G
Ilość znalezionych haseł: 688
(historia i tradycja leśna), Roman Grus urodził się 6 sierpnia 1856 r. w Walkowicach pod Czarnkowem. Praktycznego leśnictwa uczył się pod kierunkiem Józefa Łukomskiego, ówczesnego zarządcy lasów hr. Bnińskich w Samostrzelu, w powiecie nakielskim. W latach 1882-1883 studiował w Akademii Leśnej w Tharandcie, a po ich ukończeniu odbył wiele podróży zarówno po kraju (Królestwo Kongresowe, Litwa, Polesie, Podlasie, Ruś, Wołyń i Ukraina), gdzie pracował przy urządzaniu lasów w różnych majątkach, jak za granicą (Rosja, Prusy, Bawaria, Saksonia, Szwajcaria i północne Włochy). Po powrocie z tych podróży objął stanowisko nadleśniczego w dobrach lwóweckich Stefana Łąckiego i zamieszkał w Grudnej koło Bolechowa, w powiecie Nowy Tomyśl. Szczególnym jego zainteresowaniem cieszyła się hodowla lasu i szkółkarstwo. Zakładał z sukcesem szkółki, hodując w nich także egzotyczne gatunki drzew. Zajmował się także odnawianiem halizn i trudnych terenów wydm śródlądowych. Dla tego celu opracował specjalny przyrząd nazwany pinoferą (uzyskał na niego patent w Prusach), służący do przemieszczania na dalsze odległości sadzonek drzew z bryłką. Swą wiedzą i wynikami swoich doświadczeń hodowlanych dzielił się obficie na łamach wielu czasopism: „Sylwan", „Ziemianin", „Gazeta Rolnicza", „Tygodnik Rolniczo-Przemysłowy", „Kurjer Rolniczy", „Tygodnik Rolniczy", „Rolnik i Hodowca" czy „Kurjer Warszawski", pisywał też do pism niemieckich. Wydał także wiele zwartych publikacji na różne tematy, np: „Brzoza, jej opisywanie, uprawa i znaczenie w gospodarstwie leśnem” (1891), „O chorobie młodych sosen, zwanej „Osutką" (1891), „Przypomnienia czynności gospodarczych na każdy miesiąc dla leśnika, łowczego, rybaka i bartnika” (1891) „Uprawa i pielęgnowanie lasu” (1897), „O zadrzewianiu nieużytków (1901). Był aktywnym członkiem Wydziału Leśnego Centralnego Towarzystwa Gospodarczego na Wielkie Księstwo Poznańskie oraz Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego. W 1918 Towarzystwo Leśne w Wielkim Księstwie Poznańskiem (kontynuator Wydziału Leśnego CTG) nadało mu godność członka honorowego „w dowód uznania umiłowanej i pełnej zasług pracy około podniesienia leśnictwa polskiego i to nietylko na zagonie polskiej niwy, lecz także i na polu piśmiennictwa, które wzbogacił swojemi licznemi pracami literackiemi, czerpanemi z wyników własnych spostrzeżeń i długoletniej bogatej w owoce pracy”. Tym samym zaszczytem obdarzył go także w 1926 r. Zjazd Delegatów Oddziałów Związku Zawodowego Leśników w Rzeczypospolitej Polskiej. Był jednym z tych leśników, którzy pracę zawodową łączyli z szerokimi zainteresowaniami ogólnymi, czego świadectwem jest choćby rozprawa pt. „Język polski, jego bogactwo, piękność i siła tajemnicza”, wydana w Kościanie w 1925 r. W 1917 r. z powodu postępującej utraty słuchu, nie przyjął prezesury Towarzystwa Leśnego po ustąpieniu z tej funkcji Józefa Rivolego. Słabnące siły i utrata zdrowia nie pozwoliły mu także w 1926 r. na objęcie proponowanej mu przez Józefa Rivolego docentury z hodowli lasu na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Zmarł 10 stycznia 1927 r. w Nadleśnictwie Błędno, gdzie jego syn Stanisław był nadleśniczym i został pochowany na cmentarzu w miejscowości Kasparus, niedaleko Osieka, w Borach Tucholskich.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, drzewa i krzewy leśne), (Pyrus) rodzaj z rodziny różowatych (Rosaceae) i podrodziny jabłkowych (Maloideae) obejmujący około 30 gatunków występujących w Eurazji i północno-zachodniej Afryce. W Polsce jeden gatunek dziko rosnący. Grusza polna, grusza dzika, ulęgałka (Pyrus pyraster Burgsd.). Drzewo do 20 m wysokości. Pędy cierniste, cienkie, oliwkowobrązowe lub brązowe, nagie i błyszczące. Pąki jajowate, długo zaostrzone, lekko odstające od pędu. Łuski ciemnobrązowe lub czarne, na brzegach delikatnie orzęsione. Liście zwykle okrągławe lub jajowate, o blaszce do 6 cm długości, długoogonkowe (ogonki przynajmniej tej samej długości co blaszki), na brzegach drobno piłkowane. Blaszki tylko w młodości owłosione, później nagie. Kwiaty w baldaszkach, białe z filetowopurpurowymi pylnikami (jak u wszystkich grusz), rozwijają się w kwietniu-maju. Owoce (rzekome typu jabłkowatego) małe, poniżej 3 cm średnicy, kulistawe lub o słabo zaznaczonym kształcie „gruszkowatym”, zielone, żółte lub brązowe, osadzone na cienkich szypułkach do 5 cm długości, w smaku cierpkie. Zasięg trudny do ustalenia, gdyż grusze od dawna są powszechnie sadzone, łatwo się krzyżują i często dziczeją z uprawy. Przyjmuje się, że pierwotny obszar występowania gruszy pospolitej obejmował zachodnią, środkową i południową Europę oraz Azję Mniejszą, Krym i Kaukaz. W Polsce gatunek częsty na całym niżu, a rzadszy w górach. Występuje dziś przede wszystkim w zbiorowiskach zaroślowych, zwykle przy brzegach lasów oraz wśród pól i łąk. W lasach spotykany stosunkowo najczęściej w grądach, świetlistych dąbrowach i łęgach wiązowo-jesionowych. Podobnym gatunkiem jest grusza pospolita Pyrus communis L. Zalicza się do niego liczne grusze uprawne, jakie powstały w wyniku długotrwałego procesu udomawiania tych roślin. Są to mieszańce gruszy polnej i kilku innych gatunków pochodzących między innymi z południowo-wschodniej Azji. Do najważniejszych cech pozwalających na odróżnienie gruszy domowej od gruszy dzikiej należą: grube i czerwonawe gałązki, często bez cierni, liście jajowate do eliptycznych, owoce duże, ponad 3 cm dł., kształtu „gruszkowatego”, zwykle czerwonawo zabarwione i osadzone na cieńszych i krótszych szypułkach.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, rośliny zielne), Pyrola – rodzaj z rodziny Pyrolaceae (gruszyczkowate) reprezentowany we florze Polski przez 4 gatunki zmimotrwałych bylin występujących w lasach. Gruszyczka zielonawa (Pyrola chlorantha Sw.) o zielonkawych kwiatach zebranych w krótkie, zwykle 2-8-kwiatowe grona. Działki kielicha szerokotrójkątne. Liście odziomkowe okrągławe lub odwrotniejajowate, długoogonkowe. Gatunek charakterystyczny dla związku Dicrano-Pinion obejmującego bory sosnowe. Gruszyczka mniejsza (Pyrola minor L.) – kwiaty białe lub różowawe, drobne, zebrane w gęste grona. Szyjka słupka osadzona prostopadle do zalążni, po przekwitnięciu krótsza od płatków i zalążni. Liście odziomkowe szerokoeliptyczne o ogonku krótszym od blaszki. Gatunek charakterystyczny dla klasy Vaccinio-Piceetea (bory sosnowe, świerkowe i jodłowe oraz zarośla kosodrzewiny). Gruszyczka średnia (Pyrola media Sw.) różni się od poprzedniej szyjką słupka osadzoną skośnie ku zalążni, dłuższą od płatków i zalążni po przekwitnieniu. Występuje w borach sosnowych i kwaśnych dąbrowach, głównie na zachodzie kraju. Gruszyczka okrągłolistna (Pyrola rotundifolia L.) ma liście duże (do 6 cm długości i 5 cm szerokości), okrągławe oraz kwiaty w długich gronach o koronie białej, szeroko rozwartej. Gatunek charakterystyczny dla klasy Vaccinio-Piceetea (bory sosnowe, świerkowe i jodłowe oraz zarośla kosodrzewiny). Uwaga. Z tego rodzaju wyłączono g. jednokwiatową i g. jednostronną. Pierwsza z nich jest obecnie zaliczana do rodzaju ortylia (Orthilia), a druga – do monezes (Moneses).
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 »
Wszystkich stron: 46
