B
Ilość znalezionych haseł: 664
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o naukowej nazwie Luzulo luzuloidis-Fagetum Markgr. 1932 em. Meusel 1937, z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae i związku Fagion sylvaticae. Ubogi las bukowy występujący w reglu dolnym, rzadziej w niższych położeniach Karpat i Sudetów, na glebach typu gleb brunatnych kwaśnych, i bielicowanych, niekiedy rankerów brunatnych lub gleb rdzawych, o podłożu skał krystalicznych, metamorficznych lub osadowych z niską zawartością związków zasadowych. W drzewostanie dominuje buk z niewielką domieszką świerka, rzadziej jodły (głównie w Karpatach) lub jaworu. Najważniejszymi gatunkami warstwy zielnej są: śmiałek pogięty, borówka czarna, kosmatka gajowa, szczawik zajęczy, konwalijka dwulistna, przenęt purpurowy, jastrzębiec leśny i trzcinnik leśny. Do najczęstszych mchów należą: płonnik strojny, widłoząb miotłowy i gajnik lśniący. Buczyna acydofilna górska zwana jest także acydofilną buczyną górską.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie naukowej Deschampsio flexuosae-Fagetum Schröeder (syn. Luzulo pilosae-Fagetum W. et A.Mat. 1973) z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae i związku Fagion sylvaticae. Rozmieszczenie – północno- oraz południowo-zachodnia część niżowego obszaru kraju. Najważniejszymi regionami występowania tego zespołu są: Nizina Szczecińska, Pobrzeże Słowińskie, Pojezierza: Drawsko-Kaszubskie, Wałecko-Myśliborskie, Iławsko-Brodnickie oraz Roztocze, Góry Świętokrzyskie i Wyżyna Krakowsko-Częstochowska. Typowymi glebami są: oligotroficzny ranker, gleby brunatne kwaśne i zbielicowane oraz ubogie odmiany kwaśnych gleb płowych. Pod względem wilgotności mogą to być gleby od prawie suchych, poprzez świeże, do słabo wilgotnych, co odzwierciedlają postacie zespołu. Drzewostan jest prawie czysto bukowy oraz (rzadko) z domieszką dębu bezszypułkowego. Warstwa krzewów na ogół słabo wykształcona składająca się zwykle tylko z podrostu bukowego. Runo ma na ogół charakter skupiskowy i wypełnione jest przez głównie przez formy trawiaste, takie jak: kosmatka owłosiona, śmiałek pogięty, trzcinnik leśny, turzyca pigułkowta i wiechlina gajowa; ponadto stałymi komponentami są: szczawik zajęczy, konwalijka dwulistna i zachyłka trójkątna. Warstwa przyziemna najczęściej dobrze rozwinięta, składająca się z następujących gatunków mchów: płonnik strojny, widłoząb miotłowy i rokiet cyprysowaty. Buczyna acydofilna niżowa zwana jest także acydofilną buczyną niżową.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie naukowej Dentario glandulosae-Fagetum Klika 1927 em. W.Mat 1964, z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae i związku Fagion sylvaticae. Żyzny las bukowy tworzący dolnoreglowe piętro w Karpatach, występujący także w piętrze pogórza oraz na obszarach wyżyn. Preferuje siedliska chłodne i wilgotne, zajmuje gleby brunatne właściwe i brunatne kwaśne oraz rędziny. Drzewostan jest bukowo-jodłowy z domieszką świerka oraz jaworu. Zazwyczaj ubogą warstwę krzewów tworzy podrost drzew oraz jarzębina, a niekiedy także leszczyna. W warstwie zielnej najczęściej notowane są takie gatunki, jak: marzanka (przytulia) wonna, gajowiec żółty, zawilec gajowy, szczawik zajęczy, szczyr trwały, kopytnik pospolity, żywce – cebulkowy i gruczołowaty oraz nerecznice – samcza, krótkoostna i szerokolistna, wietlica samicza, zachyłka trójkatna i paprotnik kolczysty. Buczyna żyzna karpacka zwana jest także żyzną buczyną karpacką.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie naukowej Melico uniflorae-Fagetum (R.Tx 1937) R. Knapp 1942 ex Seifert 1954 [syn. Galio odorati-Fagetum Sougnez et Thiel 1959 em. Dierschke 1989], z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae i związku Fagion sylvaticae. Centrum rozmieszczenia znajduje się w zasięgu pomorskiego stadium zlodowacenia bałtyckiego na Pobrzeżach oraz na Pojezierzu Zachodnio- i Wschodniopomorskim. Występuje również w wielu regionach Pojezierza Południowopomorskiego, Chełmińsko–Dobrzyńskiego, Lubuskiego i Wielkopolskiego oraz w zachodniej części Niziny Staropruskiej i Pojezierza Mazurskiego. Zespół silnie związany z formami morenowymi, szczególnie z morenami dennymi; największe obszary siedliskowe tego zespołu występują na wysoczyznach morenowych falistych i płaskich z glinami zwałowymi na powierzchni, w nieco mniejszym stopniu na wałach morenowych strefy marginalnej, z piaszczysto-żwirowo-gliniastym podłożem. Poza zasięgiem zlodowacenia bałtyckiego lokuje się on wyniesieniach morenowych, im dalej od głównego obszaru występowania, tym bardziej ogranicza się on do najwyższych wzniesień w regionach. Drzewostan zdominowany przez buka, z domieszką dębu bezszypułkowego, graba i jaworu. Warstwa krzewów słabo wykształcona, najczęściej składająca się z podrostu bukowego. Runo z udziałem perłówki jednokwiatowej (gatunek charakterystyczny), żywca cebulkowego (gatunek charakterystyczny), przytulii (marzanki) wonnej (gatunek charakterystyczny), gajowca żółtego, zawilca gajowego, wiechliny gajowej, prosownicy rozpierzchłej i kostrzewy leśnej. W postaciach ubogich występuje śmiałek pogięty, a w żyznych – kokorycz pusta, czosnek niedźwiedzi, zawilec gajowy i ziarnopłon wiosenny. Warstwa porostowo-mszysta zwykle słabo rozwinięta z udziałem żurawca falistego, dzióbkowca Zetterstedta i płonnika strojnego. Buczyna żyzna niżowa zwana jest także żyzną buczyną niżową.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie naukowej Dentario enneaphyllidis-Fagetum Oberd. 1953, z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae i związku Fagion sylvaticae. Żyzny las bukowy występujący w typowej postaci w piętrze regla dolnego Sudetów, a poza tym na Pogórzu i Przedgórzu Sudeckim oraz w niektórych zachodnich rejonach wyżyn. Zajmuje siedliska związane z bogatym, zasadowym podłożem skalnym, zwykle na sylurskich lub kambryjskich łupkach, karbońskich szarogłazach, permskich melafirach i łupkach oraz paragnejsach, na których wykształcają się średnio głębokie i głębokie górskie gleby brunatne. W drzewostanie panuje buk, a zazwyczaj niewielki udział mają w nim: jodła, świerk oraz jawor i wiąz górski. W runie dominują dwuliścienne byliny, takie jak: marzanka (przytulia) wonna, gajowiec żółty, zawilec gajowy, konwalijka dwulistna, szczawik zajęczy, szczyr trwały, kopytnik pospolity oraz żywce – bulwkowaty i dziewięciolistny. Z traw występują między innymi: kostrzewa leśna, jęczmieniec, wiechlina gajowa, prosownica rozpierzchła, a w uboższych postaciach także trzcinnik leśny. Paprocie najczęściej reprezentowane są przez nerecznice – samczą, krótkoostną i szerokolistną oraz wietlicę samiczą i zachyłkę trójkątną. Do najczęstszych mchów należą: żórawiec falisty, dzióbkowiec Zettrestedta i płonnik strojny.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zbiorowiska leśne z klasy Querco-Fagetea, rzędu Fagetalia sylvaticae, związku Fagion sylvaticae oraz podzwiązku Cephalanthero-Fagenion. Ciepłolubne lasy występujące na glebach bogatych w węglan wapnia – rędziny lub pararędziny. Typowe płaty związane są z wychodniami starych skał wapiennych, choć zbiorowiska takie mogą się rozwijać także na glebach wytworzonych na kredzie jeziornej, trawertynach lub glebach wzbogaconych w wapń przez eoliczne nanoszenie pyłu marglistego. W typowych postaciach drzewostan jest bukowy, w górach niekiedy również bukowo-jodłowy lub nawet jodłowy. Charakterystyczny jest stały udział kilku gatunków storczyków, a także gatunków ciepłolubnych, wiążących ten typ buczyn z ciepłolubnymi dąbrowami. W Polsce stwierdzono występowanie buczyny storczykowej w kilku izolowanych rejonach – w Tatrach Zachodnich, Pieninach, na terenie Małopolski, w Sudetach, na Pomorzu oraz na klifie wyspy Wolin. Wyróżnia się następujące zespoły: pienińską buczynę storczykową (Carici albae-Fegetum Panc.-Kotej. in W.Mat. 2001), małopolską buczynę storczykową (zbiorowisko Fagus sylvatica-Cruciata glabra), sudecką buczynę storczykową (zbiorowisko Fagus sylvatica-Hypericum maculatum), kaszubską buczynę storczykową (zbiorowisko Fagus sylvatica-Cypripedium calceolus) i nadbałtycką buczynę storczykową (Cephalanthero rubrae-Fagetum Piotr. et Olacz. 1978). Buczyny storczykowe zwane są także ciepłolubnymi buczynami storczykowymi.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 »
Wszystkich stron: 45
