Ilość znalezionych haseł: 12
(geodezja), kartograficzna część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ilustrująca – jako mapa wielkoskalowa – podstawowe dane ewidencji gruntów i budynków (przede wszystkim działki i klasyfikację gruntów). Mapa ewidencyjna stanowi część mapy zasadniczej dotyczącą spraw ewidencji własnościowej. Według § 28 rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, treść mapy ewidencyjnej stanowią następujące elementy:
1) granice: państwa, jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, jednostek ewidencyjnych, obrębów, działek,
2) oznaczenia punktów granicznych, z wyróżnieniem punktów, których położenie określone zostało w odpowiednim trybie i z wymaganą dokładnością, a spośród nich — punktów trwale stabilizowanych w terenie,
3) kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia,
4) kontury klas gleboznawczych i ich oznaczenia,
5) kontury budynków,
6) numery działek ewidencyjnych,
7) granice rejonów statystycznych i ich oznaczenia,
8) dane opisowo-informacyjne, a w szczególności:
a) nazwy jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa,
b) oznaczenia jednostki ewidencyjnej i obrębu,
c) nazwy ulic, placów, uroczysk, cieków, zbiorników wodnych i innych obiektów fizjograficznych,
d) numery dróg publicznych nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych,
e) numery porządkowe i ewidencyjne budynków.
Treścią mapy ewidencyjnej mogą być również nazwy zespołów urbanistycznych, przysiółków i niw. Mapę ewidencyjną, w zależności od stopnia zurbanizowania terenu i struktury władania gruntów, sporządza się w skalach: 1:500, 1:1000, 1:2000 lub 1:5000. Jej edycję stanowią mapy obrębowe. Do opracowania mapy ewidencyjnej stosuje się odpowiednie standardy techniczne dla mapy zasadniczej, ustalone odrębnymi przepisami.
Zobacz więcej...
(Ochrona przyrody), Międzynarodowe Towarzystwo Ochrony Żubra z siedzibą we Frankfurcie nad Menem powstało w 1923 roku z inicjatywy zgłoszonej przez polskiego zoologa Jana Sztolzmana, podczas Międzynarodowego Kongresu Ochrony Przyrody w Paryżu. Towarzystwo skupiało przedstawicieli 16 krajów, z których najbardziej aktywną rolę pełnili przedstawiciele Polski i Niemiec. Statut Towarzystwa zakładał utrzymanie żubrów poprzez planowaną hodowlę, prowadzoną w jak największej liczbie punktów hodowlanych. Po dokonaniu inwentaryzacji wszystkich żyjących wówczas w ogrodach zoologicznych i prywatnych zwierzyńcach żubrów, ustalono, że populacja gatunku liczy jedynie 54 osobniki o znanym pochodzeniu: 29 samców i 25 samic. 39 z tych zwierząt pochodziło od osobników wcześniej odłowionych w Puszczy Białowieskiej. Z inicjatywy Towarzystwa od 1932 roku rozpoczęto wydawanie Ksiąg Rodowodowych Żubrów, których redakcję w 1946 roku powierzono Polsce. W wyniku prób ratowania gatunku w Polsce, m.in. w ośrodkach w Białowieży, Pszczynie, Niepołomicach i Smardzewicach koło Tomaszowa Mazowieckiego, w 1939 liczba żubrów wynosiła 40 sztuk.
Zobacz więcej...
1
Wszystkich stron: 1
