D
Ilość znalezionych haseł: 720
(botanika leśna, drzewa i krzewy leśne), (Quercus) rodzaj z rodziny bukowatych (Fagaceae) obejmujący ok. 600 gatunków, niemal wyłącznie na półkuli północnej. W Polsce dwa gatunki oraz jeden o dyskusyjnym statusie w naszej florze. Dąb szypułkowy (Quercus robur L.). Drzewo do 50 m wysokości. Pąki szczytowe krótkie, jajowate, na wierzchołku przytępione, nieco 5-graniaste. Liście o dł. 5-12 cm, w zarysie odwrotniejajowate, nieregularnie klapowane, w nasadzie sercowate („uszkowate”). Blaszki na krótkich ogonkach, do 6-8 mm długości, nagie. Nerwy boczne dochodzą zarówno do wrębów jak i do szczytów klap. Żołędzie w zarysie owalnowalcowate ze spłaszczoną nasadą, osadzone na długich szypułkach. Występowanie – prawie cała Europa, z wyjątkiem południowej części Półwyspu Iberyjskiego, Sycylii, Korsyki, północnej Skandynawii i północno-zachodniej Rosji. Ponadto Krym, Kaukaz i północny Iran. Wschodnie krańce zasięgu znajdują się na południowym Uralu i w środkowym biegu Wołgi. W górach Kaukazu do 1800 m n.p.m., w Karpatach do 1300 m n.p.m. Na terenie Polski pospolity gatunek na całym niżu i na pogórzu, do 600 m n.p.m. Jest bardziej światłożądny, ale mniej wymagający w stosunku do temperatury niż dąb bezszypułkowy Quercus petraea. Należy do drzew o dużych wymaganiach glebowych. Najlepiej rośnie na glebach zasobnych, świeżych i wilgotnych, gliniastych oraz gliniasto-piaszczystych. Najważniejszą rolę odgrywa w drzewostanach grądów, łęgów, dąbrów i sosnowo-dębowych borów mieszanych. Dąb bezszypułkowy [Quercus petraea (Matt.) Liebl.]. Drzewo do 40 m wysokości. Pąki szczytowe wydłużone, obłe, na wierzchołku zaostrzone. Liście w zarysie odwrotniejajowate, 5-12 cm dł., regularnie klapowane, w nasadzie zwykle klinowate. Blaszki na wyraźnych ogonkach, do 2,5 cm dł., od spodu na nerwach owłosione. Nerwy boczne dochodzą prawie wyłącznie do szczytów klap. Żołędzie w zarysie jajowate z zaokrągloną nasadą, osadzone na bardzo krótkich szypułkach lub siedzące. Występowanie – środkowa i zachodnia Europa (z wyjątkiem południowej Hiszpanii), południowa Skandynawia, Azja Mniejsza, Kaukaz i Iran. Wschodnia granica zasięgu przebiega od Kaliningradu przez Białystok, Brześć, Krzemieniec i dalej do ujścia Dniepru, a następnie przez Krym do Kaukazu. W górach Iranu do 2400 m n.p.m. (Elbrus), w Alpach do 1800 m n.p.m. Na terenie Polski na całym niżu z wyjątkiem najbardziej północno-wschodnich rejonów kraju, w górach do ok. 600 m n.p.m. W porównaniu z dębem szypułkowym dąb bezszypułkowy jest bardziej ciepłolubny, dłużej znosi ocienienie w młodości i ma mniejsze wymagania w stosunku do wilgotności oraz żyzności gleb. Jest gatunkiem lasotwórczym w ubogich grądach, świetlistych i kwaśnych dąbrowach, lasach bukowo-dębowych oraz borach mieszanych. Dąb omszony (Quercus pubescens Willd.) – drzewo do 25 m wysokości, często wielopniowe i nisko ugałęzione. Pędy owłosione. Liście odwrotnie lub podłużniejajowate, 4-12 cm długości, wrębne lub klapowane, młode obustronnie owłosione, później z wierzchu łysiejące, spodem filcowate i szarozielone. Nasada krótko klinowata lub sercowata. Ogonek 5-12 mm długości. Żołędzie do połowy objęte filcowatą miseczką. Miseczki na krótkich szypułkach lub siedzące. Występowanie – prawie cała południowa Europa z wyjątkiem Portugalii, środkowej i południowej Hiszpanii oraz południowej Sardynii i Sycylii. Ponadto Krym, Kaukaz i Azja Mniejsza. W środkowej Europie północna granica zawartego zasięgu przebiega przez Niemcy, Czechy i Słowację. W Polsce jedyne, reliktowe stanowisko, najbardziej wysunięte na północ, znajduje się w Bielinku na stromych zboczach pradoliny Odry. Pochodzenie dębu omszonego w tym miejscu nie jest całkowicie wyjaśnione. Istnieją przypuszczenia, że został on tam zawleczony przez ludzi po raz pierwszy już w średniowieczu.
Zobacz więcej...
to obecnie najgrubszy i najstarszy dąb szypułkowy w Polsce. Obwód drzewa wynosi 1004 cm, a wysokość 26 metrów (Zarzyński, Tomusiak, Borkowski 2016). Dąb rośnie na gruntach Nadleśnictwa Szprotawa w Borach Dolnośląskich, w pobliżu miejscowości Piotrowice (woj. dolnośląskie), jednak formalnie znajduje się w granicach województwa lubuskiego. Został uznany za pomnik przyrody 24 marca 1966 roku, a w opisie pojawiła się nazwa „Chrobry” i wiek 1000 lat. Ale już przed wojną był chroniony jako pomnik przyrody. Wówczas był nazywany Wielkim Dębem (niem. Grosse Eiche) i miał 8,61 m obwodu. W roku 2012 Instytut Dendrologii PAN w Kórniku wykonał badania, dzięki którym określono wiek drzewa na 720 ± 40 lat, co potwierdziło wcześniejsze szacunki. Duży przedział wieku wynika z pustego wnętrza pnia, co uniemożliwia pomiar tempa przyrostu drzewa w młodości. Objętość drzewa została oszacowano na ok. 90 m3, co stawia go ponownie na pierwszym miejscu w Polsce i trzecim w Europie. W dniu 18 listopada 2014 roku miał miejsce groźny pożar wnętrza drzewa, w wyniku barbarzyńskiego podpalenia. W wielogodzinnej akcji gaśniczej brało udział 13 jednostek straży pożarnej. Po pożarze stan drzewa ulega widocznemu pogorszeniu. Z żołędzi dębu „Chrobry” zebranych w 2003 roku i poświęconych przez papieża Jana Pawła II podczas pielgrzymki leśników polskich, wyhodowano oraz posadzono w całej Polsce ponad 500 tzw. „dębów papieskich”.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny o nazwie Quercetum pubescenti-petraeae Imchenetzky 1926 n.inv. Heinis 1933, z klasy Querco-Fagetea, rzędu Quercetalis pubescenti-petraeae i związku Quercion pubsecenti-petraeae. Ciepłolubny las dębowy z udziałem dębu omszonego, występujący w Polsce na jednym stanowisku w Bielinku nad Odrą, na stromych zboczach doliny tej rzeki, o wystawie południowej, zbudowanych z glin zwałowych moreny dennej, z których wykształciły się gleby brunatne ze znaczną zawartością węglanu wapnia. Drzewostan jest luźny, a runo o fizjonomii leśno-murawowej zajmuje przede wszystkim miejsca odsłonięte, ciepłe i suche. Warstwę zielną tworzą przede wszystkim takie gatunki, jak: kłosownica pierzasta, ciemiężyk białokwiatowy, lepnica zwisła, buławnik mieczolistny, groszek czerniejący, miodownik melisowaty, dzwonek brzoskwiniolistny i inne.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, rośliny zielne), Ajuga – rodzaj z rodziny Lamiaceae (wargowe, jasnotowate), w Polsce reprezentowany przez 4 gatunki, z których w lasach najczęściej występuje dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans L.) – bylina z krótkim kłączem i długimi, ulistnionymi nadziemnymi rozłogami, o łodydze słabo kanciastej, owłosionej na dwóch naprzeciwległych bokach. Liście odziomkowe w różyczce, odwrotnie jajowate, na brzegu falisto karbowane, stopniowo zwężające się w ogonek. Liście łodygowe nieliczne, mniejsze krótkoogonkowe, jajowate lub odwrotnie sercowate, stopniowo przechodzące w najwyższe – węższe i całobrzegie przysadki, u nasady często niebieskawe. Kwiaty zebrane w kłosokształtne kwiatostany, umieszczone w katach liści. Korona niebieska, owłosiona. Górna warga bardzo krótka, dolna 3-łatkowa. Gatunek pospolity w całym kraju, w górach występuje po regiel górny. Częsty w żyznych lasach liściastych. W ciepłolubnych buczynach i dąbrowach spotykana jest dąbrówka kosmata (Ajuga genevensis L.) – roślina bez rozłogów o łodydze owłosionej na całej powierzchni.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 »
Wszystkich stron: 48
