K
Ilość znalezionych haseł: 914
(użytkowanie lasu), leśnik, specjalista w zakresie użytkowania lasu (ur. w 1923 r. w Poznaniu, zm. 19 lutego 2007). W czasie okupacji uczęszczał na tajne kursy liceum Ziem Zachodnich im. Konarskiego i w roku 1943 zdał egzamin dojrzałości. W latach 1940 – 1944 pracował jako robotnik leśny i jako manipulant na składnicy kopalniaka w Koniecpolu. Studia na Wydziale Rolniczo – Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, ukończył w czerwcu 1948 r. W latach 1948 - 1949 asystent i starszy asystent w Zakładzie Ekonomiki Leśnictwa Instytutu Badawczego Leśnictwa - Oddział w Poznaniu. Od 1950 do 1957 zatrudniony był w przemyśle drzewnym. W 1952 doktor nauk leśnych, w 1958 adiunkt w Katedrze Użytkowania Lasu. Od 1959 dwa i pół roku staż naukowy w Instytucie Technologii i Ochrony Drewna na Wydziale Leśnym w Eberswalde. W 1967 r. Kierownik Katedry Użytkowania Lasu Akademii Rolniczej w Poznaniu, w 1968 docent, prodziekan Wydziału Leśnego w latach 1969 i 1978, w 1975 profesor nadzwyczajny, w 1981 r. kierownik Katedry Mechanizacji prac Leśnych, w 1982 profesor zwyczajny. Opublikował 170 prac w tym rozprawy naukowe podręczniki i skrypty. Wykładał Transport leśny i Użytkowanie lasu. Był promotorem 10 rozpraw doktorskich. Jego działalność naukowa obejmowała badania z zakresu nauki o surowcu drzewnym, patologii i ochrony drewna, biomasy drzew i technologii pozyskiwania drewna. Wielokrotnie wyróżniany nagrodami Ministra i Rektora oraz nagrodą zespołową NOT. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego”, Srebrną i Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Leśnego, Złotą i Honorową Odznaką Koła Naukowego Leśników, był Członkiem Honorowym PTL .
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Cuculus canorus, ang. Cuckoo) ptak z rodziny Cuculidae (kukułkowate), rzędu Cuculiformes (kukułkowe). Długość ciała 32-36 cm, rozpiętość skrzydeł 54-60 cm, masa ciała 95-149 g. Ubarwieniem przypomina krogulca, gdyż ma szary wierzch ciała i pierś oraz prążkowany brzuch. Samice występują w dwóch odmianach, z których jedna jest podobna do samca, a druga jest ubarwiona rdzawo. W Polsce szeroko rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje różnorodne środowiska lądowe. Nie zakłada własnego gniazda, lecz podrzuca swe jaja do gniazd drobnych ptaków wróblowych (najczęściej gniazda świergotków, pliszek, pokrzewek, gąsiorków, trzcinniczków, itp.). W okresie V-VI składa w sumie 2-25 jaj, które wymagają wysiadywania przez 11-13 dni. Pisklę kukułki po wykluciu usuwa inne jaja lub pisklęta z gniazda i jest karmione przez przybranych rodziców. Gatunek wędrowny, przeloty IV-V i VII-IX, zimuje w Afryce. Pożywienie: owady, głównie gąsienice. Liczebność w Polsce szacowana na 150-200 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
Kukułka szerokolistna (storczyk szerokolistny) (Dactylorhiza majalis (Rchb.) P. F. Hunt&Summerh.) – gatunek rośliny z rodziny storczykowatych (Orchidaceae). Łodyga pusta, nieco kanciasta, wysokości do 70 (100) cm. Liście najczęściej w liczbie 3 – 6, , długości do 25 cm, szerokości do 6 cm, pokryte nieregularnymi, ciemnymi plamami. Kwitnie w maju i czerwcu. Kwiatostan groniasty, gęsty, długości do 12 cm. Kwiaty różowe do fioletowych. W Polsce storczyk ten występuje pospolicie na terenie całego kraju. Rośnie na glebach wilgotnych, w różnych typach łąk, niekiedy w olsach. Objęty częściową ochroną gatunkową.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Serinus serinus, ang. Serin) ptak z rodziny Fringillidae (łuszczaki), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 11-12 cm, masa ciała 11-14 g. Samiec ma żółtą głowę i pierś z wyjątkiem szarej czapeczki i policzków. Wierzch ciała szaropłowy z brunatnymi smugami. Kuper żółty kontrastujący z jednolicie brunatnym ogonem. Brzuch biały z czarnymi kreskami po bokach. Samica podobna, ale znacznie mniej żółta. Dziób krótki, stożkowaty. W Polsce szeroko rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje obrzeża lasów, zadrzewienia, parki, ogrody. Gniazdo zakłada na drzewach lub krzewach. W okresie V-VI składa 3-4 jaja, które wysiaduje wyłącznie samica przez ok. 13 dni. Wyprowadza dwa lęgi w roku. Gatunek wędrowny, przeloty IV-V i IX-XI, zimuje w zachodniej Europie i basenie Morza Śródziemnego. Pożywienie: nasiona bylin, wiosną głównie owady. Liczebność w Polsce szacowana na 150-250 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), Witold Kulesza urodził się 13 XII 1891 r. w Jersey City w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie z rodzicami do Polski, uczęszczał do szkół w Rzeszowie, następnie studiował nauki przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po ukończeniu studiów pełnił obowiązki demonstratora w Katedrze Fizjologii Roślin UJ. W 1919 r. przeniósł się do Katedry Fizjologii Roślin na stanowisko asystenta, a następnie był asystentem w Katedrze Botaniki Ogólnej i Fitopatologii. Od 1923 r. pracował w Katedrze Botaniki Systematycznej i Leśnej Uniwersytetu Poznańskiego. Prowadził obserwacje fizjograficzne nad florą wątrobowców Beskidu Zachodniego, Puszczy Sandomierskiej i okolic Piotrkowa Trybunalskiego, ogłaszając wyniki pracy w wydawnictwach Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Po objęciu asystentury w Katedrze Botaniki Systematycznej i Leśnej skierował zainteresowania ku zagadnieniom dendrologicznym, by w końcu specjalizować się w biologii lasu i geografii leśnictwa. Doktorat uzyskał w 1924 r., a następnie w 1926 r. habilitował się z botaniki leśnej. W 1927 r. wyjechał na studia do Szwajcarii, Niemiec i Czechosłowacji, a w 1928 r. do Finlandii, Szwecji i Norwegii. W 1928 r. została utworzona Katedra Biologii Lasu i Geografii Leśnictwa na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Docent Kulesza został jej kierownikiem jako zastępca profesora. W tym czasie podjął się trudnego zadania opracowania monograficznego rodzaju Rubus do IV tomu Flory polskiej. Poza tym ogłosił kilkadziesiąt rozpraw i artykułów na temat ekologii i socjologii roślinności leśnej i geografii flory Polski. Na osobną grupę w jego dorobku składają się prace z dziedziny ochrony przyrody. W tych opracowaniach wyraziło się najsilniej jego umiłowanie przyrody oraz wybitnie uczuciowy stosunek i przywiązanie do kraju ojczystego. Po śmierci profesora Bolesława Namysłowskiego docent Kulesza w latach 1931-1935 był kierownikiem Katedry Botaniki Ogólnej i Fitopatologii. W ostatnich latach, już ciężko chory, pracował jeszcze nad fauną lepidopterologiczną Polski. Zmarł 14 IX 1938 r., mając 47 lat.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Numenius tenuirostris, ang. Slender-billed Curlew) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 36-41 cm (w tym dziób ok. 8 cm), rozpiętość skrzydeł 77-88 cm, masa ciała 120-360 g. Zamieszkuje nieznany bliżej region centralnej Syberii. W przeszłości sporadycznie zalatywał do Polski, stwierdzony sześciokrotnie (po raz ostatni w roku 1995). Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem w skali światowej (szacuje się, że na świecie pozostało poniżej 50 osobników), a być może już wymarły. Nie jest znana żadna regularna populacja lęgowa, migrująca ani zimująca. Ostatni raz widziany na zimowiskach w Omanie i Maroku w 1999 roku. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Numenius phaeopus, ang. Whimbrel) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 37-45 cm (w tym dziób 6-9 cm), rozpiętość skrzydeł 78-88 cm, masa ciała 270-600 g. Podobny do kulika wielkiego, ale mniejszy i delikatniej zbudowany, o krótszych nogach i z wyraźnie krótszymi i mocno zagiętym przy końcu dziobem. Oprócz wielkości różni się ciemną czapeczką przeciętą na środku jasnym środkowym paskiem ciemieniowym. Brak dymorfizmu płciowego. Gniazduje w tundrze. W Polsce spotykany wyłącznie na przelotach (IV-V i VII-IX), zazwyczaj nad mulistymi brzegami wód. Pożywienie: bezkręgowce, rzadziej nasiona. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Numenius arquata, ang. Curlew) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 48-57 cm (w tym dziób 9-15 cm), rozpiętość skrzydeł 89-106 cm, masa ciała 500-1350 g. Największy gatunek siewkowca występujący w naszym kraju, o dość masywnej sylwetce z długą szyją i bardzo długim zakrzywionym dziobem. Upierzenie płowe, brunatno plamkowane z wierzchu i kreskowane od spodu, tylko brzuch biały. Biała plama na kuprze sięga klinem na plecy. Ogon brunatno prążkowany. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, samica ma często zauważalnie dłuższy dziób. W Polsce gniazduje tylko lokalnie. Zamieszkuje rozległe, wilgotne łąki i turzycowiska. Gniazdo zakłada na ziemi. W maju składa 4 jaja, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 27-29 dni. Zagniazdownik, pisklęta wykluwają się pokryte puchem i są od razu gotowe do opuszczenia gniazda. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty III-IV i VII-X, zimuje w zachodniej Europie i basenie Morza Śródziemnego. Pożywienie: owady, mięczaki, małe żaby, nasiona, owoce. Liczebność w Polsce szacowana na 650-700 par. Gatunek objęty ochroną ścisłą i dodatkowym zakazem fotografowania, filmowania i obserwacji mogących powodować płoszenie lub niepokojenie.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 »
Wszystkich stron: 61
