „Zasadach techniczno-hodowlanych” (1953) oraz w „Instrukcji urządzania lasu” (1957).
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), w roku 1990, kontynuując idee Mroczkiewicza i po dokonaniu szerokiej analizy warunków ekologicznych rozwoju roślinności, przedstawiono kolejną wersję regionalizacji przyrodniczo-leśnej, której pełna nazwa była „Regionalizacja przyrodniczo-leśna na podstawach ekologiczno-fizjograficznych”. Nowa wersja regionalizacji była trzystopniowym podziałem kraju, w którym wyróżniono 8 krain, 59 dzielnic i 149 mezoregionów przyrodniczo-leśnych. Celem tego podziału było przedstawienie w układzie hierarchicznym geograficznego zróżnicowania warunków wzrostu i rozwoju lasów, ich funkcji fizjotaktycznych oraz naturalnych możliwości bioprodukcji siedliska. Podstawowym kryterium rozgraniczania jednostek elementarnych były utwory geologiczne oraz typy krajobrazu naturalnego. Podstawową jednostką został mezoregion. Mezoregiony sąsiadujące ze sobą łączono w wyższe hierarchicznie jednostki – dzielnice przyrodniczo-leśne. Uznano, że dzielnica ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru włączonych do niej mezoregionów, to jest ma określoną strukturę siedlisk i lesistość. Za najwyższą jednostkę regionalizacji przyjęto krainę w granicach, której zgrupowane są dzielnice.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 »
Wszystkich stron: 25
