B
Ilość znalezionych haseł: 664
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie naukowej Querco-Piceetum (W.Mat. 1952) W.Mat. et Polak. 1955 em. Sokoł. 1968, z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Piceion excelsae, występujący w Polsce tylko w chłodnych rejonach północno-wschodnich na siedliskach typu boru mieszanego wilgotnego i lasu mieszanego wilgotnego (postaci żyźniejszej), na glebach glejo-bielicowych lub opadowoglejowych bielicowanych, wytworzonych z piasku słabo gliniastego, z płytkim poziomem wody gruntowej. Drzewostan składa się głównie ze świerka z domieszka dębu szypułkowego, a także brzozy brodawkowatej, rzadziej omszonej oraz sosny i olszy czarnej. Warstwa krzewów jest uboga i tworzy ją najczęściej podrost gatunków drzew oraz leszczyna, jarzębina i kruszyna. Głównymi składnikami warstwy zielnej są gatunki borowe – borówka czarna, brusznica i widłak jałowcowaty, siódmaczek leśny, a ponadto orlica pospolita, kosmatka owłosiona, szczawik zajęczy, trzcinnik leśny, konwalijka dwulistna i malina kamionka. Są też gatunki siedlisk wilgotnych, np. trzęślica modra, tojeść pospolita i śmiałek darniowy. W warstwie mszystej występują między innymi: rokietnik pospolity, gajnik lśniący, płonnik pospolity, dzióbkowiec Zetterstedta, płonnik strojny. Bór mieszany wilgotny świerkowo-dębowy zwany jest także dębowo-świerkowym borem mieszanym wilgotnym, Jegiel.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny w typie siedliskowym boru bagiennego z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Dicrano-Pinion. Zajmuje najczęściej bezodpływowe zagłębienia terenowe zasilane jedynie wodami opadowymi, wypełnione złożami torfów wysokich (sfagnowych), na powierzchni których w warunkach obniżonego poziomu wody zachodzi proces wkraczania drzew i przeobrażania z natury nieleśnych zbiorowisk torfowiskowych w zbiorowisko leśne. Gleby torfowe torfowisk wysokich. Zasięgiem obejmuje prawie cały kraj z wyjątkiem gór; stosunkowo największą rolę spełnia w krajobrazie obszarów nadmorskich, a ponadto w dolinie Biebrzy i w Puszczach: Augustowskiej oraz Solskiej. Drzewostan jest na ogół luźny z dominacją sosny i domieszką brzozy omszonej, a na północnym wschodzie także świerka. W warstwie krzewów występuje Kruszyna oraz podrost drzew z drzewostanu. Warstwa zielna dużym udziałem krzewinek, z których dwie: bagno zwyczajne i borówka bagienna są gatunkami charakterystycznymi. Ponadto występują w niej krzewinki – borówka czarna, brusznica i wrzos oraz związane z torfowiskami wysokimi: modrzewnica zwyczajna, żurawina błotna, wełnianka pochwowata i rosiczka okrągłolistna. Ponadto występują między innymi: trzęślica modra, turzyca pospolita oraz w niektórych regionach – woskownica europejska (zachodnie i środkowe Wybrzeże oraz Pobrzeże Bałtyku), bażyna czarna (Pomorze) i wrzosiec bagienny (Pomorze oraz Bory Dolnośląskie). Warstwa mszysta jest obficie wykształcona, zwykle zdominowana przez torfowce, np.: torfowiec zakrzywiony, błotny, magellański, z udziałem innych gatunków siedlisk bagiennych, np. płonnik sztywny, płonnik pospolity oraz występujących w pozostałych zbiorowiskach borów sosnowych, np.: rokiet pospolity, gajnik lśniący, widłoząb falisty.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o naukowej nazwie Empetro nigri-Pinetum Wojt. 1964, z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Dicrano-Pinion. Występuje tylko w wąskim pasie nadmorskim o szerokości od kilkuset metrów do 1-3 km, wyjątkowo do ok. 5 km (okolice Łeby) lub 8 km (wyspa Uznam), głównie na mierzejach. Siedliska stanowią piaski luźne pochodzenia morskiego, najczęściej przewiane piaski na mierzejach, tworzące „szare wydmy”, ale również piaski nawiane na klifowe wybrzeża utworzone z utworów piaszczysto-gliniastych pochodzenia lodowcowego, gleby – arenosole (siedliska najuboższe), bielicowe właściwe i bielice właściwe (siedliska świeże), glejobielicowe murszaste i torfiaste (siedliska wilgotne). Drzewostan buduje sosna oraz pojedynczo brzoza brodawkowata, ma zwarcie umiarkowane, a drzewa są często nisko ugałęzione o zdeformowanych koronach przez wiatry wiejące od morza. Warstwa krzewów obejmuje podrost sosny i brzozy z jarzębiną, wierzbą piaskową oraz w postaci wilgotnej także woskownicą europejską. W runie występuje tajęża jednostronna, zimoziół północny, listera sercowata, gruszyczka jednokwiatowa (gatunki charakterystyczne) oraz borówka czarna, brusznica, łochynia, bażyna, wrzosiec bagienny, wrzos pospolity, śmiałek pogięty i paprotka zwyczajna. Warstwa porostowo-mszysta jest dobrze rozwinięta; w postaci suchej dominują krzaczkowate porosty, w postaci świeżej mchy typowe (jak w innych borach), w postaci wilgotnej mchy z udziałem torfowców. Bór sosnowy nadmorski zwany jest także nadmorskim bórem sosnowym lub nadmorskim bórem bażynowym.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny w typie siedliskowym boru suchego z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Dicrano-Pinion o zasięgu obejmującym niziny i wyżyny, z wyjątkiem obszarów nadmorskich, gdzie występują bory bażynowe, przede wszystkim jednak zachodnie i środkowe części kraju. Stosunkowo najliczniej występuje w Borach Tucholskich oraz w Puszczach: Noteckiej, Kozienickiej, Solskiej i Zielonej Kurpiowskiej. Typowe warunki to skrajnie ubogie i suche siedliska piaszczyste, najczęściej piaski wydmowe, rzadziej piaski i żwiry akumulacji wodnolodowcowej, czyli sandry oraz piaski rzecznych tarasów akumulacyjnych, a gleby – arenoslole: inicjalne, właściwe i bielicowane. Drzewostan buduje niemal wyłącznie sosna, rzadko brzoza brodawkowata. Z krzewów zdarza się czasami jałowiec. Warstwa zielna jest słabo wykształcona, i składa się przede wszystkim z borówki brusznicy i traw, np. szczotlichy siwej lub kostrzewy owczej. Obficie wykształcona jest natomiast warstwa przyziemna, nadająca wyraźne piętno fizjonomii zespołu. Gatunki charakterystyczne – liczne porosty, zwłaszcza chrobotki, np.: leśny, widlasty, wysmukły, najeżony oraz wątrobowiec piórecznik rzęskowy. Ponadto często występują mchy: widłoząb zwodny, rokiet cyprysowaty, bielistka siwa i porost – płucnica kolczasta. Bór sosnowy suchy zwany jest także borem chrobotkowym.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny w typie siedliskowym boru wilgotnego o nazwie naukowej Vaccinio uliginosi-Pinetum Kleist. 1930 em. W.Mat. 1962, z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Dicrano-Pinion. Zasięgiem obejmuje większość nizinnych obszarów kraju z wyjątkiem rejonów nadmorskich; zwykle w dużych kompleksach borów sosnowych, zwłaszcza w południowej, wschodniej i północno-wschodniej części kraju, a w szczególności w Borach Stobrawsko-Lublinieckich, w Puszczy Solskiej, na południowym Podlasiu, w Puszczy Zielonej Kurpiowskiej i w Puszczy Augustowskiej. Zasiedla ubogie piaszczyste podłoża przy dość wysokim, lecz zmiennym w ciągu roku poziomie wód gruntowych. Drzewostan jest głównie sosnowy z domieszką brzóz – brodawkowatej i omszonej, w niektórych regionach także i świerka. Warstwa krzewów dobrze wykształcona z kruszyną, rzadziej jarzębiną i podrostem brzóz. Warstwa zielna na ogół zdominowana przez łanowo występującą trzęślicę modrą, z udziałem borówki czarnej, borówki bagiennej, wrzosu, a niekiedy także orlicy pospolitej. Warstwa porostowo-mszysta dobrze rozwinięta składa się mchów siedlisk wilgotnych np., płonnika pospolitego oraz takich gatunków jak: rokiet pospolity, gajnik lśniący, widłoząb falisty, czy bielistka siwa.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie naukowej Calamagrostio villosae-Pinetum Staszkiewicz 1958, z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Piceion excelsae, w typie siedliskowym boru bagiennego lub wilgotnego, znany u nas z Kotliny Orawsko-Nowotarskiej, Kotliny Oświęcimskiej, Wyżyny Śląskiej, Dolnego Śląska, Gór Świętokrzyskich i południowych rejonów Wielkopolski. Drzewostan zbudowany jest przez sosnę z domieszką świerka oraz dębu szypułkowego, brzozy brodawkowatej i omszonej oraz buka, a niekiedy i jodły. W warstwie krzewów występuje podrost drzew, kruszyna, jarzębina, malina i jeżyny. Dominującym gatunkiem w runie jest trzcinnik owłosiony, oprócz którego znaczącą rolę odgrywają: borówka czarna, siódmaczek leśny i szczawik zajęczy. Rzadsze są: orlica pospolita, konwalijka dwulistna, kosmatka owłosiona, trzęślica modra i inne. Z mchów najczęściej występują: rokiet pospolity, płonnik strojny i płonnik pospolity, czasami także torfowiec Girgensohna.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), utworzone w 1907 r. stowarzyszenie Polaków studiujących w Akademii Leśnej w Tharandcie. Pierwszym prezesem był Hipolit Figlarz z Dobrogostowa (obecnie powiat szamotulski), który studiował w Akademii Leśnej w latach 1906-1908. Celem stowarzyszenia według statutu było m.in. „wspieranie duchowego rozwoju i fachowe doskonalenie członków, oraz rozwijanie w nich poczucia więzi społecznych. Polityka jest wykluczona, a wyznawana religia nie jest brana pod uwagę”. Stowarzyszenie było więc apolityczne i – można powiedzieć - ekumeniczne. „Brać Leśna” gromadziła czasopisma i posiadała bibliotekę, a biedniejsi członkowie otrzymywali od stowarzyszenia wsparcie pieniężne. Na zebraniach wygłaszano referaty fachowe i dyskutowano nad nimi, a stowarzyszenie zachęcało Polaków do studiowania na Akademii Leśnej (zobacz Sylwan XXV, 1907, s. 239). Na początku swej działalności „Brać Leśna” liczyła 20 członków, później ich liczba zmalała, a wraz z wybuchem I wojny światowej, stowarzyszenie rozwiązało się.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 »
Wszystkich stron: 45
