(nauka o surowcu drzewnym), pod wpływem naprężeń odpowiadających granicy plastyczności występują w materiale odkształcenia trwałe oraz zjawisko płynięcia. Właściwości plastyczne zaznaczają się wyraźnie w materiałach ciągliwych, słabo natomiast w materiałach kruchych.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), (wp) wilgotność gruntu na granicy między konsystencją plastyczną i zwartą, wyznacza się ją jako największą procentową zawartość wody w gruncie, mierzoną w stosunku do jej suchej masy, przy której grunt rozwałkowany z kulki o średnicy 7 ÷ 8 mm w wałeczek o średnicy 3 mm zaczyna się kruszyć (pękać).
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), (wL) wilgotność gruntu na granicy między konsystencją płynną i plastyczną. Umownie wyznacza się ją jako najmniejszą procentową zawartość wody w gruncie, przy której bruzda wykonana w miseczce aparatu Casagrandego zaczyna się łączyć – pod wpływem 25 uderzeń o podstawę aparatu – ponownie w całość, na długości 1 cm i wysokości 1 mm.
(prawo ochrony środowiska i polityka leśna), zagospodarowane w specjalny sposób obrzeże lasu na styku z powierzchnią otwartą (pole uprawne, zbiornik wodny itp.), mające zapobiegać niekorzystnym zmianom lasu, np. degradacji gleby, zmniejszającej się retencji wody lub zniekształceniom różnych zespołów roślinnych i zwierzęcych.
(nauka o surowcu drzewnym), największe odkształcenie jeszcze proporcjonalne do naprężenia podczas prób mechanicznych materiału. Odkształcenia są proporcjonalne do naprężeń zgodnie z prawem Hooke'a.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), (ws) wilgotność na granicy stanu półzwartego i zwartego. Wyznacza się ją jako największą procentową zawartość wody, przy której grunt przy dalszym suszeniu przestaje się kurczyć i zmienia swą barwę na powierzchni na jaśniejszą.
(nauka o surowcu drzewnym), do granicy sprężystości materiał zachowuje sprężystość; po ustąpieniu naprężenia materiał wraca do pierwotnej postaci. Odkształcenia występujące poniżej granicy sprężystości mają charakter odkształceń sprężystych, pierwsze odkształcenia trwałe zjawiają się po przekroczeniu granicy sprężystości.
(użytkowanie lasu), granica, która wyznacza określony kierunek zrywki. Wznaczona może być warunkami naturalnymi, np. grzbiet górski, rzeka itp. lub jest to linia wyznaczająca jednakowe odległości do sąsiadujących szlaków gospodarczych, po których poruszają się harwestery lub dróg wywozowych, do których prowadzona jest zrywka.
(inżynieria leśna, hydrologia), granica przepuszczalna (w zależności od wymiarowości systemu: powierzchnie, linie lub punkty) systemu hydrogeologicznego z zadaną (znaną) wysokością hydrauliczną i/lub stężeniem substancji lub z zadanym natężeniem strumienia, z dopływem wody i/lub substancji do systemu hydrogeologicznego (warunki brzegowe), w warunkach naturalnych lub wymuszonych eksploatacją z systemu.ang. recharge boundary
(ekologia lasu, podstawowe pojęcia z zakresu ekologii), biocenozy nie mają zazwyczaj ostrych granic, lecz przechodzą łagodnie jedna w drugą w obszarach wyznaczających granice tolerancji gatunków. Można to zademonstrować opierając się na analizie gradientów występowania, która koncentruje się na badaniu współwystępowania gatunków. Statystyczne metody klasyfikacji i ordynacji (porządkowania) pozwalają na wyznaczenie granic biocenoz przy kontinuum zasiedlenia obszaru. Techniki klasyfikacji pozwalają na wydzielenie ekologicznie różnych obszarów o charakterystycznym, dającym się wyróżnić, składzie gatunkowym. Techniki ordynacji nie pozwalają na wyznaczenie granic, lecz dają możliwość grupowania obszarów lub gatunków na podstawie podobieństwa ich rozmieszczenia przestrzennego.
(inżynieria leśna, drogownictwo leśne), linie ograniczające obszar transportowy nadleśnictwa lub ciążenia dla danej drogi granice naturalne: granica lasu; granica nadleśnictwa; rzeki, zbiorniki wodne; pasma górskie; obszary chronione; oraz granice sztuczne: linie kolejowe; drogi publiczne, a szczególnie drogi szybkiego ruchu i autostrady; odległość zrywki.
(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), to granice Atterberga, określające wilgotności graniczne gruntu spoistego między jego stanami plastyczności. Granice wilgotności gruntu, poniżej których grunty spoiste przestają być plastyczne i powyżej których przechodzą w stan płynny. Wyróżnia się następujące granice konsystencji: granicę płynności, granicę plastyczności i granicę skurczalności.
(urządzanie lasu), naturalne granice występowania rodzimego gatunku drzewa wyznaczone przez czynniki przyrodnicze, klimatyczne i siedliskowe.
(urządzanie lasu), naturalne granice obszaru występowania formacji leśnych na kuli ziemskiej wyznaczone przez czynniki klimatyczne i glebowe. Rozróżnia się trzy rodzaje granic zasięgu lasu: polarną, górną i kontynentalną. W Polsce występuje jedynie granica górna określająca pionowy zasięg lasu w górach.
(użytkowanie lasu), wyznacza się je za pomocą farby (aerozole) od wewnętrznej strony zrębu, drzewa graniczne nie są zaliczane do zrębu i nie mogą zostać usunięte.
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 » Wszystkich stron: 46