D
Ilość znalezionych haseł: 720
(zoologia leśna, ptaki), gatunki ptaków gnieżdżące się w dziuplach, norach lub szczelinach skalnych. Głównie dzięcioły i niektóre sikory wykuwają dziuple samodzielnie. Wiele innych dziuplaków korzysta z dziupli naturalnych, dziupli po dzięciołach i skrzynek lęgowych. Wśród tego typu dziuplaków znajdują się gatunki z rozmaitych grup systematycznych, m.in. tracze, gągoły, gołębie, sowy, kraski, jerzyki, dudek, szpaki, krukowate, muchołówki, drozdy, sikory, kowaliki. Pewne gatunki zmniejszają wylot dziupli, zalepiając brzegi otworu gliną (kowalik).
Zobacz więcej...
(Ochrona przyrody), grupa wyspecjalizowanych gatunków ptaków zakładających gniazda w dziuplach lub szczelinach pnia. Większość dziuplaków wykorzystuje dziuple już istniejące, które powstały w sposób naturalny w pniach starych wypróchniałych drzew lub zajmuje porzucone dziuple dzięciołów np. gołąb siniak, gągoł, niektóre małe sowy (włochatka i sóweczka), kraska, dudek, sikory, muchołówki, kowalik, pełzacze, szpak.
Najczęściej dziuple są drążone przez dzięcioły w drzewach obumierających lub o miękkim drewnie, takich jak osika i olsza. Stąd dzięcioły nazywane są gatunkami kluczowymi, ze względu na swoją rolę środowiskotwórczą. W Polsce występuje 10 gatunków dzięciołów: czarny, zielony, zielonosiwy, białogrzbiety, duży, białoszyi, średni, trójpalczasty, dzięciołek i krętogłów.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, rośliny zielne), Hypericum – rodzaj z rodziny Hypericaceae (dziurawcowate) reprezentowany w Polsce przez 8 gatunków dziko rosnących. W lasach najczęściej występują trzy gatunki. Dziurawiec zwyczajny (Hypercium perforatum L.) ma łodygę 2-kanciastą, w górze rozgałęzioną, liście gęsto przeświecająco punktowane i kwiaty zebrane w gęste podbaldachy. Jest pospolitą rośliną na zrębach, w zaroślach i na brzegach lasów. Dziurawiec czteroboczny (Hypercium maculatum Crantz), o łodydze 4-kanciastej, słabo rozgałęzionej i liściach prawie bez przeświecających kropek, występuje na ogół w podobnych warunkach (poza tym w górskich zbiorowiskach traworośli ze związku Calamagrostion), a ponadto jest spotykany w ciepłolubnych buczynach „storczykowych” rejonu sudeckiego. Dziurawiec skąpolistny (Hypercium montanum L.), o łodydze nierównomiernie ulistnionej i zwykle nierozgałęzionej oraz ubogich, gęstych, prawie główkowatych kwiatostanach, rośnie często w świetlistych dąbrowach i uważany jest za gatunek charakterystyczny dla rzędu Querctalia pubescenti-petraeae.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Carpodacus erythrinus, ang. Rosefinch) ptak z rodziny Fringillidae (łuszczaki), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 13,5-15 cm, masa ciała 18-30 g. Wyraźny dymorfizm płciowy. W pełni wybarwiony samiec ma szkarłatną głowę, szyję i pierś, a także kuper, ale szatę tę uzyskuje dopiero po 3-4 latach. Ubarwienie wierzchu brązowe z brunatnymi smugami na grzbiecie. Na skrzydłach dwa płowe paski. Spód białawy. Samica i niewybarwione samce ubarwione skromnie, szarooliwkowe z wierzchu, ciemno plamkowane od spodu. Dziób mocny o wypukłych krawędziach. W Polsce umiarkowanie rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje gęste nadwodne zarośla, brzegi podmokłych lasów. Gniazdo zakłada na krzewach. W czerwcu składa 4-6 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 11-12 dni. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty V i VIII-IX, zimuje w Indiach. Pożywienie: owady, nasiona, jagody. Liczebność w Polsce szacowana na 10-30 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, rośliny zielne), Campanula – rodzaj z rodziny Campanulaceae (dzwonkowate) reprezentowany w Polsce przez 18 gatunków. W lasach najczęściej występują 4 gatunki. Dzwonek okrągłolistny (Campanula rotundifolia L.), o okrągławych liściach odziomkowych i równowąskich liściach łodygowych oraz rozpierzchłych kwiatostanach, jest gatunkiem wyróżniającym związek Trifolion medii (ciepłolubne zbiorowiska okrajkowe w kompleksie żyznych lasów liściastych oraz kwaśnych dąbrów, borów mieszanych, albo najuboższych postaci grądów i acydofilnych buczyn). Dzwonek brzoskwiniolistny (Campanula persicifolia L.), wyróżniający się dużymi kwiatami (3-4 cm średnicy), wysoką łodygą (do 160 cm) i lancetowatymi liśćmi łodygowymi, należy do gatunków charakterystycznych dla ciepłolubnych dąbrów z rzędu Quercetalia pubescenti-petraeae. Występuje też w lasach dębowo-grabowych. Dz. jednostronny (Campanuela rapunculoides L.), o kwiatach zebranych w jednostronne grono i liściach od podłużnie sercowatych i ogonkowych (u dołu) po podłużnie lancetowate i siedzące (w górze), jest charakterystyczny dla kserotermicznych zbiorowisk okrajkowych ze związku Geranion sanguinei. Często rośnie też w zbiorowiskach lasów zboczowych typu grądowego oraz górsko-podgórskich zboczowych lasach lipowo-jaworowych. Dzwonek pokrzywolistny (Campanula trachelium L.), który ma dolne i średnie liście sercowate, długoogonkowe, a górne jajowatolancetowate, siedzące, występuje w żyznych lasach liściastych z klasy Querco-Fagetea (gatunek charakterystyczny).
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Chloris chloris, ang. Greenfinch) ptak z rodziny Fringillidae (łuszczaki), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 14-16 cm, masa ciała 19-38 g. Ubarwienie oliwkowozielone z żółtą wstawką na skrzydle i skrajami ogona. Samica bardziej brunatnooliwkowa. W Polsce szeroko rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje skraje lasów, zadrzewienia, parki, ogrody. Gniazdo zakłada na drzewach lub krzewach, często w luźnych koloniach. W okresie IV-VII składa 4-6 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 11-15 dni. Wyprowadza dwa lęgi w roku. Gatunek koczujący, zimą chętnie odwiedza karmniki. Pożywienie: nasiona, wiosną głównie owady. Liczebność w Polsce szacowana na 400-700 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(gleboznawstwo leśne), dżdżownice (Lumbricidae). Opisano ponad 200 gatunków tych pierścienic, w Europie występuje około 20. Największe osobniki osiągają do 30 cm długości, a najmniejszy około 2 cm. Dżdżownice preferują gleby o odczynie obojętnym, unikają gleb kwaśnych i zasadowych, stąd w glebach drzewostanów iglastych jest ich niewiele. Preferują pogranicze ściółki i gleby mineralnej, zwykle gliniastej i wilgotnej. Są wrażliwe na niskie temperatury, lekki mróz (-1o, -2oC) jest dla nich śmiertelny. W dzień przebywają w glebie, a w nocy wciągają do norek żywe lub martwe szczątki roślinne. Pobierany przez dżdżownice pokarm jest najpierw rozmiękczany przy pomocy śliny, wzbogacany obecnością mikroorganizmów i substancji próchnicznych, rozcierany i mieszany z piaskiem oraz trawiony. Następnie są formowane gruzełki próchniczno-mineralne, wydalane i składane na powierzchni gleby i w glebie. Zawartość związków próchnicznych, związków wapnia, a także siła wiązania wody i stabilność gruzełków są w odchodach dżdżownic większe niż w otaczającej je glebie. Działalność dżdżownic poprawia więc strukturę gleby, polepsza jej własności wodne i powietrzne. Ryjąc korytarze dżdżownice przewietrzają glebę i mieszają ją. Negatywnym elementem występowania dżdżownic może być roznoszenie przez nie pasożytów, pleśni i grzybów roślin uprawnych, mogą też uszkadzać rośliny, zwłaszcza młode siewki. Ogólnie więc, dżdżownice, a także inne → organizmy glebowe, posiadają bardzo pozytywne znaczenie w przyrodzie.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48
Wszystkich stron: 48
