Dział
Zoologia leśna
Ilość znalezionych haseł: 1375
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Oriolus oriolus, ang. Golden Oriole) ptak z rodziny Oriolidae (wilgi), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 22-25 cm, masa ciała 51-85 g. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec ma całe ciało jaskrawożółte z wyjątkiem czarnych skrzydeł i ogona z żółtymi rogami. Dziób czerwony. Samica jest znacznie skromniej ubarwiona, żółtozielona z kreskowanym spodem. W Polsce szeroko rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane, parki, zadrzewienia śródpolne. Gniazdo zakłada wysoko na drzewach. W okresie V-VI składa 3-5 jaj, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 16-17 dni. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty V i VIII-IX, zimuje w tropikalnej Afryce. Pożywienie: owady, jagody. Liczebność w Polsce szacowana na 80-150 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Acrocephalus paludicola, ang. Aquatic Warbler) ptak z rodziny Acrocephalidae (trzciniaki), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 11,5-13 cm, masa ciała 10-15 g. Ogólnie ubarwienie w odcieniu beżowobrązowawym. Głowa skontrastowana: czarna czapeczka przecięta płowym środkowym paskiem ciemieniowym (odróżniającym ją od rokitniczki), szerokie, białawe brwi, podkreślone czarnym paskiem ocznym. Na wierzchu ciała po dwa równoległe żółtawe i czarniawe paski. Spód ciała płowy z delikatnymi kreskami po bokach. Brak dymorfizmu płciowego. W Polsce lęgowa wyłącznie lokalnie, najliczniej w dolinie Biebrzy i Narwi, ponadto na Polesiu Lubelskim i Pomorzu Zachodnim. Zamieszkuje podmokłe turzycowiska. Gniazdo ukryte w kępie turzyc. W okresie V-VII składa 4-6 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 12-15 dni. Wyprowadza 1-2 lęgi w roku. Gatunek wędrowny, przeloty IV-V i VII-X, zimuje w Afryce. Owadożerna. Liczebność w Polsce szacowana na 3400-3550 par. Zagrożona wyginięciem w skali Europy, polskie lęgowiska są – obok białoruskich i ukraińskich – największymi jej stanowiskami na kontynencie. Gatunek objęty ochroną ścisłą i dodatkowym zakazem fotografowania, filmowania i obserwacji mogących powodować płoszenie lub niepokojenie.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Rallus aquaticus, ang. Water Rail) ptak z rodziny Rallidae (chruściele), rzędu Gruiformes (żurawiowe). Długość ciała 23-26 (w tym dziób 3-4,5) cm, masa ciała 75-190 g. Cały wierzch ciała oliwkowobrązowy z brunatnym plamkowaniem. Boki głowy, szyja i pierś szaroniebieskawe. Boki i brzuch pręgowane czarno-biało, podogonie białe. Dziób długi, lekko zakrzywiony, czerwony. Nogi oliwkowe z długimi palcami. Brak dymorfizmu płciowego. W Polsce umiarkowanie rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje zarośla nadwodne, trzcinowiska, turzycowiska. Skryty, jego obecność najczęściej zdradza charakterystyczny głos, przypominający kwik świni. Gniazdo w kształcie głębokiej czarki uwitej z liści trzcin, dobrze ukryte w szuwarach. W okresie V-VII składa 6-12 jaja, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 19-22 dni. Zagniazdownik, pisklęta wykluwają się pokryte puchem i są od razu gotowe do opuszczenia gniazda. Wyprowadza dwa lęgi w roku. Gatunek wędrowny, przeloty III-IV i IX-XI, zimuje w zachodniej Europie i basenie Morza Śródziemnego. Pożywienie: owady wodne, mięczaki, także owoce, nasiona. Liczebność w Polsce szacowana na 10-20 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Passer domesticus, ang. House Sparrow) ptak z rodziny Passeridae (wróblowate), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 14-16 cm, masa ciała 20-35 g. Wyraźny dymorfizm płciowy. Ubarwienie samca charakteryzuje się kasztanowatym karkiem, szarą czapką i czarnym gardłem. Wierzch ciała i ogon brązowe, kuper szary. Na skrzydle biały pasek. Samica szarobrunatna z wierzchu i szara od spodu. W Polsce szeroko rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje wyłącznie w pobliżu człowieka. Gniazdo zakłada najczęściej w zakamarkach budynków. W okresie IV-VIII składa 3-5 jaj, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 11-14 dni. Wyprowadza 2-4 lęgi w roku. Gatunek osiadły. Pożywienie: nasiona, odpadki, wiosną owady. Wbrew powszechnemu przekonaniu nie jest najliczniejszym naszym ptakiem. Jego liczebność w Polsce szacowana jest na 2500000-5000000 par, czyli dwukrotnie mniej niż zięby i mniej niż skowronka. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Stercorarius longicaudus, ang. Long-tailed Skua) ptak z rodziny Stercorariidae (wydrzyki), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 35-41 (bez wydłużonych sterówek w szacie godowej), rozpiętość skrzydeł 105-112 cm, masa ciała 218-444 g. W szacie godowej ma bardzo długie środkowe sterówki (długości 12-24 cm). W szacie ostatecznej występuje tylko odmiana jasna charakteryzująca się szarym wierzchem ciała skontrastowanym z czarnymi lotkami, brakiem rozjaśnień na lotkach pierwszorzędowych, ale z dwoma białymi stosinami na skrajnych lotkach i przyciemnionym brzuchem. Młode ptaki bardzo zmiennie ubarwione od bardzo jasnych do niemal czarnych. Środkowe sterówki u młodych wystają bardziej niż u wydrzyka ostrosternego, a pokrywy podogonowe i podskrzydłowe są bardziej równomiernie prążkowane. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Gniazduje na skandynawskich płaskowyżach i w suchszych partiach tundry. Do Polski zalatuje sporadycznie, spotykany głównie na wybrzeżu. Pożywienie: drobne gryzonie, ptaki, ryby, bezkręgowce, jagody. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (dawniej: wydrzyk pasożytny, łac. Stercorarius parasiticus, ang. Arctic Skua) ptak z rodziny Stercorariidae (wydrzyki), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 37-44 c, (bez wydłużonych sterówek w szacie godowej o długości 5-8,5 cm), rozpiętość skrzydeł 108-118 cm, masa ciała 300-644 g. Występuje w ciemnej i jasnej odmianie barwnej z formami pośrednimi. Najtrudniejsze od odróżnienia w szatach młodocianych, gdy od podobnego wydrzyka tęposternego różni się przed wszystkim obecnością jednej tylko półksiężycowatej plamy u nasady lotek pierwszorzędowych, mniej regularnym prążkowaniem na pokrywach ogonowych i ogólnie rdzawym odcieniem całego upierzenia. Środkowe sterówki krótkie, ale ostro zakończone. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Gniazduje w tundrze. W Polsce spotykany wyłącznie na przelotach (IV-V i VIII-IX), głównie na wybrzeżu, rzadziej nad wodami śródlądowymi. Gatunek kleptopasożytniczy – żywi się głównie rybami zrabowanymi innym ptakom (najczęściej mewom). Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (dawniej: wydrzyk żółtoszyi, łac. Stercorarius pomarinus, ang. Pomarine Skua) ptak z rodziny Stercorariidae (wydrzyki), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 42-50 cm (bez wydłużonych sterówek w szacie godowej o długości 5,5-11 cm), rozpiętość skrzydeł 115-125 cm, masa ciała 540-920 g. Ubarwienie zmienne, występują dwie odmiany barwne, częstsza jasna i rzadsza ciemna. Jasne osobniki mają w szacie ostatecznej wierzch ciała brunatny, pierś i boki ciała prążkowane, spód skrzydeł jednolicie czarny. Para środkowych sterówek wydłużona, szeroka i skręcona. W innych szatach trudny do odróżnienia od wydrzyka ostrosternego, od którego różni m.in. dwoma półksiężycowatymi plamami w części dłoniowej skrzydła. Ptak osiąga szatę ostateczną dopiero w czwartym lub piątym roku życia. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Gniazduje w północnej tundrze. Do Polski zalatuje sporadycznie, spotykany głównie na wybrzeżu. Pożywienie: wiosną lemingi, jaja i pisklęta, przez resztę roku głównie ryby. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (dawniej: skua, łac. Stercorarius skua, ang. Great Skua) ptak z rodziny Stercorariidae (wydrzyki), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 50-58 cm, rozpiętość skrzydeł 125-140 cm, masa ciała 1000-1400 g. Ubarwienie brunatne z dużymi rozjaśnieniami u nasady lotek pierwszorzędowych widocznymi z obu stron skrzydeł. Młode ciemniejsze z mniej wyrazistymi plamami na skrzydłach. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Gatunek atlantycki (Antarktyka, północna Szkocja), do Polski zalatuje sporadycznie – najczęściej na nasze wybrzeża i bardzo rzadko w głąb kraju. Pożywienie: zrabowane ryby, pisklęta ptaków morskich. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), zlepek niestrawionych części pokarmu ptaka, tworzący się w żołądku mięśniowym i zwracany przez otwór ustny za pomocą odruchów wymiotnych. Najbardziej znane są wypluwki ptaków szponiastych i sów, ale wytwarzane są one także przez wiele innych gatunków ptaków. Wypluwka składa się zwykle z części twardych, jak kości, pazury, pokrywy skrzydeł chrząszczy, które są otoczone częściami bardziej miękkimi, jak włosy, pióra, materiały roślinne. Zdarzają się też wypluwki z jednego rodzaju materiału, np. piasku (pluszcz), kawałków muszli (mewy) lub twardych osłonek nasion (rudzik).
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 »
Wszystkich stron: 92
