B
Ilość znalezionych haseł: 664
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Calidris minuta, ang. Little Stint) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 14-15,5 cm, rozpiętość skrzydeł 27-30 cm, masa ciała 19-40 g. Wyraźny polifenizm (występowanie barwniejszej szaty godowej i skromniejszej spoczynkowej). Ubarwienie godowe wierzchu ciała rdzawe z łuskowanym wzorem złożonym z piór o czarnych środkach i jaśniejszych obwódkach. Głowa, szyja i pierś z czarnym kreskowaniem. Brzuch biały. Dziób krótki, prosty i czarny, nogi czarne. Gniazduje w syberyjskiej tundrze. W Polsce spotykany wyłącznie na przelotach (V-VI i VIII-X), w niektóre lata licznie, a w inne jest bardzo nieliczny, co jest uzależnione od warunków lęgowych na arktycznych lęgowiskach. Spotykany na wybrzeżu oraz na brzegach rzek i wód stojących. Pożywienie: drobne bezkręgowce wodne. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Calidris temminckii, ang. Temminck's Stint) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 13,5-15 cm, masa ciała 15-35 g. W szacie godowej wierzch ciała szarobrązowawy z pasem czarnych, rudawo obrzeżonych piór na barkówkach. W szacie spoczynkowej, wierzch, głowa i pierś szarobrunatne, spód biały. U młodych wierzch z łuskowanym rysunkiem. We wszystkich szatach boki ogona białe. Gniazduje w Arktyce. W Polsce spotykany wyłącznie na przelotach (V i VII-IX). Spotykany na wybrzeżu oraz na brzegach rzek i wód stojących. Pożywienie: drobne bezkręgowce wodne. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Calidris maritima, ang. Purple Sandpiper) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 19-22 cm, rozpiętość skrzydeł 37-42 cm, masa ciała 52-100 g. Wyraźny polifenizm (występowanie barwniejszej szaty godowej i skromniejszej spoczynkowej). U nas pojawia się niemal wyłącznie w szacie spoczynkowej charakteryzującej się ciemnoszarym ubarwieniem wierzchu ciała, głowy i piersi. Spód plamkowany po bokach. Młode ptaki mają biało obrzeżone pokrywy skrzydłowe. Nogi i nasada dzioba pomarańczowe. Gniazduje w Skandynawii, na Islandii i w Szkocji. Do Polski zalatuje sporadycznie. Spotykany niemal wyłącznie nad morzem, zwykle jesienią. Pożywienie: drobne bezkręgowce wodne, latem także jagody. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Limicola falcinellus, ang. Broad-billed Sandpiper) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 15-18 cm, masa ciała 25-49 g. Nieco mniejszy i smuklejszy od biegusa zmiennego. Dziób dość długi, prosty, lekko zakrzywiony na końcu. Na głowie charakterystyczna rozwidlona brew. Wierzch brunatny z łuskowanym rysunkiem i białymi liniami. Pierś intensywnie plamkowana. Nogi i nasada dzioba oliwkowe. Gniazduje w Skandynawii i na Syberii. W Polsce spotykany wyłącznie na przelotach (V i VII-IX), bardzo nielicznie, głównie nad morzem. Pożywienie: drobne bezkręgowce wodne, latem także nasiona. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Calidris alpina, ang. Dunlin) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 17-21 cm, rozpiętość skrzydeł 32-36 cm, masa ciała 35-72 g. Sylwetka dość krępa o krótkiej szyi i niezbyt długich nogach. Wyraźny polifenizm (występowanie barwniejszej szaty godowej i skromniejszej spoczynkowej). W szacie godowej łatwo rozpoznawalny do czarnej plamie na brzuchu. Wierzch czarno-szaro-rdzawy, pierś czarno kreskowana na białym tle. W szacie spoczynkowej popielaty z wierzchu, biały od spodu z delikatnym plamkowaniem na piersi. W locie widoczny biały pasek biegnący wzdłuż skrzydła oraz czarny pasek przez środek kupra i ogona. Dziób czarny, średniej długości, lekko zakrzywiony w dół. Najliczniejszy biegus przelatujący przez nasz kraj, jesienią może tworzyć duże stada. Ponadto skrajnie nielicznie lęgowy na wybrzeżu i w dolinie Biebrzy. Gniazdo zakłada na ziemi. W maju składa 4 jaja, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 21-23 dni. Zagniazdownik, pisklęta wykluwają się pokryte puchem i są od razu gotowe do opuszczenia gniazda. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty III-V i VII-XI, zimuje na wybrzeżach zachodniej Europy i w basenie Morza Śródziemnego. Pożywienie: drobne bezkręgowce wodne. Liczebność w Polsce szacowana była na 10-20 par, ale brak stwierdzeń lęgów po 2000 roku. Gatunek objęty ochroną ścisłą i dodatkowym zakazem fotografowania, filmowania i obserwacji mogących powodować płoszenie lub niepokojenie.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Ryszard Biehler urodził się 4 X 1878 r. w Bauske (Kurlandia). Egzamin dojrzałości złożył w 1899 r. w gimnazjum w Mitawie (Łotwa). Studia leśne odbył w Wyższej Szkole Technicznej w Karlsruhe, w Badenii i Akademii Leśnej w Münden w latach 1899-1903. Stopień doktora filozofii i magistra nauk wyzwolonych uzyskał w 1904 r. na Uniwersytecie w Giessen. W okresie od 1904 do 1916 r. był inspektorem lasów zarządzającym majątkami ziemskimi, pełnił funkcję nadleśniczego i uczestniczył w pracach rady zajmującej się organizacją pozyskiwania drewna opałowego. W latach 1918-1921 był profesorem zwyczajnym Wydziału Leśnego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, a także pierwszym po wojnie dziekanem. Później pracował jako inspektor urządzania lasów Departamentu Rolnictwa oraz inspektor obwodowy Zarządu Okręgowego Lasów Państwowych w Wilnie i Gdańskiej Dyrekcji Lasów w Toruniu. W 1924 r. rozpoczął pracę na Uniwersytecie Poznańskim, w Katedrze Szczegółowej Uprawy Roślin, a w 1925 r. został mianowany profesorem zwyczajnym Katedry Hodowli Lasu, którą kierował aż do wybuchu wojny. Od roku akademickiego 1924/25 prowadził wykłady, ćwiczenia i seminaria, również z urządzania lasu. Był autorem dwutomowego podręcznika "Hodowla lasu" wydanego w latach 1921-1923. W 1926 r. na Międzynarodowym Kongresie Leśnym w Rzymie wygłosił referat "Zasady zalesień dużych powierzchni", wydrukowany w materiałach Kongresu. W 1927 r. ukazał się jego dodatek i uzupełnienie Hodowli lasu. Profesor opublikował też kilka artykułów na temat uprawy lasu w dziale naukowym „Kalendarza Leśnego Informacyjnego" w Wilnie oraz przygotował kilka opracowań dotyczących hodowli zwierzyny i ptactwa łownego do trzeciego tomu dzieła zbiorowego "Hodowla zwierzyny". Pod kierunkiem profesora Biehlera powstało pięć prac doktorskich. Profesor Biehler był członkiem Komisji Doświadczalnictwa Leśnego przy Ministrze Rolnictwa oraz innych komisji powoływanych do oszacowania wartości lasów i dotyczących odnowienia zniszczonych przez działania wojenne i przez owady terenów leśnych w Dyrekcji Lasów Państwowych w Wilnie, Toruniu, Bydgoszczy i Poznaniu. Od 1925 r. był delegatem Rady Wydziału Rolniczo-Leśnego UP ds. Nadleśnictwa Zielonka, przydzielonego Sekcji Leśnej. Był też delegatem do senatu akademickiego i członkiem Towarzystwa Naukowo-Leśnego Finlandii. W 1929 r. został odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości. Profesor Ryszard Biehler zmarł w 1945 r. w wieku 67 lat.
Zobacz więcej...
1. (botanika leśna, anotomia i morfologia roślin), tzw. drewno miękkie, czyli najczęściej zewnętrzne części drewna łodyg drzew i krzewów składające się zwykle ze słojów wytworzonych w ostatnich kilku lub kilkunastu okresach wegetacyjnych, zawierające żywy miękisz drzewny oraz pełniące funkcje przewodzące i magazynujące. Biel przeciwstawiany jest twardzieli, która często różni się od niego występowaniem wcistek, zamkniętymi jamkami (u iglastych), odmienną zawartością wody i gazu, zawartością tlenu w gazie taką jak w powietrzu, zwiększoną zawartością substancji dających się ekstrahować, a także ciemniejszą barwą. Biel może obejmować także wewnętrzne części drewna – tzw. biel wewnętrzny, albo suchy biel ze względu na zmniejszoną zawartość wody, który nie uczestniczy w przewodzeniu wody, albo bierze w nim znikomy udział. U tzw. gatunków bielastych (beztwardzielowych) suchy biel stanowi wewnętrzną część drewna, a u drzew twardzielowych występuje w starszych pniach jako strefa pośrednia, między bielem przewodzącym a twardzielą.
2. (botanika leśna, anotomia i morfologia roślin), przyobwodowa warstwa drewna, fizjologicznie czynna. Na przekroju poprzecznym występująca w kształcie pierścienia o szerokości od kilku do kilkudziesięciu słojów rocznych
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 »
Wszystkich stron: 45
