Dział
Urządzanie lasu
Ilość znalezionych haseł: 374
(urządzanie lasu), w urządzaniu lasu rozumiany jako drzewostan, w którym warstwa drzew składa się z dwóch wyraźnych pięter różnej wysokości, które tworzą zwykle gatunki kilku drzew (rzadziej różnowiekowe drzewa jednego gatunku). Do piętra dolnego zalicza się drzewa, których korony nie przenikają do piętra górnego, nie są też zaliczone do warstwy podrostu lub podszytu, a jednocześnie ich zwarcie określone jest co najmniej jako przerywane (w tym również jako przerywane, miejscami luźne). W razie wątpliwości dotyczących kwalifikacji drzew do danego piętra należy przyjąć, że drzewa piętra górnego nie powinny mieć wysokości mniejszej niż 2/3 średniej wysokości gatunku panującego w piętrze górnym. Przy opisywaniu drzewostanów dwupiętrowych należy podać charakterystykę i elementy taksacyjne oddzielnie dla każdego piętra. Opis należy rozpoczynać od piętra górnego, jeżeli jednak zadrzewienie piętra dolnego wynosi 0,5 i więcej, a piętra górnego 0,2 i mniej, to wówczas opis rozpoczyna się od piętra dolnego.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), jednostki podziału terytorialnego krainy przyrodniczo-leśnej wynikające z konieczności stosowania w różnych lasach tej samej krainy przyrodniczo-leśnej odmiennych zabiegów gospodarczych w lasach. Wydzielało się je na podstawie różnic fizjograficznych i przyrodniczo-leśnych. Ich liczba była zmienna. L. Mroczkiewicz wyodrębnił w 1952 r. 36 dzielnic, które definiował jako „jednostki drugorzędne, wydzielone w ramach granic krain, a więc jednostki o znacznie szczegółowiej zdefiniowanych różnicach tak fizjograficznych jak i biotycznych. Czynniki fizjograficzne w ramach krainy rozczłonkowują, a w ramach dzielnicy łączą obszar danej jednostki. Różnice między dzielnicami w granicach tej samej krainy były raczej natury ilościowej niż jakościowej. Charakter geologiczny i glebowy, a nawet rzeźba terenu są w ramach dzielnicy prawie jednolite.” L. Mroczkiewicz przy wyróżnianiu dzielnic kierował się ogólnym charakterem lasów występujących w poszczególnych regionach. Tam gdzie ten element był niewystarczający, sięgał do kryteriów siedliskowych. W 1961 r., w drugim wydaniu „Zasad hodowli lasu” zmodyfikowano definicje podstawowych jednostek, uznając, że /…/ „Dzielnice przyrodniczo-leśne są to jednostki o jednolitych warunkach glebowych, geologicznych i rzeźby terenu, różniące się między sobą w zasadzie ilościowym występowaniem siedliskowych typów lasu.” W roku 1969, kolejnym wydaniu „Zasad hodowli lasu”, regionalizacja przyrodniczo-leśna została przyjęta jako podstawa planowania hodowlanego w leśnictwie. By ją dostosować do podziału kraju na jednostki administracji Lasów Państwowych, zwiększono liczbę dzielnic do 59, a granice krain i dzielnic prowadzono granicami ówczesnych nadleśnictw. W 1979 roku zrezygnowano z granic dzielnic poprowadzonych po granicach jednostek administracyjnych Lasów Państwowych i wyznaczono je według przyjętych przez Mroczkiewicza kryteriów przyrodniczych. Liczbę dzielnic zwiększono do 60. Uznano, że dzielnica ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru siedlisk i lesistości. Wielkość i rozmieszczenie kompleksów leśnych oraz rola fizjotaktyczna lasów są specyficzne dla danej dzielnicy. Definicja dzielnicy w „Regionalizacji przyrodniczo-leśnej 1990” jest następująca „Dzielnica przyrodniczo-leśna ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru włączonych do niej mezoregionów, tzn. ma określoną strukturę siedlisk i lesistość. Wielkość kompleksów leśnych i ich rozmieszczenie oraz rola fizjotaktyczna lasów są specyficzne dla danej dzielnicy”. Ustalono wówczas liczbę dzielnic na 59 podzielonych na 149 mezoregionów przyrodniczo-leśnych. Podstawowym kryterium rozgraniczania jednostek elementarnych były utwory geologiczne oraz typy krajobrazu naturalnego. W 2010 roku nowa koncepcja regionalizacji przyrodniczo-leśnej zrezygnowała z podziału na dzielnice, nadając większe znaczenie mezoregionom. Podstawą tego było stwierdzenie, że w praktyce leśnej wykorzystywane są zazwyczaj dwa rodzaje jednostek tej regionalizacji – krainy i dzielnice, dla których przygotowywanych jest dużo informacji o lasach oraz wytyczne w zakresie gospodarki leśnej, szczególnie dla potrzeb hodowli lasu. Postanowiono zatem pozostać przy dwustopniowej regionalizacji, ale zamiast dzielnic wprowadzić do charakterystyki i sprawozdawczości mezoregion jako jednostkę o bardziej wyrównanych warunkach dla produkcji leśnej.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 »
Wszystkich stron: 25
