(informatyka w leśnictwie, oprogramowanie i sprzęt), proces dopasowywania czułości danego urządzenia do wymagań konkretnego programu. Proces ten dotyczy najczęściej dżojstików ale w niektórych wypadkach może odnosić się również do drukarek atramentowych, monitorów i skanerów. Każdy dżojstik po podłączeniu wymaga odpowiedniego skalibrowania, proces ten polega na ustawieniu punktów o maksymalnych wychyleniach na dżojstiku oraz wskazaniu położenia zerowego - czyli takiego jaki powinien wystąpić w przypadku braku wychylenia drążka sterowniczego. Oprócz tej programowej kalibracji dżojstika wiele z nich można również dopasowywać mechanicznie za pośrednictwem umieszczanych na obudowie pokręteł i regulatorów. W przypadku drukarek kalibracja polega najczęściej na wyrównaniu pojemników z tuszem dzięki czemu druki mają wyraźny kształt bez barwnych przesunięć Proces ten polega najczęściej na wydrukowaniu specjalnej strony testowej, zawierającej powtarzające się, ponumerowane sekwencje linii. Zadaniem użytkownika jest wówczas wskazanie punktu najbardziej odpowiadającego kryteriom wyświetlanym w oknie dialogowym sterownika drukarki. Z kolei kalibrowanie skanera to dopasowywanie według specjalnego wzornika (tzw. tablicy Macbetha) barw składowych, w celu zapewnienia maksymalnej zgodności przetwarzanych kolorów z oryginalnymi barwami.
Tabelaryczne zestawienie danych o inwentaryzowanej drodze leśnej
(geomatyka), mapa, na której ilościowa charakterystyka zjawisk i obiektów przedstawiona jest za pomocą wykresów lub diagramów, których jeden z parametrów (np. długość boku kwadratu lub promień koła) określa wartość liczbową zjawisk lub obiektów. Podstawowe typy kartodiagramów, to: – punktowy – za pomocą diagramów przedstawione są ilościowe charakterystyki punktów; – liniowy – określa ilościową charakterystykę obiektów liniowych; podstawowym parametrem jest szerokość linii diagramu; – powierzchniowy – określa ilościową charakterystykę powierzchniowych jednostek odniesienia.
(ochrona przeciwpożarowa), suma punktów uzyskanych przez nadleśnictwo na podstawie następujących parametrów: średniej rocznej liczby pożarów lasu w okresie ostatnich 10 lat, sumy udziałów procentowych powierzchni drzewostanów rosnących na siedliskach Bs, BŚw, BMŚw, Bw, BMw, Lł, warunków klimatycznych określonych współczynnikiem hydrotermicznym Sielaninowa. Wyróżnia się I kategorię zagrożenia pożarowego, II kategorię i III- najniższą - drzewostany najmniej zagrożone powstaniem pożarów.
(łowiectwo), polega na wycenie punktowej wartości obwodu łowieckiego w kontekście gospodarki łowieckiej. Ilość punktów przyznana określonemu obwodowi łowieckiemu uzależniona jest od liczebności poszczególnych gatunków zwierzyny, jej pozyskania oraz walorów środowiska (dodatnich i ujemnych). Kategoryzacji obwodów łowieckich leśnych dokonuje zespół powołany przez dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, natomiast obwodów łowieckich polnych zespół powołany przez zarząd województwa. Od kategorii obwodu łowieckiego uzależniona jest wysokość czynszu dzierżawnego.
(Ekonomika leśnictwa), Koszty klasyfikują się w różnych układach, w różnych przekrojach. Najczęściej przedstawia się je w trzech zasadniczych układach: układu rodzajowego, układu funkcjonalnego (wg miejsc powtarzania) i układu kalkulacyjnego. Ponadto koszty klasyfikują się wg potrzeb i różnych punktów widzenia.
(edukacja leśna), to przygotowany, najlepiej w formie pisemnej zestaw punktów wg, których realizujemy konkretną edukację na ścieżce; składa się on z następujących elementów: 1) cele edukacyjne, 2) zadania prowadzącego zajęcia i instytucji, 3) treści, 4) osiągnięcia.
(ergonomia w leśnictwie), kontrast jest to różnica pomiędzy jaskrawością obserwowanego przedmiotu, a jaskrawością tła. Wg Grandjeana w środkowej (najjaśniejszej) części pola widzenia kontrast oświetlenia nie może być większy niż 1 : 3 , przy czym ta część pola widzenia powinna być najwyżej 10-krotnie silniej oświetlona niż jego krańce. Nie powinno się zatem stosować zbyt dużych kontrastów natężenia oświetlenia na stanowiskach pracy, męczy to bowiem niepotrzebnie wzrok, powodując ciągłą konieczność adaptacji oka do zmiany intensywności światła. Czasami należy jednak celowo wytworzyć silny kontrast pomiędzy oświetleniem miejsca pracy a otoczeniem. Taki kontrast ułatwia skupienie uwagi na przedmiocie pracy. Występuje wtedy tzw. efekt fototropiczny, tzn. tendencja oka do kierowania się na najjaśniejszy punkt w polu widzenia światła. Grandjean zaleca tworzenia tzw. przyciągacza wzroku na stanowisku pracy. Mogą to być najważniejsze np. dźwignie, uchwyty i inne urządzenia sterujące. Jeżeli są to małe elementy należy im nadać np. jaskrawe kolory. Na jednym stanowisku pracy nie powinno być więcej niż 3 - 5 "przyciągaczy wzroku".
(geomatyka), metoda stosowana w fotogrametrii do wspomagania orientacji modeli stereoskopowych – do pozycjonowania kursora na znaczkach tłowych lub odnajdywania punktów analogicznych na zdjęciach (orientacja wzajemna). Istnieją też algorytmy służące do automatycznego generowania NMT na podstawie korelacji obrazów tworzących parę stereoskopową. Algorytmy takie są zawarte w oprogramowaniu współczesnych fotogrametrycznych stacji roboczych.
(geodezja), punkt na mapie opisany rzędną wysokości bezwzględnej (w stosunku do poziomu morza), umieszczany w charakterystycznych miejscach rzeźby terenu (szczyt, urwisko, przełęcz, najniższy punkt depresji), często bez określenia nazwy własnej lub zastępujący tę nazwę (np. na wojskowych mapach topograficvznych).
1 Wszystkich stron: 1