D
Ilość znalezionych haseł: 720
(urządzanie lasu), jednostki podziału terytorialnego krainy przyrodniczo-leśnej wynikające z konieczności stosowania w różnych lasach tej samej krainy przyrodniczo-leśnej odmiennych zabiegów gospodarczych w lasach. Wydzielało się je na podstawie różnic fizjograficznych i przyrodniczo-leśnych. Ich liczba była zmienna. L. Mroczkiewicz wyodrębnił w 1952 r. 36 dzielnic, które definiował jako „jednostki drugorzędne, wydzielone w ramach granic krain, a więc jednostki o znacznie szczegółowiej zdefiniowanych różnicach tak fizjograficznych jak i biotycznych. Czynniki fizjograficzne w ramach krainy rozczłonkowują, a w ramach dzielnicy łączą obszar danej jednostki. Różnice między dzielnicami w granicach tej samej krainy były raczej natury ilościowej niż jakościowej. Charakter geologiczny i glebowy, a nawet rzeźba terenu są w ramach dzielnicy prawie jednolite.” L. Mroczkiewicz przy wyróżnianiu dzielnic kierował się ogólnym charakterem lasów występujących w poszczególnych regionach. Tam gdzie ten element był niewystarczający, sięgał do kryteriów siedliskowych. W 1961 r., w drugim wydaniu „Zasad hodowli lasu” zmodyfikowano definicje podstawowych jednostek, uznając, że /…/ „Dzielnice przyrodniczo-leśne są to jednostki o jednolitych warunkach glebowych, geologicznych i rzeźby terenu, różniące się między sobą w zasadzie ilościowym występowaniem siedliskowych typów lasu.” W roku 1969, kolejnym wydaniu „Zasad hodowli lasu”, regionalizacja przyrodniczo-leśna została przyjęta jako podstawa planowania hodowlanego w leśnictwie. By ją dostosować do podziału kraju na jednostki administracji Lasów Państwowych, zwiększono liczbę dzielnic do 59, a granice krain i dzielnic prowadzono granicami ówczesnych nadleśnictw. W 1979 roku zrezygnowano z granic dzielnic poprowadzonych po granicach jednostek administracyjnych Lasów Państwowych i wyznaczono je według przyjętych przez Mroczkiewicza kryteriów przyrodniczych. Liczbę dzielnic zwiększono do 60. Uznano, że dzielnica ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru siedlisk i lesistości. Wielkość i rozmieszczenie kompleksów leśnych oraz rola fizjotaktyczna lasów są specyficzne dla danej dzielnicy. Definicja dzielnicy w „Regionalizacji przyrodniczo-leśnej 1990” jest następująca „Dzielnica przyrodniczo-leśna ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru włączonych do niej mezoregionów, tzn. ma określoną strukturę siedlisk i lesistość. Wielkość kompleksów leśnych i ich rozmieszczenie oraz rola fizjotaktyczna lasów są specyficzne dla danej dzielnicy”. Ustalono wówczas liczbę dzielnic na 59 podzielonych na 149 mezoregionów przyrodniczo-leśnych. Podstawowym kryterium rozgraniczania jednostek elementarnych były utwory geologiczne oraz typy krajobrazu naturalnego. W 2010 roku nowa koncepcja regionalizacji przyrodniczo-leśnej zrezygnowała z podziału na dzielnice, nadając większe znaczenie mezoregionom. Podstawą tego było stwierdzenie, że w praktyce leśnej wykorzystywane są zazwyczaj dwa rodzaje jednostek tej regionalizacji – krainy i dzielnice, dla których przygotowywanych jest dużo informacji o lasach oraz wytyczne w zakresie gospodarki leśnej, szczególnie dla potrzeb hodowli lasu. Postanowiono zatem pozostać przy dwustopniowej regionalizacji, ale zamiast dzielnic wprowadzić do charakterystyki i sprawozdawczości mezoregion jako jednostkę o bardziej wyrównanych warunkach dla produkcji leśnej.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Galerida cristata, ang. Crested Lark) ptak z rodziny Alaudidae (skowronki), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 17-19 cm, masa ciała 37-55 g. Ubarwienie szare z ciemnym, obfitym plamkowaniem na wierzchu ciała i kreskowaną piersią. Na głowie spiczasty czubek, który ptak może też składać wzdłuż ciemienia. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W Polsce niegdyś pospolita, zwłaszcza w niektórych miastach, ale od lat 70. ubiegłego wieku drastycznie zmniejszyła swą liczebność. Zamieszkuje suche, płaskie murawy, często przy domostwach, tereny ruderalne. Gniazdo zakłada na ziemi. W okresie III-VII składa 3-7 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 11-13 dni. Wyprowadza 2-3 lęgi w roku. Gatunek osiadły. Pożywienie: nasiona, zielone części roślin zielnych, owady. Liczebność w Polsce szacowana na 3500-4500 par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Lanius minor, ang. Lesser Grey Shrike) ptak z rodziny Laniidae (dzierzby), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 19-21 cm, masa ciała 41-50 g. Podobna do srokosza, ale mniejsza, z krótszym ogonem i dłuższymi skrzydłami. Wierzch ciała popielaty, gardło białe, a spód z wyraźnym różowym nalotem. Na głowie czarna maska zachodząca wysoko na czoło. Na czarnym skrzydle jedno białe lusterko. Ogon czarny z białymi skrajami. Brak dymorfizmu płciowego. Dawniej dość rozpowszechniona w naszym kraju, ale w ostatnim dwudziestoleciu gwałtownie zmniejszała liczebność stając się ptakiem ginącym. Zamieszkuje zadrzewienia, aleje, sady. Gniazdo zakłada na drzewach. W okresie V-VI składa 5-7 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 15-16 dni. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty IV-V i VIII-IX, zimuje w południowej Afryce. Pożywienie: owady (głównie chrząszcze). Liczebność w Polsce szacowana była na 5-10 par, ale ostatnio brak stwierdzeń lęgów. Gatunek objęty ochroną ścisłą i dodatkowym zakazem fotografowania, filmowania i obserwacji mogących powodować płoszenie lub niepokojenie.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 »
Wszystkich stron: 48
