P
Ilość znalezionych haseł: 1855
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Falco naumanni, ang. Lesser Kestrel) ptak z rodziny Falconidae (sokołowate), rzędu Falconiformes (sokołowe). Długość ciała 27-33 cm, rozpiętość skrzydeł 63-72 cm, masa ciała 90-208 g. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec ma niebieskopopielaty kaptur bez wąsa i rozjaśnienia na policzku jak u pustułki. Wierzch ciała rdzawy bez plamkowania, spód ciała i skrzydeł skąpo plamkowane. Na dużych pokrywach skrzydłowych niebieskoszare pasy. Samica bardzo podobna do pustułki. Zamieszkuje tereny otwarte południowej Europy i zachodniej Azji. Dawniej sporadycznie lęgła się w Polsce, obecnie sporadycznie zalatuje. Pożywienie: duże owady latające, rzadziej gady, drobne ssaki. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Falco tinnunculus, ang. Kestrel) ptak z rodziny Falconidae (sokołowate), rzędu Falconiformes (sokołowe). Długość ciała 31-37 cm, rozpiętość skrzydeł 68-78 cm, masa ciała 120-300 g. Niewielki sokół o smukłej sylwetce z długim ogonem. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec charakteryzuje się rdzawym ubarwieniem wierzchu ciała i beżowym nakrapianym spodem. Głowa popielata, podobnie jak ogon zakończony czarnym pasem. Samica brązowa, gęsto plamkowana, z pręgowanym ogonem. W Polsce szeroko rozpowszechniony gatunek lęgowy. Jedyny nasz ptak drapieżny, który przystosował się do życia w warunkach miejskich. Wysokie budynki i wieże kościołów są dla niej odpowiednikiem skalnych ścian, na których pierwotnie gniazdowała. Poza tym zamieszkuje śródłąkowe zadrzewienia i skraje lasu. Często widywana, gdy wypatrując zdobyczy zawisa nad polem i łąką, intensywnie trzepocząc skrzydłami. Gniazdo zakłada na skałach, na drzewach lub na budynkach. W okresie IV-VI składa 3-6 jaj, które wysiaduje samica przy niewielkiej pomocy samca przez 27-29 dni. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek osiadły. Pożywienie: drobne gryzonie, rzadziej owady, ptaki. Liczebność w Polsce szacowana na 5-10 tysięcy par. Gatunek objęty ochroną ścisłą i dodatkowym zakazem fotografowania, filmowania i obserwacji mogących powodować płoszenie lub niepokojenie.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), pustynia to obszar terenu o skrajnie trudnych warunkach dla życia roślin i zwierząt, a równocześnie ważna strefa środowiskowa i krajobrazowa kuli ziemskiej. Pustynie występują w obszarach kuli ziemskiej w klimacie suchym i skrajnie suchym zwrotnikowym (np. północna Afryka, Półwysep Arabski, Australia). Opady atmosferyczne roczne na pustyni nie przekraczają 200 mm, a niekiedy wynoszą tylko kilka mm. Skutkuje to całkowitym lub prawie całkowitym brakiem wody i roślinności, brakiem cieków lub występowaniem cieków tylko epizodycznych i dużą rolą wiatru w kształtowaniu rzeźby terenu. Pustynia jest obszarem, gdzie las występować nie może i terenem nie nadającym się również do celów rolniczych. Pustynia może występować w obrębie nizin, wyżyn i gór. Pustynie dzieli się również na: piaszczyste z różnorodnymi formami wydmowymi, ilaste pokryte twardym, spękanym, silnie zasolonym iłem, kamieniste pokryte złomiskami skalnymi, skaliste pokryte litymi i twardymi, wygładzonymi skałami, żwirowe których powierzchnia wyłożona jest żwirem. Aktywność gospodarcza człowieka, zwłaszcza w otoczeniu już istniejących pustyń, przyczynia się do degradacji pokrywy roślinnej i powiększenia pustyni. Strefę brzegową pustyni stanowi → półpustynia.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 »
Wszystkich stron: 124
