C
Ilość znalezionych haseł: 565
(gleboznawstwo leśne), Klasyfikacja gleb leśnych w Polsce definiuje uboższe jednostki czarnoziemów - czarnoziemy wyługowane, które występują poza głównym obszarem czarnoziemów w Europie. Są to gleby w których morfologii dominuje poziom próchniczny A o barwie ciemnoszarej i miąższości co najmniej 30 cm, a często znacznie więcej. Poziom ten zawiera liczne ślady biologicznej aktywności zwierząt glebowych i korzeni roślin, jak chodniki kretów, dżdżownic, i kanaliki po korzeniach roślin. Cechy te w morfologii gleby opisuje się za pomocą przyrostka bi stosowanego łącznie z symbolem A - Abi. Pod poziomem próchnicznym występuje less najczęściej o barwie żółtej (→ fotografia). Odczyn waha się od słabo kwaśnego i obojętnego w powierzchniowej części poziomu A, do zasadowego w poziomie skały macierzystej. Morfologię czarnoziemu wyługowanego można przedstawić poziomami: Ol–Abi–ABbi–Cca. Poziomami diagnostycznymi są: → mollic i → calcic(CaCO3≥15% części ziemistych) lub nagromadzone → wtórne węglany (CaCO3≥5% części ziemistych). Zawartość węgla organicznego w poziomie → mollic waha się od 1 do 3%C. Wysycenie kationami zasadowymi od około 70-80% w poziomie A, do około 100% w głębszych poziomach. Wtórne węglany lub poziom → calcic występują pod poziomem → mollic. Są to najżyźniejsze gleby w naszej strefie klimatycznej, a ponieważ zajmowały tereny na ogół wyżynne, czyli łatwe do uprawy, stąd prawie w całości przez stulecia zostały zajęte pod użytkowanie rolnicze. Pod lasami zachowały się tylko wyjątkowo. Właściwości geochemiczne czarnoziemów są bardzo korzystne dla roślin, co pozwala zaliczyć je do odmian → eutroficzna gleba leśna i → hipertroficzna gleba leśna. W klasyfikacji siedliskowej takie gleby to wyjątkowo żyzne lasy z gatunkami drzew o dużych wymaganiach pokarmowych. Potencjalne zbiorowisko roślinne to najżyźniejsze formy wyżynnego grądu subkontynentalnego (Tilio - carpinetum typicum). Wyróżniono następujące podtypy czarnoziemów wyługowanych: właściwe, brunatne, opadowoglejowe oraz gleby szare. Morfologię i pełną dokumentację czarnoziemu wyługowanego z terenu Polski prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski, a spoza naszych granic, patrz → gleby Europy, wykaz jednostek szczegółowych stepu kontynentalnego prezentowanych w → Muzeum Gleb.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, rosliny zielne), Circaea – rodzaj z rodziny Onagraceae (wiesiołkowate). W Polsce trzy gatunki – byliny kłączowe o drobnych, białych lub różowych kwiatach zebranych w groniaste kwiatostany. Czartawa pospolita (Circeaea lutetiana L.) – łodyga do 60 cm wysokości, liście jajowate, i owłosione, szypułki bez przysadek. Częsta na prawie całym niżu (z wyjątkiem północno-wschodniej części kraju), w górach spotykana do piętra regla dolnego. Występuje zwykle w lasach łęgowych ze związku Alno-Padion. Czartawa drobna ( Circaea Circaeaalpina L.) – łodyga do 20 cm wysokości, liście sercowate, tylko na brzegu orzęsione, szypułki ze szczecinkowatymi przysadkami. Gatunek rzadszy od poprzedniego, charakterystyczny dla związku Alno-Ulmion (łęgi olszowe, jesionowo-olszowe i wiązowo-jesionowe) i zespołu Fraxino-Alnetum (łęg jesionowo-olszowy). Czartawa pośrednia ( Circaea intermedia Ehrh.) – utrwalony mieszaniec o cechach pośrednich między czartawą pospolitą i czartawą drobną występujący na rozproszonych stanowiskach głównie na północy i południu kraju. Gatunek charakterystyczny dla związku Alno-Ulmion i zespołu Carici remotae-Fraxinetum (podgórski łęg jesionowy).
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 »
Wszystkich stron: 38
